Met de overheveling van bepaalde taken van de AWBZ naar de WMO is er onder andere een wijziging gekomen in de toelatingseisen voor mensen met een handicap voor een woonzorgwoning (wozoco) in de sociale sector.
Zo kan alleen iemand, die minimaal 5 uur persoonlijke verzorging of verpleeghulp nodig heeft, in aanmerking komen voor zo’n woning.
Het aantal uren huishoudelijke hulp telt niet mee.
Dit heeft volgens mijn informatie en eigen ervaring tot gevolg, dat landelijk gezien mensen die afhankelijk zijn van een rolstoel, maar zelf nog voor bijv. hun maaltijden kunnen zorgen, boodschappen kunnen doen enz., maar “slechts” hulp nodig hebben bij bijv. het douchen, hier niet voor in aanmerking komen, omdat ze de 5-uurs norm niet halen. Terwijl ze voor het schoonhouden van hun woning hulp nodig hebben, omdat ze dat nou net zelf absoluut niet kunnen. Bovendien is het dan niet mogelijk bij tijdelijke verslechtering van hun situatie direct hulp kunnen krijgen waardoor ze in hun eigen woning kunnen blijven.
Is dat niet de bedoeling van woonzorgcomplexen?
Dat heeft weer als gevolg, dat woonzorgwoningen voor hen onbereikbaar zijn geworden en deze woningen nu toegewezen worden aan mensen, die er eigenlijk in eerste instantie niet voor geindiceerd zijn, terwijl mensen die vanwege hun handicap precies in het plaatje passen, nu buiten spel staan.
Zo kan het voorkomen, dat iemand die na een beroerte bijv. eenzijdig verlamd is, maar nog alles op alles zet om zoveel mogelijk zelf te doen en daar redelijk in slaagt, mis grijpt terwijl hij qua handicap ervoor in aanmerking zou komen.
Hier lopen bemiddelaars dagelijks tegenaan: dit is de klacht uit het werkveld!
Dat kan en mag wat mij betreft niet de bedoeling zijn! Het kan toch niet zo zijn, dat we speciaal zorgwoningen bouwen voor o.a. rolstoelers, terwijl mensen die het beleid uit moeten voeren met de handen in hun haar zitten en de één na de ander af moeten wijzen.
Het beleid van de overheid is nu, dat mensen zo lang mogelijk zelfstandig moeten kunnen blijven wonen. Daar worden dan woonzorgcomplexen voor gebouwd, waar de doelgroep vervolgens niet van kan profiteren.
Als gevolg hiervan moeten de mensen op zoek naar een geschikte woning, een woning dus die aangepast kan worden (wat bepaald niet meevalt!), waarna de gemeente deze woning met gemeenschapsgeld moet aanpassen. De wereld op zijn kop!!!!
Hoog tijd dus m.i. voor de politiek hier nog eens goed naar te kijken en op korte termijn veranderingen aan te brengen
Dédé SIEMONS
Tot zover “WOONZORGWONINGEN”, door Lex Willem van RIJN op verzoek van de auteur geplaatst: vrijdagavond zes november 2009.
CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid, maart 2006
De CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid, in maart 2006 voor overleg met de CDA-fractie bijeen in het gebouw van de Tweede Kamer, met CDA-bestuursleden Frank KERCKHAERT en Ronald MIGO en enkele andere gasten; als u op deze foto klikt gaat u (terug) naar onze web-site "http://www.BSZ.CDA.NL/"
vrijdag 6 november 2009
donderdag 2 juli 2009
DE VERROMMELING IN NEDERLAND
BASISGROEP SOCIALE ZEKERHEID van het Christen Democratisch Appél:
laat Nederland niet verder verrommelen.
De economische crisis mag geen aanleiding zijn om ons landje verder te laten verrommelen.
Een uitdrukking en waarschuwing uit de architectenwereld om de open ruimte rond de steden nu juist niet in deze crisistijd vol te bouwen met woningen om de bouwsector aan de gang te houden.
En zeker onze leiders moeten nu daadkrachtig hun leiderschap tonen met misschien harde, maar eerlijke en crisisaanpakkende maatregelen voor nu en naar de toekomst en niet rommelen in de marge en van alles hapsnap.
“Leiders moeten gezag uitstralen en hun campagnes moeten klip en klaar zijn, maar vertoonden onlangs nog alle kenmerken van nietszeggendheid”, aldus politicoloog Hans Blokland in: “Een lange leegte. Over maatschappelijk onbehagen, politieke competentie en het plannen van een toekomst.”
Hij spreekt de politieke klasse stevig aan op het laten ontstaan van het onbehagen bij de kiezer. “Ze lopen achter de oppervlakkige voorkeuren aan van de kiezer in plaats van zich te richten op hun werkelijke behoeften.
Cultuurpolitieke idealen koesteren en uitdragen en het formuleren van een aansprekend toekomstbeeld zijn nodig om deze patstelling te doorbreken.”
Ook historicus Remieg Aerts maakt zich in zijn boek “Het aanzien van de politiek” ernstig zorgen over het aanzien en vertrouwen in de politiek:
“Politici zijn aangewezen op gezag en aanzien van de politiek als zodanig. Balkenende heeft als onervaren carrièrepoliticus zijn positie veel te gemakkelijk verkregen. Het wordt tijd voor nieuwe, intelligente politici, die een degelijke, fatsoenlijke en sociaaleconomisch verantwoorde visie op tafel weten te leggen.”
Woensdag 15 juli lazen we de “slimme slijmerige” woorden van Obama in de krant: “Balkenende heeft bijzondere expertise als het gaat om het samenwerken met internationale leiders. Hij mag aanschuiven bij de komende G-20-top in Pittsburgh.”
Wat Obama bedoelde laat zich raden, maar dat JP als “meelopertje” achter internationale leiders (o.a. Amerika) weer was misleid en gepaaid en zich weer had laten verleiden tot toezeggingen (terreurverdachten en andere gevangenen uit Guántanamo Bay in Nederland opnemen, verlenging van onze inzet in Afghanistan, e.a.) werd wel duidelijk.
Maarten Haverkamp en de hoogleraar Internationaal Strafrecht, Geert-Jan Knoops –“het kan juridisch gewoon niet” – lazen hem gelukkig al vóór hij terug kwam uit de Verenigde Staten de les.
Een paar weken daarvoor sloot Maxime Verhagen dit in overleg met Hillary Clinton al uit. Maar Verhagen blijkt een CDA-er die nu ineens aan geheugenverlies lijdt.
CDA, je gebrek aan leiderschap, dementie en financiële tekorten en schulden gaan je opbreken. Nederlanders pikken veel, maar niet alles.
We moeten juist nu orde op zaken stellen en alle “rommel” letterlijk en figuurlijk opruimen en aanpakken en geen nieuwe rommel veroorzaken.
Intenties zijn goed en nodig, maar de mens ...
Neem nu de codes die er eindelijk, maar weinig doortastend, voor managers uitrollen.
Het wemelt van de gedragcodes, van Tabaksblat, weer naar Frijns en van Iseboud naar Dijkstal, van Aedes-code naar de Balkenende-norm, van de code voor de Publieke Omroep tot de code voor universiteiten en naar culturele instellingen en vandaar naar de code voor de zorg, enz. enz.
Aan nobele intenties en motieven ontbreekt het ons niet.
Richtlijnen voor integer bestuur blijken nodig.
Maar deze richtlijnen zijn wel vrijwillig en kunnen niet worden afgedwongen.
En heel slim is het “ pas toe of leg uit”-beginsel er nu ingerommeld. Als de normen van de code niet worden toegepast mogen of moeten de bestuurders motiveren waarom niet.
Eigenlijk dachten en begrepen we, als kritische Nederlanders die genoeg hadden van de graai- en bonuscultuur, het benoemingsbeleid en de belangenverstrengeling in het bobo-circuit enz., dat we met de codes eindelijk wisten waar iedereen aan toe was.
Eerlijke verdeling van inkomen en beloning.
De maatschappelijke onrust, waarbij brede lagen van de bevolking het gedrag bij vele organisaties afkeurden, zou daarmee worden gesust.
Zelfs met het declaratiegedrag van politiek leiders en bestuurders wordt aangegeven hoe die “ik”-mentaliteit en cultuur ook de politiek is binnen geslopen.
Helaas blijken nu de codes juist een averechtse werking te hebben. Bestuurders vinden, met de code achter zich, dat ze niet meer over de bedoelde integriteit, die er achter zat en die er mee beoogd werd, hoeven na te denken.
Het bedrag en gedrag in de code zien ze niet als grens, maar als nu geaccepteerd gedrag en bedrag.
En de nieuwe spanning zit er nu in, om als bestuurder het “pas toe of leg uit”-beginsel creatief en fantasierijk te gebruiken in hun uitleg.
En lukt dat niet, dan kunnen simpel wat extra onkosten opgevoerd worden of declaraties opgeschroefd, zoals we zagen bij de honderden miljoenen die medisch specialisten in rekening brachten. De verzekering- en zorgpremies zullen wel weer navenant aangepast gaan worden.
Hogere uitgaven, hogere premies een simpele conclusie.
Dus niet het bedrag of gedrag wordt nageleefd, maar de sport om het “GEEN COMMENTAAR“ van vroeger nu heerlijk te gaan omschrijven met heel fraaie en – het moet gezegd – fantasievolle teksten over belangrijkheid, kunde, verantwoordelijkheden, onmisbaarheid en ga zo maar door.
De Nederlandse literatuur is er in dit opzicht mee verrijkt of ... wordt schandelijk verrommeld met quasi-motieven.
En als het te moeilijk wordt om de motieven voor méér te vinden, dan gaan de bestuurders van piepkleine organisaties lekker iets onder de Balkenende-norm zitten en hebben dan met minimale motieven het maximale bereikt.
En met wat opgehoogde declaraties van onkosten en zo kom je ook een heel eind verder en hoger uit.
Sommige codes zouden lachwekkend zijn, als ze niet zo – nóg – droeviger uitpakken.
Neem nu de code-inhoud dat bankbestuurders, zorginstellingbestuurders en directies van woningcorporaties en ziekenhuizen: “de klant centraal moeten stellen”.
Maar is en was dat eigenlijk al niet normaal??
Klantvriendelijkheid is toch de basis voor elke onderneming. Maar dat wordt nu opgeschreven, omdat ze eerst aan zichzelf dachten en hun inkomen.
Maar, zoals gezegd, constateren we deze mentaliteit nu zelfs bij onze politici, die zo prat gaan en zouden moeten gaan op hun voorbeeldfunctie.
Maar verandert er nu wat?
De gedragscode bij de omroepen bijv. wordt met grote voeten getreden, omdat bepaalde coryfeeën er toch, gezien de kijkcijfers, volgens het “leg-uit”-gedeelte van de code uitspringen en dus……
En juist en o.a. door de codes is het in Nederland m.i. alleen maar verder verrommeld.
Gezag van de politiek is ver te zoeken, zeker nu je die declaratie- en beloningscultuur ook bij sommige politici blijkt aan te treffen.
Waar fatsoen, begrip, integriteit, enz. afwezig is helpt een code niet en maakt de manager het met “fantasievolle” omschrijvingen alleen nog maar erger.
Integriteit, en begrijpen wat een code en afspraak bedoelen te zeggen, moeten in de mensen zitten waarvoor ze zouden moeten gelden en bedoeld zijn.
Maar als dat niet in die mensen zit, dan werken codes niet en gezien de praktijk nog eens averechts ook. Naar Amerikaans voorbeeld zou 150 jaar celstraf misschien beter helpen.
Of: “dient de politiek haar gezag te laten gelden en de politiek als een A-merk in de markt te zetten”, volgens Aerts
en
L.W.C. Boeters,
bestuurslid van de CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
P.S. En denk nu ook weer niet dat alles nieuw is.
Sören Kierkegaard (1813-1855) schreef er al over na de heftige turbulentie van de Franse revolutie. In “Een passieloze tijd” beschrijft Frits Florin, “de actualiteit van Kierkegaards maatschappijkritiek” en de parallellen naar nu.
Égalité en Liberté zijn inhoudelijk duidelijk.
Aan de Gelijkheid van iedereen schort nog het nodige.
Onze Vrijheid gaat steeds meer aangepakt en ingepakt worden.
De term en inhoud van Fraternité, Broederschap, is altijd een probleem gebleven.
Elkaar in de samenleving als broeders en zusters waarderen en zien is voor velen een hele opgave en lukt velen maar weinig.
Idealen van de “VERLICHTING” die, 220 jaar na de Franse Revolutie, nog steeds niet alle drie helemaal bereikt zijn.
Tot zo ver: “De verrommeling in Nederland”
laat Nederland niet verder verrommelen.
De economische crisis mag geen aanleiding zijn om ons landje verder te laten verrommelen.
Een uitdrukking en waarschuwing uit de architectenwereld om de open ruimte rond de steden nu juist niet in deze crisistijd vol te bouwen met woningen om de bouwsector aan de gang te houden.
En zeker onze leiders moeten nu daadkrachtig hun leiderschap tonen met misschien harde, maar eerlijke en crisisaanpakkende maatregelen voor nu en naar de toekomst en niet rommelen in de marge en van alles hapsnap.
“Leiders moeten gezag uitstralen en hun campagnes moeten klip en klaar zijn, maar vertoonden onlangs nog alle kenmerken van nietszeggendheid”, aldus politicoloog Hans Blokland in: “Een lange leegte. Over maatschappelijk onbehagen, politieke competentie en het plannen van een toekomst.”
Hij spreekt de politieke klasse stevig aan op het laten ontstaan van het onbehagen bij de kiezer. “Ze lopen achter de oppervlakkige voorkeuren aan van de kiezer in plaats van zich te richten op hun werkelijke behoeften.
Cultuurpolitieke idealen koesteren en uitdragen en het formuleren van een aansprekend toekomstbeeld zijn nodig om deze patstelling te doorbreken.”
Ook historicus Remieg Aerts maakt zich in zijn boek “Het aanzien van de politiek” ernstig zorgen over het aanzien en vertrouwen in de politiek:
“Politici zijn aangewezen op gezag en aanzien van de politiek als zodanig. Balkenende heeft als onervaren carrièrepoliticus zijn positie veel te gemakkelijk verkregen. Het wordt tijd voor nieuwe, intelligente politici, die een degelijke, fatsoenlijke en sociaaleconomisch verantwoorde visie op tafel weten te leggen.”
Woensdag 15 juli lazen we de “slimme slijmerige” woorden van Obama in de krant: “Balkenende heeft bijzondere expertise als het gaat om het samenwerken met internationale leiders. Hij mag aanschuiven bij de komende G-20-top in Pittsburgh.”
Wat Obama bedoelde laat zich raden, maar dat JP als “meelopertje” achter internationale leiders (o.a. Amerika) weer was misleid en gepaaid en zich weer had laten verleiden tot toezeggingen (terreurverdachten en andere gevangenen uit Guántanamo Bay in Nederland opnemen, verlenging van onze inzet in Afghanistan, e.a.) werd wel duidelijk.
Maarten Haverkamp en de hoogleraar Internationaal Strafrecht, Geert-Jan Knoops –“het kan juridisch gewoon niet” – lazen hem gelukkig al vóór hij terug kwam uit de Verenigde Staten de les.
Een paar weken daarvoor sloot Maxime Verhagen dit in overleg met Hillary Clinton al uit. Maar Verhagen blijkt een CDA-er die nu ineens aan geheugenverlies lijdt.
CDA, je gebrek aan leiderschap, dementie en financiële tekorten en schulden gaan je opbreken. Nederlanders pikken veel, maar niet alles.
We moeten juist nu orde op zaken stellen en alle “rommel” letterlijk en figuurlijk opruimen en aanpakken en geen nieuwe rommel veroorzaken.
Intenties zijn goed en nodig, maar de mens ...
Neem nu de codes die er eindelijk, maar weinig doortastend, voor managers uitrollen.
Het wemelt van de gedragcodes, van Tabaksblat, weer naar Frijns en van Iseboud naar Dijkstal, van Aedes-code naar de Balkenende-norm, van de code voor de Publieke Omroep tot de code voor universiteiten en naar culturele instellingen en vandaar naar de code voor de zorg, enz. enz.
Aan nobele intenties en motieven ontbreekt het ons niet.
Richtlijnen voor integer bestuur blijken nodig.
Maar deze richtlijnen zijn wel vrijwillig en kunnen niet worden afgedwongen.
En heel slim is het “ pas toe of leg uit”-beginsel er nu ingerommeld. Als de normen van de code niet worden toegepast mogen of moeten de bestuurders motiveren waarom niet.
Eigenlijk dachten en begrepen we, als kritische Nederlanders die genoeg hadden van de graai- en bonuscultuur, het benoemingsbeleid en de belangenverstrengeling in het bobo-circuit enz., dat we met de codes eindelijk wisten waar iedereen aan toe was.
Eerlijke verdeling van inkomen en beloning.
De maatschappelijke onrust, waarbij brede lagen van de bevolking het gedrag bij vele organisaties afkeurden, zou daarmee worden gesust.
Zelfs met het declaratiegedrag van politiek leiders en bestuurders wordt aangegeven hoe die “ik”-mentaliteit en cultuur ook de politiek is binnen geslopen.
Helaas blijken nu de codes juist een averechtse werking te hebben. Bestuurders vinden, met de code achter zich, dat ze niet meer over de bedoelde integriteit, die er achter zat en die er mee beoogd werd, hoeven na te denken.
Het bedrag en gedrag in de code zien ze niet als grens, maar als nu geaccepteerd gedrag en bedrag.
En de nieuwe spanning zit er nu in, om als bestuurder het “pas toe of leg uit”-beginsel creatief en fantasierijk te gebruiken in hun uitleg.
En lukt dat niet, dan kunnen simpel wat extra onkosten opgevoerd worden of declaraties opgeschroefd, zoals we zagen bij de honderden miljoenen die medisch specialisten in rekening brachten. De verzekering- en zorgpremies zullen wel weer navenant aangepast gaan worden.
Hogere uitgaven, hogere premies een simpele conclusie.
Dus niet het bedrag of gedrag wordt nageleefd, maar de sport om het “GEEN COMMENTAAR“ van vroeger nu heerlijk te gaan omschrijven met heel fraaie en – het moet gezegd – fantasievolle teksten over belangrijkheid, kunde, verantwoordelijkheden, onmisbaarheid en ga zo maar door.
De Nederlandse literatuur is er in dit opzicht mee verrijkt of ... wordt schandelijk verrommeld met quasi-motieven.
En als het te moeilijk wordt om de motieven voor méér te vinden, dan gaan de bestuurders van piepkleine organisaties lekker iets onder de Balkenende-norm zitten en hebben dan met minimale motieven het maximale bereikt.
En met wat opgehoogde declaraties van onkosten en zo kom je ook een heel eind verder en hoger uit.
Sommige codes zouden lachwekkend zijn, als ze niet zo – nóg – droeviger uitpakken.
Neem nu de code-inhoud dat bankbestuurders, zorginstellingbestuurders en directies van woningcorporaties en ziekenhuizen: “de klant centraal moeten stellen”.
Maar is en was dat eigenlijk al niet normaal??
Klantvriendelijkheid is toch de basis voor elke onderneming. Maar dat wordt nu opgeschreven, omdat ze eerst aan zichzelf dachten en hun inkomen.
Maar, zoals gezegd, constateren we deze mentaliteit nu zelfs bij onze politici, die zo prat gaan en zouden moeten gaan op hun voorbeeldfunctie.
Maar verandert er nu wat?
De gedragscode bij de omroepen bijv. wordt met grote voeten getreden, omdat bepaalde coryfeeën er toch, gezien de kijkcijfers, volgens het “leg-uit”-gedeelte van de code uitspringen en dus……
En juist en o.a. door de codes is het in Nederland m.i. alleen maar verder verrommeld.
Gezag van de politiek is ver te zoeken, zeker nu je die declaratie- en beloningscultuur ook bij sommige politici blijkt aan te treffen.
Waar fatsoen, begrip, integriteit, enz. afwezig is helpt een code niet en maakt de manager het met “fantasievolle” omschrijvingen alleen nog maar erger.
Integriteit, en begrijpen wat een code en afspraak bedoelen te zeggen, moeten in de mensen zitten waarvoor ze zouden moeten gelden en bedoeld zijn.
Maar als dat niet in die mensen zit, dan werken codes niet en gezien de praktijk nog eens averechts ook. Naar Amerikaans voorbeeld zou 150 jaar celstraf misschien beter helpen.
Of: “dient de politiek haar gezag te laten gelden en de politiek als een A-merk in de markt te zetten”, volgens Aerts
en
L.W.C. Boeters,
bestuurslid van de CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
P.S. En denk nu ook weer niet dat alles nieuw is.
Sören Kierkegaard (1813-1855) schreef er al over na de heftige turbulentie van de Franse revolutie. In “Een passieloze tijd” beschrijft Frits Florin, “de actualiteit van Kierkegaards maatschappijkritiek” en de parallellen naar nu.
Égalité en Liberté zijn inhoudelijk duidelijk.
Aan de Gelijkheid van iedereen schort nog het nodige.
Onze Vrijheid gaat steeds meer aangepakt en ingepakt worden.
De term en inhoud van Fraternité, Broederschap, is altijd een probleem gebleven.
Elkaar in de samenleving als broeders en zusters waarderen en zien is voor velen een hele opgave en lukt velen maar weinig.
Idealen van de “VERLICHTING” die, 220 jaar na de Franse Revolutie, nog steeds niet alle drie helemaal bereikt zijn.
Tot zo ver: “De verrommeling in Nederland”
donderdag 16 april 2009
SOCIALE ZEKERHEID en de JSF
Een Bestuurslid van de Basisgroep Sociale Zekerheid dat zich bezig houdt met de aanschaf van de JSF, de Joint Strike Fighter, in samenwerking met de Verenigde Staten?
Maar met onze Sociale Zekerheid hangt veel samen.
En nu coalitiepartner(s) twijfelen over nut en kosten van dit gevechts-/ vernietigings-toestel is op z’n minst het meedenken daarover van een Basisgroep zelfs een noodzaak als de bezuinigingen, die men met de aanschaf wil bereiken, niet door mogen gaan van het CDA en met name van onze Staatssecretaris van Defensie Jack de Vries, maar wel bezuinigingen met een pennenstreek – en dat nog wel door ons CDA – worden doorgevoerd ten koste van de kwetsbaarste groepen in onze samenleving.
Als CDA-lid en bestuurslid van deze Basisgroep wil en zal ik aan onze defensietaak, die zo optimaal mogelijk moet zijn en blijven, niet willen tornen.
Maar als de miljardenaanschaf van vernietigings-/gevechtstoestellen in het hoogste geweldsspectrum niet bediscussieerd mag worden door het CDA en bezuinigingen daarvoor niet in overweging mogen worden genomen, maar wel ten koste gaan van andere Sociale Zekerheden dan dient, nee, ……..moet een Basisgroep die de Grondslagen en Uitgangspunten zeker t.a.v. die Sociale Zekerheid wil en moet bewaken, haar onvrede duidelijk laten blijken.
Ook als oud dienstplichtig reserve officier van de Koninklijke Marechaussee heb ik mijn defensievertegenwoordigers in de Tweede Kamer al genoeg met argumentatie benaderd. Ook trouwens over de waardering en erkenning waar wij als “Koude-Oorlog”-veteraan nog steeds op wachten. Waardering en erkenning, omdat wij toen voor de VREDEShandhaving in die periode in NAVO-verband hebben gezorgd, zodat de beroepsmilitairen van nu op "Vredes"-missies kunnen worden gestuurd.
Argumentaties die de P.v.d.A. wél in overweging heeft genomen en die nu luid en duidelijk in het overleg naar voren heeft gebracht. En nog slechts ter informatie, die door negentien genodigde defensiespecialisten e.a. betrokkenen niet gegeven kon worden.
Is het dan zo gek, dat je nog even op de rem trapt, zeker als dat ten koste gaat van andere sociale zekerheden. Maar reacties van mijn eigen "clubgenoten" nul!
Als er vragen aan onze fractievoorzitter hierover worden gesteld komt er zelfs geen antwoord. Gelukkig nog maar dat het geen journalist van "Geen Stijl" was, anders had het Partijbestuur misschien wel moeten ingrijpen.
Waar zijn we toch bang voor ?
Mogen er geen afwegingen en veranderingen tijdens de "rit" meer gemaakt worden?
Waarom moet onze CDA-minister van Sociale Zaken met tegenzin nog aanpassingen in de nieuwe Wajongwet beloven?
En als bestuurslid van de BSZ wil ik hem graag wijzen op blz. 44 van onze
"GRONDSLAG en UITGANGSPUNTEN"
"Het CDA staat een stelsel van Sociale Zekerheid voor:
- waarin de overheid een niveau aan bescherming organiseert dat op zichzelf toereikend is voor de betrokkenen om in de samenleving op aanvaardbare wijze te kunnen participeren;
- dat houdbaar is, ook als het CONJUNCTUREEL TEGENZIT; "
Ik zou als minister en als controlerend CDA-volksvertegenwoordiger toch maar zorgen dat mijn eigen uitgangspunten niet alleen op papier staan, maar………..
Leo W.C. Boeters
res elnt KMar b.d.
en
bestuurslid van de CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
tot zover: "SOCIALE ZEKERHEID en de JSF"
Maar met onze Sociale Zekerheid hangt veel samen.
En nu coalitiepartner(s) twijfelen over nut en kosten van dit gevechts-/ vernietigings-toestel is op z’n minst het meedenken daarover van een Basisgroep zelfs een noodzaak als de bezuinigingen, die men met de aanschaf wil bereiken, niet door mogen gaan van het CDA en met name van onze Staatssecretaris van Defensie Jack de Vries, maar wel bezuinigingen met een pennenstreek – en dat nog wel door ons CDA – worden doorgevoerd ten koste van de kwetsbaarste groepen in onze samenleving.
Als CDA-lid en bestuurslid van deze Basisgroep wil en zal ik aan onze defensietaak, die zo optimaal mogelijk moet zijn en blijven, niet willen tornen.
Maar als de miljardenaanschaf van vernietigings-/gevechtstoestellen in het hoogste geweldsspectrum niet bediscussieerd mag worden door het CDA en bezuinigingen daarvoor niet in overweging mogen worden genomen, maar wel ten koste gaan van andere Sociale Zekerheden dan dient, nee, ……..moet een Basisgroep die de Grondslagen en Uitgangspunten zeker t.a.v. die Sociale Zekerheid wil en moet bewaken, haar onvrede duidelijk laten blijken.
Ook als oud dienstplichtig reserve officier van de Koninklijke Marechaussee heb ik mijn defensievertegenwoordigers in de Tweede Kamer al genoeg met argumentatie benaderd. Ook trouwens over de waardering en erkenning waar wij als “Koude-Oorlog”-veteraan nog steeds op wachten. Waardering en erkenning, omdat wij toen voor de VREDEShandhaving in die periode in NAVO-verband hebben gezorgd, zodat de beroepsmilitairen van nu op "Vredes"-missies kunnen worden gestuurd.
Argumentaties die de P.v.d.A. wél in overweging heeft genomen en die nu luid en duidelijk in het overleg naar voren heeft gebracht. En nog slechts ter informatie, die door negentien genodigde defensiespecialisten e.a. betrokkenen niet gegeven kon worden.
Is het dan zo gek, dat je nog even op de rem trapt, zeker als dat ten koste gaat van andere sociale zekerheden. Maar reacties van mijn eigen "clubgenoten" nul!
Als er vragen aan onze fractievoorzitter hierover worden gesteld komt er zelfs geen antwoord. Gelukkig nog maar dat het geen journalist van "Geen Stijl" was, anders had het Partijbestuur misschien wel moeten ingrijpen.
Waar zijn we toch bang voor ?
Mogen er geen afwegingen en veranderingen tijdens de "rit" meer gemaakt worden?
Waarom moet onze CDA-minister van Sociale Zaken met tegenzin nog aanpassingen in de nieuwe Wajongwet beloven?
En als bestuurslid van de BSZ wil ik hem graag wijzen op blz. 44 van onze
"GRONDSLAG en UITGANGSPUNTEN"
"Het CDA staat een stelsel van Sociale Zekerheid voor:
- waarin de overheid een niveau aan bescherming organiseert dat op zichzelf toereikend is voor de betrokkenen om in de samenleving op aanvaardbare wijze te kunnen participeren;
- dat houdbaar is, ook als het CONJUNCTUREEL TEGENZIT; "
Ik zou als minister en als controlerend CDA-volksvertegenwoordiger toch maar zorgen dat mijn eigen uitgangspunten niet alleen op papier staan, maar………..
Leo W.C. Boeters
res elnt KMar b.d.
en
bestuurslid van de CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
tot zover: "SOCIALE ZEKERHEID en de JSF"
woensdag 1 april 2009
ALLES OVER ABP:
SOCIALE ZEKERHEID NA ONS 65e
Als er op dit moment iets gebeurt, dat de meesten van ons nu raakt of in de nabije toekomst, dan is het wel de ingreep van Donner in de pensioenen. En dat vraagt van de gepensioneerden nu alle aandacht en natuurlijk reactie.
Deze regering en met name de minister van Sociale Zaken, Piet Hein Donner probeert wel heel makkelijk in deze economische crisis een oplossing te vinden en zonder overleg liet hij de eerste “af”- rekening alvast stilletjes ten laste van de gepensioneerden komen. De coalitie vergaderde en vergaderde en verg….., maar de gepensioneerden – als gemakkelijke “prooi”- werden al wél het haasje, waarop “geschoten” kon worden. Nog even en het verdere villen zal beginnen.
Het werd heel netjes gebracht als “het herstel van de pensioenpot”.
Nu geen gemakkelijke greep uit die grote pensioenpot, maar gewoon en gemakkelijk zonder mededeling of overleg de "nullijn" voor de gepensioneerden en de indexatie in de ijskast. De Staatkas herstellen met – weer – een greep uit deze pot was gewoon niet meer mogelijk, omdat de pot voor de uitkeringen al ontoereikend begon te worden.
Want uiteindelijk is herstel van de – slecht en onverantwoord belegde – pot (voor de Staat) belangrijk en de gepensioneerden kunnen voorlopig even” op de pot”.
De gepensioneerden werden nog niet eens geïnformeerd en de veroorzakers van de te lage dekkingsgraad van het ABP-pensioen krijgen de kans om in vijf jaar die dekkingsgraad te herstellen door de indexatie van de koopkracht van gepensioneerden achterwege te laten en het pensioen vijf jaar op nul te zetten.
Het geeft toch geen pas gepensioneerden als eersten en zonder overleg te laten opdraaien voor het wanbeleid bij het ABP.
Moet ook dit bestuur zich niets eens verantwoorden ?
Het ABP is wel het enige pensioenfonds dat op grote schaal aan de Staat de laatste twintig, dertig jaar genereus cadeautjes heeft uitgedeeld. Je kunt ook zeggen dat de Staat telkens een flinke graai uit de overvolle pensioenpot nam. Want het ABP had uiteindelijk zoveel in kas, dat de Staat daar wel van dacht mee te kunnen genieten en gaatjes in de begroting te kunnen dichten. Geld van het ABP werd aan de Staat tegen belachelijk lage en zelfs géén rente eventjes geleend.
En was het ook niet de Staat die jarenlang geen pensioenpremies voor haar werknemers/ambtenaren aan het ABP hoefde af te dragen?
Eind 2007 was de dekking nog 140 procent. Het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds was het grootste fonds ter wereld. Op dit moment zou het op nog maar 90 procent dekking zitten. Dit is toch onvoorstelbaar. Moet de Staat haar geleende en gebruikte gelden dan ook niet eerst maar eens integraal terugstorten? En dan is het ook nog niet eens subsidiëring, maar terugstorting van geleende (“gegraaide”) gelden – door de Staat - om de opgelopen schulden/tekorten aan te vullen.
Voordat we de betaling van pensioenen op nul gaan zetten lijkt mij dit de eerste stap die de Nederlandse Bank moet zetten; terug-betalen van geleende gelden en Donner z’n “nullijn” moet voorlopig nog even in de wachtkamer.
Dan gaan we werken aan herstel en betere andere beleggingen; en met de verantwoordelijke bestuurders en commissarissen eens een hartig gesprekje voeren. Misschien zijn bij hun beleggingstegoeden, ontslagvergoedingen, hoge salarissen boven de Balkenende-norm, bonussen, gratificaties, enz. enz. nog wat miljoenen terug te halen. 6,8 Miljard investeren in de hypotheekbanken Freddie Mac en Fanny Mae is op dit moment toch onlogisch en dom, als dat in eerste instantie nu een taak van de Amerikaanse overheid is ?
Had De Nederlandsche Bank zelfs niet een nog groter aandeel in de investering bij deze twee Amerikaanse hypotheekbanken? Onvoorstelbaar!
De achterstallige premies die de Staat nog moet storten is de vol-
gende en tweede stap.
Een premieverhoging van de Staat(als werkgever) voor zijn werknemers/ambtenaren is daarna aan de orde en de derde mogelijkheid om de pensioenpot te herstellen.
Een premieverhoging door de Staat van zijn werknemers/ambtenaren is daarna aan de orde en de vierde mogelijkheid; en een premieverhoging kan heel snel de gaten weer dichten. Met deze premieverhoging sparen zij weer voor hun pensioenuitkeringen uit de ABP-pot in de toekomst.
En dan pas kan het niet-indexeren van de pensioenen aan bod komen en is dus pas de vijfde stap.
Daarna zijn we, ten zesde pas – als het moet - zover, dat een korting op de pensioenen kan/moet worden overwogen.
En dan nog zijn aan onze "slimme en sluwe" Donner nog meer creatieve ideeën aan de hand te doen.
Is de terugkeer naar het systeem van vóór 2006 ook niet een mogelijkheid? Draai de verplichting uit de Pensioenwet van 2006 om de tegoeden te waarderen tegen marktrente weer terug naar het systeem van waarderen van vóór 2006. De tegoeden moesten toen gewaardeerd worden tegen een vaste rente van 4%. Dit scheelt al snel een dekkingsgraad van tien tot vijftien procent hoger.
Laat het bestuur – bestaande uit de Staat en de vakbonden – van het ABP en de Raad van Bestuur en Commissarissen/toezicht zich eerst maar eens verantwoorden voor al hetgeen in het verleden gewoon zomaar uit de kas van het ABP is verdwenen. Dan kan onze CDA-bobo, Eelco Brinkman ook weer aan de bak; eerst zijn slimme zet om met een koopje de bouwfraude af te kopen; dan verantwoording afleggen voor de miljoenen die bij Philadelphia, een zorginstelling, zijn verdwenen waar hij in de Raad van Bestuur zat en dan nu zijn verantwoording als bestuursvoorzitter zelfs van het ABP. Zijn overige commissariaten zou ik ook maar vast nalopen.
En met haar nieuwe bestuursvoorzitter Harry Borghouts haalt het ABP nu ook geen "groot licht" in huis. Onder zijn bewind en verantwoordelijkheid belegde de Provincie Noord-Holland 110 miljoen bij Icesave; ook was hij voorzitter van de Raad van Toezicht bij de IJsselmeerziekenhuizen. Wat hij in die functies ook gedaan heeft, toezichthouden en ellende voorkomen in ieder geval niet. Maar deze part-time functie levert hem wel zo’n 67.000 Euro op. Is dat nou het zoeken naar de "right man on the right place", die best wat mag kosten?
Wat dacht de Staat van haar verplichtingen aan het ABP?
Hoe kan de Staat wél de banken steunen, die blijkbaar nog niets geleerd hebben om het vertrouwen te herstellen en rustig doorgaan met miljoenen uit te keren aan bonussen?
Gepensioneerden zijn een gemakkelijk en zonder overleg te pakken groepering, terwijl de Staat net zo goed verplichtingen heeft aan deze bevolkingsgroep. Laat ze zich daar maar eerst eens van kwijten. Want de Staat moet zich ook realiseren dat vermindering van de koopkracht bij zo’n vijf miljoen gepensioneerden in het land een aanzienlijke schade zal kunnen toebrengen aan de markteconomie.
Leo W.C. BOETERS,
oud-directeur in het Katholiek Basisonderwijs;
bestuurslid CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
tot zover: "ALLES OVER ABP: SOCIALE ZEKERHEID NA ONS 65e"
Als er op dit moment iets gebeurt, dat de meesten van ons nu raakt of in de nabije toekomst, dan is het wel de ingreep van Donner in de pensioenen. En dat vraagt van de gepensioneerden nu alle aandacht en natuurlijk reactie.
Deze regering en met name de minister van Sociale Zaken, Piet Hein Donner probeert wel heel makkelijk in deze economische crisis een oplossing te vinden en zonder overleg liet hij de eerste “af”- rekening alvast stilletjes ten laste van de gepensioneerden komen. De coalitie vergaderde en vergaderde en verg….., maar de gepensioneerden – als gemakkelijke “prooi”- werden al wél het haasje, waarop “geschoten” kon worden. Nog even en het verdere villen zal beginnen.
Het werd heel netjes gebracht als “het herstel van de pensioenpot”.
Nu geen gemakkelijke greep uit die grote pensioenpot, maar gewoon en gemakkelijk zonder mededeling of overleg de "nullijn" voor de gepensioneerden en de indexatie in de ijskast. De Staatkas herstellen met – weer – een greep uit deze pot was gewoon niet meer mogelijk, omdat de pot voor de uitkeringen al ontoereikend begon te worden.
Want uiteindelijk is herstel van de – slecht en onverantwoord belegde – pot (voor de Staat) belangrijk en de gepensioneerden kunnen voorlopig even” op de pot”.
De gepensioneerden werden nog niet eens geïnformeerd en de veroorzakers van de te lage dekkingsgraad van het ABP-pensioen krijgen de kans om in vijf jaar die dekkingsgraad te herstellen door de indexatie van de koopkracht van gepensioneerden achterwege te laten en het pensioen vijf jaar op nul te zetten.
Het geeft toch geen pas gepensioneerden als eersten en zonder overleg te laten opdraaien voor het wanbeleid bij het ABP.
Moet ook dit bestuur zich niets eens verantwoorden ?
Het ABP is wel het enige pensioenfonds dat op grote schaal aan de Staat de laatste twintig, dertig jaar genereus cadeautjes heeft uitgedeeld. Je kunt ook zeggen dat de Staat telkens een flinke graai uit de overvolle pensioenpot nam. Want het ABP had uiteindelijk zoveel in kas, dat de Staat daar wel van dacht mee te kunnen genieten en gaatjes in de begroting te kunnen dichten. Geld van het ABP werd aan de Staat tegen belachelijk lage en zelfs géén rente eventjes geleend.
En was het ook niet de Staat die jarenlang geen pensioenpremies voor haar werknemers/ambtenaren aan het ABP hoefde af te dragen?
Eind 2007 was de dekking nog 140 procent. Het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds was het grootste fonds ter wereld. Op dit moment zou het op nog maar 90 procent dekking zitten. Dit is toch onvoorstelbaar. Moet de Staat haar geleende en gebruikte gelden dan ook niet eerst maar eens integraal terugstorten? En dan is het ook nog niet eens subsidiëring, maar terugstorting van geleende (“gegraaide”) gelden – door de Staat - om de opgelopen schulden/tekorten aan te vullen.
Voordat we de betaling van pensioenen op nul gaan zetten lijkt mij dit de eerste stap die de Nederlandse Bank moet zetten; terug-betalen van geleende gelden en Donner z’n “nullijn” moet voorlopig nog even in de wachtkamer.
Dan gaan we werken aan herstel en betere andere beleggingen; en met de verantwoordelijke bestuurders en commissarissen eens een hartig gesprekje voeren. Misschien zijn bij hun beleggingstegoeden, ontslagvergoedingen, hoge salarissen boven de Balkenende-norm, bonussen, gratificaties, enz. enz. nog wat miljoenen terug te halen. 6,8 Miljard investeren in de hypotheekbanken Freddie Mac en Fanny Mae is op dit moment toch onlogisch en dom, als dat in eerste instantie nu een taak van de Amerikaanse overheid is ?
Had De Nederlandsche Bank zelfs niet een nog groter aandeel in de investering bij deze twee Amerikaanse hypotheekbanken? Onvoorstelbaar!
De achterstallige premies die de Staat nog moet storten is de vol-
gende en tweede stap.
Een premieverhoging van de Staat(als werkgever) voor zijn werknemers/ambtenaren is daarna aan de orde en de derde mogelijkheid om de pensioenpot te herstellen.
Een premieverhoging door de Staat van zijn werknemers/ambtenaren is daarna aan de orde en de vierde mogelijkheid; en een premieverhoging kan heel snel de gaten weer dichten. Met deze premieverhoging sparen zij weer voor hun pensioenuitkeringen uit de ABP-pot in de toekomst.
En dan pas kan het niet-indexeren van de pensioenen aan bod komen en is dus pas de vijfde stap.
Daarna zijn we, ten zesde pas – als het moet - zover, dat een korting op de pensioenen kan/moet worden overwogen.
En dan nog zijn aan onze "slimme en sluwe" Donner nog meer creatieve ideeën aan de hand te doen.
Is de terugkeer naar het systeem van vóór 2006 ook niet een mogelijkheid? Draai de verplichting uit de Pensioenwet van 2006 om de tegoeden te waarderen tegen marktrente weer terug naar het systeem van waarderen van vóór 2006. De tegoeden moesten toen gewaardeerd worden tegen een vaste rente van 4%. Dit scheelt al snel een dekkingsgraad van tien tot vijftien procent hoger.
Laat het bestuur – bestaande uit de Staat en de vakbonden – van het ABP en de Raad van Bestuur en Commissarissen/toezicht zich eerst maar eens verantwoorden voor al hetgeen in het verleden gewoon zomaar uit de kas van het ABP is verdwenen. Dan kan onze CDA-bobo, Eelco Brinkman ook weer aan de bak; eerst zijn slimme zet om met een koopje de bouwfraude af te kopen; dan verantwoording afleggen voor de miljoenen die bij Philadelphia, een zorginstelling, zijn verdwenen waar hij in de Raad van Bestuur zat en dan nu zijn verantwoording als bestuursvoorzitter zelfs van het ABP. Zijn overige commissariaten zou ik ook maar vast nalopen.
En met haar nieuwe bestuursvoorzitter Harry Borghouts haalt het ABP nu ook geen "groot licht" in huis. Onder zijn bewind en verantwoordelijkheid belegde de Provincie Noord-Holland 110 miljoen bij Icesave; ook was hij voorzitter van de Raad van Toezicht bij de IJsselmeerziekenhuizen. Wat hij in die functies ook gedaan heeft, toezichthouden en ellende voorkomen in ieder geval niet. Maar deze part-time functie levert hem wel zo’n 67.000 Euro op. Is dat nou het zoeken naar de "right man on the right place", die best wat mag kosten?
Wat dacht de Staat van haar verplichtingen aan het ABP?
Hoe kan de Staat wél de banken steunen, die blijkbaar nog niets geleerd hebben om het vertrouwen te herstellen en rustig doorgaan met miljoenen uit te keren aan bonussen?
Gepensioneerden zijn een gemakkelijk en zonder overleg te pakken groepering, terwijl de Staat net zo goed verplichtingen heeft aan deze bevolkingsgroep. Laat ze zich daar maar eerst eens van kwijten. Want de Staat moet zich ook realiseren dat vermindering van de koopkracht bij zo’n vijf miljoen gepensioneerden in het land een aanzienlijke schade zal kunnen toebrengen aan de markteconomie.
Leo W.C. BOETERS,
oud-directeur in het Katholiek Basisonderwijs;
bestuurslid CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
tot zover: "ALLES OVER ABP: SOCIALE ZEKERHEID NA ONS 65e"
vrijdag 6 maart 2009
CDA-BASISGROEP SOCIALE ZEKERHEID: VERGADERROOSTER EERSTE HELFT 2009
donderdagochtend vijftien januari te Utrecht C.S.: bestuursvergadering
donderdag vijf februari overdag te Den Haag in CDA-Bureau:
plenaire jaarvergadering
donderdagochtend negentien februari te Utrecht C.S.: bestuursvergadering
donderdag vijf maart overdag te Den Haag in CDA-Bureau:
plenaire studiedag met deskundigen over WSW
donderdag 26 maart overdag te Den Haag in gebouw Tweede Kamer:
plenair overleg met CDA-kamerfractieleden over WSW -
op het laatste moment (op woensdag 25 maart) uitgesteld of afgelast omdat de kamerfractie moest deelnemen aan het overleg in de Tweede Kamer over het crisispakket.
donderdagochtend zestien april te Utrecht C.S.: bestuursvergadering
donderdag veertien mei overdag te Den Haag in CDA-Bureau:
plenaire studiedag over werkende armen
donderdag vier juni overdag te Den Haag in gebouw Tweede Kamer:
plenair overleg met CDA-kamerfractieleden over werkende armen
op een nader te bepalen datum in juli te Twello op een landelijke locatie: afsluiting seizoen
onderwerp voor de tweede helft van 2009: wonen
tot zover: "CDA-BASISGROEP SOCIALE ZEKERHEID: VERGADERROOSTER EERSTE HELFT 2009"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
donderdag vijf februari overdag te Den Haag in CDA-Bureau:
plenaire jaarvergadering
donderdagochtend negentien februari te Utrecht C.S.: bestuursvergadering
donderdag vijf maart overdag te Den Haag in CDA-Bureau:
plenaire studiedag met deskundigen over WSW
donderdag 26 maart overdag te Den Haag in gebouw Tweede Kamer:
plenair overleg met CDA-kamerfractieleden over WSW -
op het laatste moment (op woensdag 25 maart) uitgesteld of afgelast omdat de kamerfractie moest deelnemen aan het overleg in de Tweede Kamer over het crisispakket.
donderdagochtend zestien april te Utrecht C.S.: bestuursvergadering
donderdag veertien mei overdag te Den Haag in CDA-Bureau:
plenaire studiedag over werkende armen
donderdag vier juni overdag te Den Haag in gebouw Tweede Kamer:
plenair overleg met CDA-kamerfractieleden over werkende armen
op een nader te bepalen datum in juli te Twello op een landelijke locatie: afsluiting seizoen
onderwerp voor de tweede helft van 2009: wonen
tot zover: "CDA-BASISGROEP SOCIALE ZEKERHEID: VERGADERROOSTER EERSTE HELFT 2009"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
dinsdag 3 maart 2009
NAAR EEN SOCIALERE MARKTECONOMIE
...Waar een crisis al niet goed voor is.
Wat een veranderende inbreng toonde onze MP op een bijeenkomst van alle Europese regeringsleiders in Berlijn op 22 februari 2009. De woorden van de Amerikaanse president Barack OBAMA indachtig, zal onze Minister President gedacht hebben (hoop ik): “We moeten zorgen, dat we sterker uit deze crisis komen dan dat we er in gingen.” In die en ook mijn redeneertrant, die ik eerder heb laten weten, worden bedreigingen kansen en worden de onheil-sprofeten van hun profetie ontdaan.
En dat is nu hard nodig, want een economie gedijt beter bij een optimistische dan bij een pessimistische stemming. De bekende inhoud van het gezegde wat ook zit in een half glas, dat voor de pessimist half leeg is en voor de optimist nog half vol.
De vraag is dan wel: Welk model leidt ons dan door de crisis?
En blijkbaar is onze MP in het buitenland beter op dreef, dan dat hij het aan zijn eigen burgers kan uitleggen of voorleven.
En om met het halve glas in de hand verder te gaan; het essentiële is om met het half volle glas het vertrouwen bij de burgers terug te brengen.
Hij zei in Berlijn nogal rake en flinke woorden volgens het pers- nieuwsbericht van 23-02-2009: “Om dat vertrouwen terug te brengen moeten we steviger regels stellen, dient er meer toezicht te komen en moeten we voor krachtiger instituties zorgen, en dat in het bijzonder voor de financiële sector.”
En nog duidelijker was hij in het volgende: “Er is vooral behoefte aan verantwoordelijk gedrag, gebaseerd op gemeenschappelijke principes en normen.”
Ook pleitte hij voor solidariteit met de armere landen en vooral ook solidariteit naar en met de toekomstige generaties. Banen scheppen en de economie vergroenen kan samengaan.
De situatie is ernstig, maar ook JP vindt: “dat somberheid ons niet verder helpt.”
Het lijkt wel of hij niet meer voor Staatskapitalisme of zijn neo-liberalisme en het Angelsaksische model meer kiest, dat ons naar deze crisis heeft geduwd, maar naar het West-Europese Rijnlandse model met ons poldermodel als variant. Sommige economen spreken zelfs van een omslag van onze regeringsleider naar de Economia Solidaria; een SOCIALE MARKTECONOMIE. “Economische blokken moeten niet meer tegenover elkaar staan, maar moeten willen samenwerken. En die kans moeten we verzilveren.”
Een economie op basis van solidariteit. Schreven en hoopten we al niet eerder dat de huidige crisis een positieve uitwerking kon hebben.
Sowieso moest en wilde de overheid zich al als redder van de banken opwerpen, maar nu verder. En natuurlijk is de solidariteit dicht bij huis het grootst, maar op Europees niveau en mondiaal gezien moet deze Economia Solidaria gesteund en uitgedragen worden.
Zei John Maynard KEYNES al niet bij de crisis in de jaren dertig in de vorige eeuw: “In een recessie moeten de overheden het geld juist laten rollen door meer uit te geven. Want als de overheid geen ricico’s zou nemen nu de private sector dat nauwelijks meer durft, dan zou de economie geheel in elkaar zakken.”
Natuurlijk zullen, als de openbare financiën uit het lood dreigen te raken, de overheden hun grenzen in de gaten moeten houden. Een financieringstekort laten oplopen kan alleen als een duidelijk en geloofwaardig pad voor het op middellange termijn weer op orde brengen van de overheidsfinanciën wordt uitgestippeld. Stimuleren en saneren staan nu dus niet op gespannen voet,maar liggen juist in elkaars verlengde.
“De stimulerende maatregelen moeten tijdig, tijdelijk en trefzeker zijn”, stelt de Tilburgse hoogleraar economie Prof. Dr. Lans BOVENBERG. En ondanks de crisis liggen de kansen voor het oprapen.
Laten wij danook, als Basisgroep Sociale Zekerheid, ons niet tot algemene termen beperken, maar man en paard durven noemen.
1. Steun de bouwsector. Realiseer windparken, isoleer woningen, leg zonnepanelen op de daken. Je zorgt zo ook voor een innovatieve voorsprong straks.
2. Investeer in de infrastructuur. Rails en wegen leveren werkgelegenheid nu op en besparen weer op de files bij een aantrekkende economie.
3. Let op de regelgeving en pas die aan als ze onnodig vertragen.
4. Verstrek als overheid desnoods zelf kredieten en maak strakke en sterke afspraken met banken.
5. Gebruik de ontwikkelingsmaatschappijen die we hebben om meer publiek geld in bedrijven te brengen.
6. Zorg voor snelle betalingen.
7. Stimuleer de autosector. Ruim de oude en vervuilende auto’s op met bonussen en help de sector met het ontwikkelen van schonere en zelfs hybride motoren.
8. Breng de huizen markt weer op gang en zeker de huurhuizenmarkt.
9. Zorg voor een forse verlaging van de hypotheekrenteaftrek en kijk naar de verlaging of afschaffing van de overdrachtsbelasting.
10. Zet vooral zwaar in op innovatie. Innovatie om de internationale concurrentieslag het hoofd te bieden. Innoveer om de arbeidsproductiviteit te verhogen. Investeer in hoogwaardige onderwijs en kenniseconomie. En stel, dat bedrijven even gedwongen worden onderzoeksafdelingen af te stoten, breng deze dan onder bij universiteiten.
11. Loopt de werkloosheid in de ene sector op, vang deze dan in andere sectoren op.
M.a.w:. laten we de grenzen sociaal verleggen en minstens opzij schuiven en de handen ineen slaan.
Kom nu, Jan Peter BALKENENDE, niet met woorden alleen uit Berlijn terug, maar laat ze in Europa nu maar eens een poepje ruiken van onze aanpak met die sociale markteconomie waarop iedere burger zit te wachten en waaraan iedere burger graag zijn bijdrage wil leveren. We waren toch al “het beste jongetje uit de Europese klas” en laten we daar dan nu maar eens trots op zijn.
Met woorden heb je lef getoond en vooruit durven kijken en met een half vol glas juist kunnen en willen proosten. Wees vernieuwend voor wat betreft de inhoud, maar vooral ook met de vorm.
Ook vanuit de Basisgroep steunen de uitkeringsgerechtigden met een ander half leeg glas met “zoet” je van harte in deze crisisaanpak en vernieuwende economische uitdaging.
Zorg dat voor ons het glas niet verder leeg raakt. We zijn al blij als het langzaam bijgevuld kan worden.
Leo W.C. BOETERS,
bestuurslid CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
tot zover: "NAAR EEN SOCIALERE MARKTECONOMIE"
Wat een veranderende inbreng toonde onze MP op een bijeenkomst van alle Europese regeringsleiders in Berlijn op 22 februari 2009. De woorden van de Amerikaanse president Barack OBAMA indachtig, zal onze Minister President gedacht hebben (hoop ik): “We moeten zorgen, dat we sterker uit deze crisis komen dan dat we er in gingen.” In die en ook mijn redeneertrant, die ik eerder heb laten weten, worden bedreigingen kansen en worden de onheil-sprofeten van hun profetie ontdaan.
En dat is nu hard nodig, want een economie gedijt beter bij een optimistische dan bij een pessimistische stemming. De bekende inhoud van het gezegde wat ook zit in een half glas, dat voor de pessimist half leeg is en voor de optimist nog half vol.
De vraag is dan wel: Welk model leidt ons dan door de crisis?
En blijkbaar is onze MP in het buitenland beter op dreef, dan dat hij het aan zijn eigen burgers kan uitleggen of voorleven.
En om met het halve glas in de hand verder te gaan; het essentiële is om met het half volle glas het vertrouwen bij de burgers terug te brengen.
Hij zei in Berlijn nogal rake en flinke woorden volgens het pers- nieuwsbericht van 23-02-2009: “Om dat vertrouwen terug te brengen moeten we steviger regels stellen, dient er meer toezicht te komen en moeten we voor krachtiger instituties zorgen, en dat in het bijzonder voor de financiële sector.”
En nog duidelijker was hij in het volgende: “Er is vooral behoefte aan verantwoordelijk gedrag, gebaseerd op gemeenschappelijke principes en normen.”
Ook pleitte hij voor solidariteit met de armere landen en vooral ook solidariteit naar en met de toekomstige generaties. Banen scheppen en de economie vergroenen kan samengaan.
De situatie is ernstig, maar ook JP vindt: “dat somberheid ons niet verder helpt.”
Het lijkt wel of hij niet meer voor Staatskapitalisme of zijn neo-liberalisme en het Angelsaksische model meer kiest, dat ons naar deze crisis heeft geduwd, maar naar het West-Europese Rijnlandse model met ons poldermodel als variant. Sommige economen spreken zelfs van een omslag van onze regeringsleider naar de Economia Solidaria; een SOCIALE MARKTECONOMIE. “Economische blokken moeten niet meer tegenover elkaar staan, maar moeten willen samenwerken. En die kans moeten we verzilveren.”
Een economie op basis van solidariteit. Schreven en hoopten we al niet eerder dat de huidige crisis een positieve uitwerking kon hebben.
Sowieso moest en wilde de overheid zich al als redder van de banken opwerpen, maar nu verder. En natuurlijk is de solidariteit dicht bij huis het grootst, maar op Europees niveau en mondiaal gezien moet deze Economia Solidaria gesteund en uitgedragen worden.
Zei John Maynard KEYNES al niet bij de crisis in de jaren dertig in de vorige eeuw: “In een recessie moeten de overheden het geld juist laten rollen door meer uit te geven. Want als de overheid geen ricico’s zou nemen nu de private sector dat nauwelijks meer durft, dan zou de economie geheel in elkaar zakken.”
Natuurlijk zullen, als de openbare financiën uit het lood dreigen te raken, de overheden hun grenzen in de gaten moeten houden. Een financieringstekort laten oplopen kan alleen als een duidelijk en geloofwaardig pad voor het op middellange termijn weer op orde brengen van de overheidsfinanciën wordt uitgestippeld. Stimuleren en saneren staan nu dus niet op gespannen voet,maar liggen juist in elkaars verlengde.
“De stimulerende maatregelen moeten tijdig, tijdelijk en trefzeker zijn”, stelt de Tilburgse hoogleraar economie Prof. Dr. Lans BOVENBERG. En ondanks de crisis liggen de kansen voor het oprapen.
Laten wij danook, als Basisgroep Sociale Zekerheid, ons niet tot algemene termen beperken, maar man en paard durven noemen.
1. Steun de bouwsector. Realiseer windparken, isoleer woningen, leg zonnepanelen op de daken. Je zorgt zo ook voor een innovatieve voorsprong straks.
2. Investeer in de infrastructuur. Rails en wegen leveren werkgelegenheid nu op en besparen weer op de files bij een aantrekkende economie.
3. Let op de regelgeving en pas die aan als ze onnodig vertragen.
4. Verstrek als overheid desnoods zelf kredieten en maak strakke en sterke afspraken met banken.
5. Gebruik de ontwikkelingsmaatschappijen die we hebben om meer publiek geld in bedrijven te brengen.
6. Zorg voor snelle betalingen.
7. Stimuleer de autosector. Ruim de oude en vervuilende auto’s op met bonussen en help de sector met het ontwikkelen van schonere en zelfs hybride motoren.
8. Breng de huizen markt weer op gang en zeker de huurhuizenmarkt.
9. Zorg voor een forse verlaging van de hypotheekrenteaftrek en kijk naar de verlaging of afschaffing van de overdrachtsbelasting.
10. Zet vooral zwaar in op innovatie. Innovatie om de internationale concurrentieslag het hoofd te bieden. Innoveer om de arbeidsproductiviteit te verhogen. Investeer in hoogwaardige onderwijs en kenniseconomie. En stel, dat bedrijven even gedwongen worden onderzoeksafdelingen af te stoten, breng deze dan onder bij universiteiten.
11. Loopt de werkloosheid in de ene sector op, vang deze dan in andere sectoren op.
M.a.w:. laten we de grenzen sociaal verleggen en minstens opzij schuiven en de handen ineen slaan.
Kom nu, Jan Peter BALKENENDE, niet met woorden alleen uit Berlijn terug, maar laat ze in Europa nu maar eens een poepje ruiken van onze aanpak met die sociale markteconomie waarop iedere burger zit te wachten en waaraan iedere burger graag zijn bijdrage wil leveren. We waren toch al “het beste jongetje uit de Europese klas” en laten we daar dan nu maar eens trots op zijn.
Met woorden heb je lef getoond en vooruit durven kijken en met een half vol glas juist kunnen en willen proosten. Wees vernieuwend voor wat betreft de inhoud, maar vooral ook met de vorm.
Ook vanuit de Basisgroep steunen de uitkeringsgerechtigden met een ander half leeg glas met “zoet” je van harte in deze crisisaanpak en vernieuwende economische uitdaging.
Zorg dat voor ons het glas niet verder leeg raakt. We zijn al blij als het langzaam bijgevuld kan worden.
Leo W.C. BOETERS,
bestuurslid CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
tot zover: "NAAR EEN SOCIALERE MARKTECONOMIE"
woensdag 18 februari 2009
HOE TREKKEN WE DE ECONOMIE WEER LOS ZONDER DE ZWAKSTEN IN DE SAMENLEVING ALS EERSTEN TE TREFFEN?
... of: WAAR EEN CRISIS AL NIET GOED VOOR IS
- een titel die ik al eerder mocht gebruiken, maar die nu juist zo toepasselijk is geworden.
Even terug naar het “Kleuterklasje“ in de Harinxmastate te Beetsterzwaag.Vergeef mij even deze vergelijking, maar als oud-directeur in het Basisonderwijs maak ik toch maar even dit statement.
Bovenmeester Herman Wijffels, oud-SER-voorzitter, liet het a.s. coalitie-klasje bij zich komen en legde het CDA en PvdA, als kemphanen, voor een coalitie te vormen die o.a. de volgende uitgangspunten moest hebben:
- “Hoe vinden we een weg naar een echte duurzame manier van leven?”
- “We moeten naar een houdbare manier van leven, waarin een verbinding wordt gelegd tussen het ecologische, het sociale en het economische. We zullen richting moeten geven, leiderschap tonen.” (Trouw, wo. 5 jan. 2005/pag. 13)
Deze doelstelling - los van elke crisis - was toch voor de gevormde drieëenheidscoalitie de ideale uitgangspositie. En als we nu onze leider min of meer verschrikt horen zeggen, ”dat de crisis toch erger is dan verwacht en dat het een illusie is dat de regering het alleen kan oplossen“, dan vraag ik me toch af wat hij bedoelt en waarin hij twijfelt.
Ze hadden eerst al 100 dagen nodig om van iedereen te horen waar de noden en behoeften lagen en krijgen nu van alle hoge(leraren) ”priesters en priesteressen” adviezen wat te doen en vooral wát niét te doen.
Ze hadden dus een prima leermeester, mochten lang stage lopen en worden nu weer door allerlei hoogleraar-pedagogen geadviseerd.
De hoogleraar internationale betrekkingen in Leiden, Alfred van Staden mist de leiders bij de overheid in zijn boek “De roep om leiderschap…Zijn de grote staatslieden verdwenen?":
“In tijden van crises komen ze meestal op. Zij stralen vertrouwen uit, wekken geen torenhoge verwachtingen, waarschuwen als het dieptepunt van de crisis nog niet is bereikt; kortom een leider pakt het verstandig aan en geeft leiding/richting.”
Je zou toch zeggen, dat regeren dan helemaal een fluitje van een cent zou moeten zijn. Groep 8-leerlingen met hun CITO-toets hebben het moeilijker.
Zorgen onze leiders ook dat ze bij blijven met hun ontwikkeling en voldoende lezen en zich bijspijkeren ?
Of slaat een crisis hun initiatief, creativiteit en daadkracht uit handen ?
Neem nou bijvoorbeeld oud-politicus Willem Vermeend in “De Kredietcrisis“, daarin kraakt hij de zegeningen van de privatiserende marktwerking en constateert: ”dat niet alles aan het bedrijfsleven kan worden overgelaten. Een sterke overheid én sterke marktpartijen dienen in evenwicht te zijn.“ Het was toch Keynes die een actieve overheid en overheidsinvesteringen bepleitte. Een voor de huidge situatie fraaie uitspraak van Keynes is: “Kapitalisme is het verbazingwekkende geloof, dat de meest Ondeugende mensen de meest Ondeugende dingen doen en zeggen dit te doen ten gunste van iedereen.”
En ook Vermeend ziet gelijk: “de omslag die het kabinet nu kan maken naar een duurzame en sociale economie“.
Als oud onderwijsman zou ik haast zeggen: “Hé, Willem, mondhouden en niet vóórzeggen!”
Juist in deze financiële en kredietmalaise moeten we er voor zorgen het geld weer te laten rollen en investeren om de dreigende wegzakkende economie weer een steuntje in de rug te geven. Zorg dat de teruglopende economie blijft draaien en impulsen krijgt. Doorbreek nu toch eens deze ziekelijke vorm van kapitalisme, die wakker is geroepen door het neo-liberalisme, dat zich vooral kenmerkt door een even blindelings als misplaatst vertrouwen in de vrije markt.
En is het dan zo moeilijk om je uitgangsdoelstelling vanuit de kleuterklas, de adviezen van hooggeleerde pedagogen tijdens de regeer-/schooltijd ter harte te nemen, veel te lezen en zoals ons wordt voorgehouden “je steeds te blijven ontwikkelen (Education Permanent)” om dan nu niet met adequate crisisbestrijdende en –oplossende maatregelen te kunnen komen?
Dan wordt het tijd voor bijles en een hartig gesprek!
Met miljarden smijten naar banken, waar de kredietcrisis is ontstaan en ze geen voorwaarden stellen is dom en kortzichtig. Zij waren, zijn en behoren weer de MOTOR van de samenleving te zijn.
Waarom heeft de vervuiler en veroorzaker van de kredietcrisis niet moeten betalen en boeten ? Nog geen excuus kon er af en als Bos erom vraagt krijgen ze het nog niet over hun lippen.
Daardoor denkt psycholoog Smither, dat “overtuigd van eigen kwaliteit en eigenschappen – waarvoor ze jarenlang geprezen en rijkelijk beloond zijn – deze topmanagende Bobo’s hun gedrag niet snel zullen aanpassen.”
Verplicht ze met voorrang aan de economie hun miljarden weer ter beschikking te stellen (leningen, enz.) en maximeer hun salarissen, schaf voorlopig de bonuscultuur af, zelfs bij ontslag nota bene. Geen slimme dikke gratifi-caties, rijkelijke onkostenvergoedingen, dure representaties, snoepreisjes, etentjes, niet betekenende buitenlandse excursies en cursussen, enz. enz.
Jules Muis ergerde zich ook aan hun geringe zelfreflectie en ontwijkend gedrag. Ze laten met het ontkennen van verantwoordelijkheid hun a-sociale gedrag zien; niemand deed er iets aan en dús is niemand schuldig (“self serving blas”) het succes schrijven ze toe aan eigen capaciteit, maar het falen ligt aan externe factoren.
“We gebruiken geld niet alleen om spullen te kopen, die we nodig hebben of die het leven aangenaam maken. Maar geld is steeds meer een doel op zich geworden. Een manier om aanzien te verwerven, want geld verschaft status.
Tegenwoordig meer dan enige andere vaardigheid of talent,” schrijft Rutger Claassen in: “Het eeuwige tekort”.
“Producenten en kopers moeten weer op zoek naar producten en diensten die echt nodig zijn. Private belangen van individuën (managers en directeuren/ aan-deelhouders) worden belangrijker geacht dan publieke.
Een vorm van "marktfundamentalisme".
De betekenis van sociaal contract en “civil society”ontgaat of ontbreekt hen.
Deze ethische herijking en leiderschap zal in de hele samenleving moeten plaatsvinden en met name op die plaatsen waar waarden en normen worden overgedragen; onderwijs, media, religieuze centra, enz.
Zei minister Donner ook al niet: “Het is niet de taak van de overheid om voor een hemel op aarde te zorgen, maar wel om te voorkomen dat het een hel wordt.”
En dat is vanuit de Basisgroep de opdracht die wij mee willen geven aan deze regering. Verder hebben ook wij al voldoende adviezen gegeven.
Zorg vooral dat niet de “onderkant “in de samenleving moet opdraaien voor
de graaicultuur aan de “bovenkant “ en voorkom een verdere economische ellende door toe te passen wat Wijffels, e.a. jullie steeds weer voorgehouden hebben en adviseren.
“Rijkdom bestaat niet uit het hebben van veel bezittingen, maar in het hebben van weinig behoeften”, zei de Griekse wijsgeer Epicurus al in de derde eeuw voor Christus.
“En juist die teloorgang van het vertrouwen in onze samenleving en het streven naar nog meer individuele rijkdom is zeer ernstig”, Simon Knepper en Johan Kortenray in “De Vertrouwenscrisis, Over het krakend fundament”.
“Vroeger was het kapitalisme verbonden met deugden, die bijdroegen aan de samenleving: hard werken, soberheid, investeren en sparen, verantwoordelijkheid en burgerzin. De productie van goederen kwam tegemoet aan de behoeften van mensen. Tegenwoordig is kapitalisme verbonden met egoïsme en dwangmatig kopen wat je misschien helemaal niet nodig hebt. Mensen worden op hun kinderlijke behoeften en hebzucht aangesproken.“
Grote, maar duidelijke woorden van Benjamin Barber in zijn boek “De Infantiele consument“.
Onze leiders zullen toch meer op hun permanente educatie moeten worden aangesproken. Misschien juist wel een taak van een basisgroep.
Leo W.C. Boeters, "LWCBoeters@hetNet.NL",
Bestuurslid CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
tot zo ver: "WAAR EEN CRISIS AL NIET GOED VOOR IS"
- een titel die ik al eerder mocht gebruiken, maar die nu juist zo toepasselijk is geworden.
Even terug naar het “Kleuterklasje“ in de Harinxmastate te Beetsterzwaag.Vergeef mij even deze vergelijking, maar als oud-directeur in het Basisonderwijs maak ik toch maar even dit statement.
Bovenmeester Herman Wijffels, oud-SER-voorzitter, liet het a.s. coalitie-klasje bij zich komen en legde het CDA en PvdA, als kemphanen, voor een coalitie te vormen die o.a. de volgende uitgangspunten moest hebben:
- “Hoe vinden we een weg naar een echte duurzame manier van leven?”
- “We moeten naar een houdbare manier van leven, waarin een verbinding wordt gelegd tussen het ecologische, het sociale en het economische. We zullen richting moeten geven, leiderschap tonen.” (Trouw, wo. 5 jan. 2005/pag. 13)
Deze doelstelling - los van elke crisis - was toch voor de gevormde drieëenheidscoalitie de ideale uitgangspositie. En als we nu onze leider min of meer verschrikt horen zeggen, ”dat de crisis toch erger is dan verwacht en dat het een illusie is dat de regering het alleen kan oplossen“, dan vraag ik me toch af wat hij bedoelt en waarin hij twijfelt.
Ze hadden eerst al 100 dagen nodig om van iedereen te horen waar de noden en behoeften lagen en krijgen nu van alle hoge(leraren) ”priesters en priesteressen” adviezen wat te doen en vooral wát niét te doen.
Ze hadden dus een prima leermeester, mochten lang stage lopen en worden nu weer door allerlei hoogleraar-pedagogen geadviseerd.
De hoogleraar internationale betrekkingen in Leiden, Alfred van Staden mist de leiders bij de overheid in zijn boek “De roep om leiderschap…Zijn de grote staatslieden verdwenen?":
“In tijden van crises komen ze meestal op. Zij stralen vertrouwen uit, wekken geen torenhoge verwachtingen, waarschuwen als het dieptepunt van de crisis nog niet is bereikt; kortom een leider pakt het verstandig aan en geeft leiding/richting.”
Je zou toch zeggen, dat regeren dan helemaal een fluitje van een cent zou moeten zijn. Groep 8-leerlingen met hun CITO-toets hebben het moeilijker.
Zorgen onze leiders ook dat ze bij blijven met hun ontwikkeling en voldoende lezen en zich bijspijkeren ?
Of slaat een crisis hun initiatief, creativiteit en daadkracht uit handen ?
Neem nou bijvoorbeeld oud-politicus Willem Vermeend in “De Kredietcrisis“, daarin kraakt hij de zegeningen van de privatiserende marktwerking en constateert: ”dat niet alles aan het bedrijfsleven kan worden overgelaten. Een sterke overheid én sterke marktpartijen dienen in evenwicht te zijn.“ Het was toch Keynes die een actieve overheid en overheidsinvesteringen bepleitte. Een voor de huidge situatie fraaie uitspraak van Keynes is: “Kapitalisme is het verbazingwekkende geloof, dat de meest Ondeugende mensen de meest Ondeugende dingen doen en zeggen dit te doen ten gunste van iedereen.”
En ook Vermeend ziet gelijk: “de omslag die het kabinet nu kan maken naar een duurzame en sociale economie“.
Als oud onderwijsman zou ik haast zeggen: “Hé, Willem, mondhouden en niet vóórzeggen!”
Juist in deze financiële en kredietmalaise moeten we er voor zorgen het geld weer te laten rollen en investeren om de dreigende wegzakkende economie weer een steuntje in de rug te geven. Zorg dat de teruglopende economie blijft draaien en impulsen krijgt. Doorbreek nu toch eens deze ziekelijke vorm van kapitalisme, die wakker is geroepen door het neo-liberalisme, dat zich vooral kenmerkt door een even blindelings als misplaatst vertrouwen in de vrije markt.
En is het dan zo moeilijk om je uitgangsdoelstelling vanuit de kleuterklas, de adviezen van hooggeleerde pedagogen tijdens de regeer-/schooltijd ter harte te nemen, veel te lezen en zoals ons wordt voorgehouden “je steeds te blijven ontwikkelen (Education Permanent)” om dan nu niet met adequate crisisbestrijdende en –oplossende maatregelen te kunnen komen?
Dan wordt het tijd voor bijles en een hartig gesprek!
Met miljarden smijten naar banken, waar de kredietcrisis is ontstaan en ze geen voorwaarden stellen is dom en kortzichtig. Zij waren, zijn en behoren weer de MOTOR van de samenleving te zijn.
Waarom heeft de vervuiler en veroorzaker van de kredietcrisis niet moeten betalen en boeten ? Nog geen excuus kon er af en als Bos erom vraagt krijgen ze het nog niet over hun lippen.
Daardoor denkt psycholoog Smither, dat “overtuigd van eigen kwaliteit en eigenschappen – waarvoor ze jarenlang geprezen en rijkelijk beloond zijn – deze topmanagende Bobo’s hun gedrag niet snel zullen aanpassen.”
Verplicht ze met voorrang aan de economie hun miljarden weer ter beschikking te stellen (leningen, enz.) en maximeer hun salarissen, schaf voorlopig de bonuscultuur af, zelfs bij ontslag nota bene. Geen slimme dikke gratifi-caties, rijkelijke onkostenvergoedingen, dure representaties, snoepreisjes, etentjes, niet betekenende buitenlandse excursies en cursussen, enz. enz.
Jules Muis ergerde zich ook aan hun geringe zelfreflectie en ontwijkend gedrag. Ze laten met het ontkennen van verantwoordelijkheid hun a-sociale gedrag zien; niemand deed er iets aan en dús is niemand schuldig (“self serving blas”) het succes schrijven ze toe aan eigen capaciteit, maar het falen ligt aan externe factoren.
“We gebruiken geld niet alleen om spullen te kopen, die we nodig hebben of die het leven aangenaam maken. Maar geld is steeds meer een doel op zich geworden. Een manier om aanzien te verwerven, want geld verschaft status.
Tegenwoordig meer dan enige andere vaardigheid of talent,” schrijft Rutger Claassen in: “Het eeuwige tekort”.
“Producenten en kopers moeten weer op zoek naar producten en diensten die echt nodig zijn. Private belangen van individuën (managers en directeuren/ aan-deelhouders) worden belangrijker geacht dan publieke.
Een vorm van "marktfundamentalisme".
De betekenis van sociaal contract en “civil society”ontgaat of ontbreekt hen.
Deze ethische herijking en leiderschap zal in de hele samenleving moeten plaatsvinden en met name op die plaatsen waar waarden en normen worden overgedragen; onderwijs, media, religieuze centra, enz.
Zei minister Donner ook al niet: “Het is niet de taak van de overheid om voor een hemel op aarde te zorgen, maar wel om te voorkomen dat het een hel wordt.”
En dat is vanuit de Basisgroep de opdracht die wij mee willen geven aan deze regering. Verder hebben ook wij al voldoende adviezen gegeven.
Zorg vooral dat niet de “onderkant “in de samenleving moet opdraaien voor
de graaicultuur aan de “bovenkant “ en voorkom een verdere economische ellende door toe te passen wat Wijffels, e.a. jullie steeds weer voorgehouden hebben en adviseren.
“Rijkdom bestaat niet uit het hebben van veel bezittingen, maar in het hebben van weinig behoeften”, zei de Griekse wijsgeer Epicurus al in de derde eeuw voor Christus.
“En juist die teloorgang van het vertrouwen in onze samenleving en het streven naar nog meer individuele rijkdom is zeer ernstig”, Simon Knepper en Johan Kortenray in “De Vertrouwenscrisis, Over het krakend fundament”.
“Vroeger was het kapitalisme verbonden met deugden, die bijdroegen aan de samenleving: hard werken, soberheid, investeren en sparen, verantwoordelijkheid en burgerzin. De productie van goederen kwam tegemoet aan de behoeften van mensen. Tegenwoordig is kapitalisme verbonden met egoïsme en dwangmatig kopen wat je misschien helemaal niet nodig hebt. Mensen worden op hun kinderlijke behoeften en hebzucht aangesproken.“
Grote, maar duidelijke woorden van Benjamin Barber in zijn boek “De Infantiele consument“.
Onze leiders zullen toch meer op hun permanente educatie moeten worden aangesproken. Misschien juist wel een taak van een basisgroep.
Leo W.C. Boeters, "LWCBoeters@hetNet.NL",
Bestuurslid CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
tot zo ver: "WAAR EEN CRISIS AL NIET GOED VOOR IS"
woensdag 11 februari 2009
HERSTELD VERTROUWEN; WAAR EN WANNEER?
“In tijden van Crisis kunnen politici laten zien wat ze waard zijn,” stelt de ene hoogleraar en “in crisistijd zijn politieke interverenties noodzakelijk,” stelt weer de andere hooggeleerde.
Heel “voelbaar” beschrijft Carla van Baalen, hoog”epriesteres” Parlementaire Geschiedenis aan de Radboud Universiteit te Nijmegen: “ Nu de gure wind van de econo-mische crisis opsteekt, ruimt politiek Den Haag de ijskast leeg. Het zal niet de eerste keer zijn, dat een kabinet een crisis aanwendt om moeilijke beslissingen te nemen.”
En “natuurlijk moeten we niet alleen over maatregelen op de korte termijn nadenken, want dan belanden we in “een crisis na de crisis, “ waarschuwt Uri Rosenthal, hoogleraar bestuurskunde en Eerste Kamerlid.
Wel “kunnen politici in tijden van crisis laten zien wat ze waard zijn en uit-groeien tot echte Staatsmannen/-vrouwen“, poneert Paul Frissen, hoogleraar Bestuurs-kunde fijntjes.
En zeker nu onze premier in zijn “vlucht naar voren“ in het Irak- vragen”wespennest” een vreemde – door het parlement weinig gewaardeerde buitenspel zettende stap heeft gezet ( en verloren, althans een tijdelijke vlucht heeft bereikt) wordt het nu eindelijk eens de vraag – wat zijn roep “alle hens aan dek “ - herinnerend en herhalend - inhoudt.
En zeker als lid van de Basisgroep Sociale Zekerheid wil ik nu graag horen welke “zoete” maatregelen hij voor de sociaal zwakkere medelanders in onze samenleving - als crisisbestrijdende daadkracht voor hen, die al jaren wachten op het zoet - in petto heeft.
Over dat alle-hens-aan-dek heb ik via vragen aan onze Fractieleider, Pieter van Geel al geprobeerd duidelijkheid te krijgen. Reactie, laat staan beantwoording moet ik nog krijgen.
En gezien de gebeurtenissen belooft het, dat er voor de minima flinke ondersteuning uit de “ijskast” komt.
- Duizenden euro’s dubbele bonussen, samen zo’n miljard gaan naar de Raad van Bestuur en de hogere lagen daaronder en ook nog iets naar de andere werknemers van de ABN/AMRO.
- Voor noodlijdend ING miljarden steun, die nu voor 1,37 miljard zijn meerder-heidsbelang in ING Canada verkoopt en Amerikaanse burgers/huizenkopers haast
1 miljard dollars hypotheekschuld kwijtscheldt van ons belastinggeld/staatssteun.
Fantastische acties uit een oververhitte ijskast, maar voor de samenleving en zeker de minima een niet te verteren “toetje” als zij alleen het toe-kijken hebben en nog steeds moeten wachten op wat er nog verder uit die ijskast –misschien- komt.
Wat een kunst; miljarden ontvangen en eerst gelijk weer in eigen gelederen uitgeven!
Is dat wat onze regering met “de grootst mogelijke terughoudenheid" bedoeld?
Is dat verantwoorde aanpak in crisistijd?
De aanpak van de Amerikaanse president Barack Obama die nu limieten gaat stellen aan bedrijven die met overheidsgeld werken, geeft een beter voorbeeld. En ook zijn eigen website kijkt niet terug naar het ontstaan van de crisis, maar geeft juist uitleg over het herstel.
Waar Nederland al tien jaren lang faalt om topbeloningen aan te pakken, slaagt Obama in drie weken.
Juist een crisis kan moeilijke beslissingen helpen ombuigen. Zeker met maatregelen die moeilijk liggen. En een flinke hulp aan de onderkant geeft deze medelanders lucht en steun en kan het vertrouwen in de politiek - zoals ik eerder stelde - weer herstellen.
Een prachtige kans om de falikant verkeerd uitgepakte marktwerking ten gunste van de crisis aan te pakken.
De kapitalistische en neo-liberale nukken en uitspattingen die daar tentoon zijn gespreid, de samenleving handen met geld heeft gekost, in de zakken van direc-teuren en bestuurders zijn verdwenen en op haast al die terreinen een ernstige kwalitatieve achteruitgang hebben laten zien, kunnen we nu aanpakken.
En dan is het schrijnend te moeten horen dat een kippenboertje 218.500 euro boete moet betalen en dus failliet gaat, omdat hij van een uitzendbureau 23 illegalen te werk gesteld had gekregen, dat Nederlanders niet wilden/konden doen.
“De overheid dient algemene regels en kaders te stellen, waarbinnen de particuliere sector MAG werken”, stelt nu ook Ferdinand Mertens, hoogleraar Toezicht aan de TU in Delft. Slechts binnen deze ruimte – die nu strakker – bepaald kan worden, hebben de bedrijven, stichtingen enz. vrijheid van handelen.
Niet meer en niet minder !
Het moest en moet toch veel duidelijker worden, dat de scheiding van verantwoordelijkheden van particuliere partijen en de overheid ten opzichte van elkaar van cruciaal belang is.
Maar dat de controlerende functie en taak van de overheid essentieel blijft.
Zeker nu !
We blijven de alle-hens-aan-dek-praatjes – nog steeds in afwachting – kritisch en sociaal maatschappelijk volgen.
Leo W.C. Boeters
bestuurslid van de CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
tot zo ver: "HERSTELD VERTROUWEN; WAAR EN WANNEER?"
Heel “voelbaar” beschrijft Carla van Baalen, hoog”epriesteres” Parlementaire Geschiedenis aan de Radboud Universiteit te Nijmegen: “ Nu de gure wind van de econo-mische crisis opsteekt, ruimt politiek Den Haag de ijskast leeg. Het zal niet de eerste keer zijn, dat een kabinet een crisis aanwendt om moeilijke beslissingen te nemen.”
En “natuurlijk moeten we niet alleen over maatregelen op de korte termijn nadenken, want dan belanden we in “een crisis na de crisis, “ waarschuwt Uri Rosenthal, hoogleraar bestuurskunde en Eerste Kamerlid.
Wel “kunnen politici in tijden van crisis laten zien wat ze waard zijn en uit-groeien tot echte Staatsmannen/-vrouwen“, poneert Paul Frissen, hoogleraar Bestuurs-kunde fijntjes.
En zeker nu onze premier in zijn “vlucht naar voren“ in het Irak- vragen”wespennest” een vreemde – door het parlement weinig gewaardeerde buitenspel zettende stap heeft gezet ( en verloren, althans een tijdelijke vlucht heeft bereikt) wordt het nu eindelijk eens de vraag – wat zijn roep “alle hens aan dek “ - herinnerend en herhalend - inhoudt.
En zeker als lid van de Basisgroep Sociale Zekerheid wil ik nu graag horen welke “zoete” maatregelen hij voor de sociaal zwakkere medelanders in onze samenleving - als crisisbestrijdende daadkracht voor hen, die al jaren wachten op het zoet - in petto heeft.
Over dat alle-hens-aan-dek heb ik via vragen aan onze Fractieleider, Pieter van Geel al geprobeerd duidelijkheid te krijgen. Reactie, laat staan beantwoording moet ik nog krijgen.
En gezien de gebeurtenissen belooft het, dat er voor de minima flinke ondersteuning uit de “ijskast” komt.
- Duizenden euro’s dubbele bonussen, samen zo’n miljard gaan naar de Raad van Bestuur en de hogere lagen daaronder en ook nog iets naar de andere werknemers van de ABN/AMRO.
- Voor noodlijdend ING miljarden steun, die nu voor 1,37 miljard zijn meerder-heidsbelang in ING Canada verkoopt en Amerikaanse burgers/huizenkopers haast
1 miljard dollars hypotheekschuld kwijtscheldt van ons belastinggeld/staatssteun.
Fantastische acties uit een oververhitte ijskast, maar voor de samenleving en zeker de minima een niet te verteren “toetje” als zij alleen het toe-kijken hebben en nog steeds moeten wachten op wat er nog verder uit die ijskast –misschien- komt.
Wat een kunst; miljarden ontvangen en eerst gelijk weer in eigen gelederen uitgeven!
Is dat wat onze regering met “de grootst mogelijke terughoudenheid" bedoeld?
Is dat verantwoorde aanpak in crisistijd?
De aanpak van de Amerikaanse president Barack Obama die nu limieten gaat stellen aan bedrijven die met overheidsgeld werken, geeft een beter voorbeeld. En ook zijn eigen website kijkt niet terug naar het ontstaan van de crisis, maar geeft juist uitleg over het herstel.
Waar Nederland al tien jaren lang faalt om topbeloningen aan te pakken, slaagt Obama in drie weken.
Juist een crisis kan moeilijke beslissingen helpen ombuigen. Zeker met maatregelen die moeilijk liggen. En een flinke hulp aan de onderkant geeft deze medelanders lucht en steun en kan het vertrouwen in de politiek - zoals ik eerder stelde - weer herstellen.
Een prachtige kans om de falikant verkeerd uitgepakte marktwerking ten gunste van de crisis aan te pakken.
De kapitalistische en neo-liberale nukken en uitspattingen die daar tentoon zijn gespreid, de samenleving handen met geld heeft gekost, in de zakken van direc-teuren en bestuurders zijn verdwenen en op haast al die terreinen een ernstige kwalitatieve achteruitgang hebben laten zien, kunnen we nu aanpakken.
En dan is het schrijnend te moeten horen dat een kippenboertje 218.500 euro boete moet betalen en dus failliet gaat, omdat hij van een uitzendbureau 23 illegalen te werk gesteld had gekregen, dat Nederlanders niet wilden/konden doen.
“De overheid dient algemene regels en kaders te stellen, waarbinnen de particuliere sector MAG werken”, stelt nu ook Ferdinand Mertens, hoogleraar Toezicht aan de TU in Delft. Slechts binnen deze ruimte – die nu strakker – bepaald kan worden, hebben de bedrijven, stichtingen enz. vrijheid van handelen.
Niet meer en niet minder !
Het moest en moet toch veel duidelijker worden, dat de scheiding van verantwoordelijkheden van particuliere partijen en de overheid ten opzichte van elkaar van cruciaal belang is.
Maar dat de controlerende functie en taak van de overheid essentieel blijft.
Zeker nu !
We blijven de alle-hens-aan-dek-praatjes – nog steeds in afwachting – kritisch en sociaal maatschappelijk volgen.
Leo W.C. Boeters
bestuurslid van de CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
tot zo ver: "HERSTELD VERTROUWEN; WAAR EN WANNEER?"
zondag 8 februari 2009
VRAGEN AAN VAN GEEL
DOOR BASISGROEPLID LEO BOETERS OP PLENAIRE BSZ-VERGADERING IN HET CDA-BUREAU TE DEN HAAG OP DONDERDAG ELF DECEMBER 2009 GESTELDE
VRAGEN AAN VAN GEEL:
Met het risico,dat U boos op mij wordt over hetgeen ik aan U en de fractie wil vragen en voorstellen, beroep ik mij toch op het goede gezelschap – vanmiddag – van Bert de Vries, die ook door de partijleider en voorzitster werd gekleineerd en ernstig bekritiseerd over zijn visie in zijn boek “Overmoed en Onbehagen”.
Later nog eens extra ondersteunt door Mathijs Bouman in zijn boek “Hollandse Overmoed”, die met dezelfde prikkelende kritiek en titelkeuze van zijn boek, de forse bezuinigingen en het trieste financiële beleid- dat zelfs tijdens het tweede kabinet Balkenende in de troonrede de Koningin moest uitspreken - als een economisch horrorverhaal.
Maar De Vries heeft – naar later bleek –toch vele puntjes op de i’s van ons partijprogramma gezet en de neo-liberale koers met de VVD en de neo-conservatieve en calvinistische koers van onze partijleider argumentvol willen en kunnen weerleggen. De doemscenario’s over globalisering en vergrijzing moesten op de juiste meritis worden beoordeeld en in de juiste proporties worden gebracht.
Een eerlijke verzorgingsmaatschappij op basis van gerechtigheid, solidariteit, rentmeesterschap en gespreide verantwoordelijkheid hoefde er niet door afgebroken te worden.
Een verantwoordelijke zorgzame samenleving diende voorop te staan.
Wel diende de Arbeidsproductiviteit in de gaten te worden gehouden.
Meer mensen aan het werk door grotere en bredere arbeidsparticipatie en meer en slimmer werken onderschreven ook anderen, bijv. Servaas Storm en Ro Naastepad van de TU in Delft in het vakblad “Economisch Statistische berichten “.
De verantwoordelijkheden dienen bij de burgers en hun organisaties mede gelegd te worden om het onderwijs, de zorg en de sociale zekerheid te optimali-seren, die door verambtelijking, bureaucratisering, gebrek aan aandacht voor de kwaliteit van de dienstverlening en een lage efficiency waren “ingeslapen”.
Maar door zichzelf bevoordelend en belangrijkvindend en overheersend management in een disproportionele marktwerking terecht kwamen.
En vaak blijken gelukkig ervaren oud-CDA-politici met hun kritische noot en visie de juiste nuancering(en) en verbeteringen aan te dragen, die voor ons als midden-partij zo essentieel zijn. Essentieel zijn, in de verduidelijking en toe-lichting – die vaak wordt gemist – en in de argumentatie die zij aanreiken om duidelijk te maken waar voor een midden-partij de moeilijke maar rechtvaardige keuzes zitten.
Natuurlijk is het makkelijker om vanuit een standspartij de belangen van jouw clubje alleen te verdedigen en te benadrukken.
En natuurlijk – of jammergenoeg - is dat het politieke spel, maar voor de Nederlander is van belang dat hij/zij kan zien/horen en afmeten waarom een keuze is gemaakt. En hoe moeilijk het voor een midden-partij is de eerlijke afweging te maken tussen de verschillende mogelijkheden en standpunten.
Wij, het CDA is en moet blijven ijveren een partij voor iedereen te zijn.
Geen eigen stokpaardjes, geen eigen belangen, enz., maar met een eerlijke en duidelijk naar buiten uitdragende visie te komen om – nogmaals – duidelijk te maken dat de belangen van een ieder eerlijk zijn afgewogen. Het CDA is en dient naar mijn mening de meest “polderende” partij te zijn en te blijven.
“Samen Levend en Samen werkend.”
In zo’n partij is het toch prachtig de vele meningen in den lande te horen en mee te laten tellen. De huidige debattenreeks “Morgen begint vandaag“ is daar een fantastisch voorbeeld voor, waar ons Ritaatje Verdonk nog maar eens aan moet kunnen tippen. Wij zijn juist tróts op het CDA als onze meningen ook echt gehoord willen worden.
En zeker als Basisgroep Sociale Zekerheid willen we onze naam waar maken om als “ervaringsdeskundigen” binnen onze partij steeds weer te wijzen op de uitwerkingen in de praktijk en U daarover te informeren en op te wijzen.
En dan hoop ik dat uw mening straks is: “Van je familie en zeker van je Basisgroep (en) moet je het juist hebben.” Als parafrase op de woorden van onze oud-voorzitster. En die evt. kritische noten moeten we juist binnen onze gelederen kunnen kraken.
Beter hier en nu, dan dat we er later op worden aangevallen en afgerekend.
Hier kunnen we op basis van onze CDA-uitgangspunten de “ degens ” kruisen.
Beste Pieter van Geel, waarde fractievoorzitter van het CDA,
Er is veel “bederf “ in onze samenleving geslopen.
En het verlies aan die waarden en normen alleen te stéllen is nutteloos als niet de juiste diagnose kan worden gesteld en maatregelen, ingrepen, enz. enz. worden afgesproken en ingesteld. Daarnaast is er ook veel scepcis ontstaan bij de burgers over het politieke proces en de weinig leiderschap uitstralende functie van onze politici en bestuurders.
Wie kunnen we nog vertrouwen?
Wie durven we nog een hand te geven zonder daarna onze vingers te hoeven tellen?
En wij als Basisgroep Sociale Zekerheid zien – net als Bert de Vries dat in 2005 al zag – dat de positie van de “zwakkeren”in onze maatschappij steeds moeilijker wordt en zelfs als het zogenaamde “ zuur ”voorbij is het “ zoet ” (eigenlijk het herstel) weer net zo hard aan deze neuzen voorbij gaat.
Nee, …….de maatregelen aan de onderkant worden harder en scherper en lijken die zwakkeren zelfs te willen afstraffen voor hun zwakte.
Natuurlijk moet naar de reden van die zwakte gekeken worden en de mate en de “eerlijkheid”van die zwakte.
Waar is die door ontstaan en hoe kunnen we helpen?
Natuurlijk mag het beroep op zelfstandigheid en zelfverantwoordelijkheid (zelfredzaamheid en employability) gedaan worden, maar altijd met een mense-lijke maat, met onze christelijke en sociale moraal.
De kern van de kritiek van Bert de Vries in 2005.
“ Het Rijnlandmodel heeft westelijk Europa groot gemaakt“, zei onlangs nog Yves Leterme, premier van België in de Ridderzaal. “Allen moeten aan het succes deelnemen. Het Angelsaksische model met het neoliberalisme dacht teveel aan aandeelhouders en managers. Het Rijnlandmodel heeft iederéén voor ogen, stelt samenwerking voorop en acht sociale bescherming essentieel, goede arbeidsverhoudingen, hecht belang aan collectieve successen en niet alleen aan individuele competitie. Economie heeft de mens tot doel en niet omgekeerd; het is gericht op economische waardecreatie op lange termijn en sociale vooruitgang.”
Doorbreek die meritocratische visie in de samenleving, waarbij winnaars en verliezers hun positie vooral te danken hebben, respectievelijk te wijten aan hun eigen inspanningen. Verliezers moeten – in die visie - dus maar niet teveel rekenen op de solidariteit van de winnaars.
Maar al eerder had ons WI in 2003 in “Sociaal en Zeker “ al gepleit een nieuwe balans te vinden tussen solidariteit en eigen verantwoordelijkheid in het licht van een goede werking van de arbeidsmarkt. Het “ driepijlersysteem ” of leuker geformuleerd het cappuccino-model; AOW (de koffie), aanvullende pensioen (de opgeklopte melk) en individuele lijfrente (de cacao) pleitte voor een juiste verantwoordelijkheidsverdeling.
Maar waarin niet stond, dat alle regelingen van de overheid moesten worden afgebroken tot het minimum-niveau ! Zelfs dat rapport vond hij al een verslechtering van het rapport “Vernieuwing om behoud” van 20 jaar daarvoor (1982).
Natuurlijk mag een beroep gedaan worden op de “civil society”, een be-roep op de naastenliefde van onze mede-burgers, maar dan moeten de mogelijk-heden daar wel voor aanwezig zijn of worden geschapen.
Een regering dient dan voorbeeld stellend en voorwaarden scheppend te zijn.
Aan de inkomensbeschermende functie van kwetsbaren mag zeker onze zich sociaal christelijk noemende partij nooit tornen.
- Hoe kunnen moeders met kleine kinderen opvoeding en werk het beste combineren?
- Hoe kunnen mensen met een beperking toch zinvol voor zichzelf een plek in deze samenleving in nemen?
- Hoe dienen we zieken te ontzien en te helpen om weer in het arbeids-proces terug te komen?
- Hoe kunnen we die hulpverleensters en verzorgsters aan de basis weer hun ideaal terug laten vinden als de directeur, de Raden van Bestuur of Toezicht met een exorbitante salaris er van door gaan en ze op de werkvloer te weinig betaald worden, te lang moeten werken en zien dat bij de jeugd te weinig ideaal en liefhebberij aanwezig is om aan hun werk bij te dragen en/of over te nemen?
- Hoe kunnen huurders met een laag inkomen nog blijven wonen in huizen waarvan de huren steeds maar hoger worden? Hoe kan de verloedering in wijken gestopt worden en worden de huizen te weinig onderhouden en opgewaardeerd, terwijl de corporaties miljarden tegoeden hebben.
Een minister van WWI zelfs sneuvelt omdat ze die miljarden maar niet weet te confisqueren om die gelden dan weer in te zetten om de verloedering van hun eigen huizenbestand en wijken van de corporaties tegen te gaan? Hoe komt het toch dat er te weinig huurhuizen worden gebouwd en er weer woning-nood is, terwijl overal prachtige appartementen kunnen worden gebouwd en verkocht tegen niet te betalen prijzen en de huis-eigenaren niet weten hoe ze hun steeds stijgende overwaarde nu weer moeten belenen?
Hoe kunnen woningstichtingen weer gewone woningbouwverenigingen worden met die ene duidelijke sociale doelstelling?
Hoe kan het toch dat wij vier/vijf keer zoveel miljarden aan de hypotheek-renteaftrek willen blijven spenderen en het verschil met en door de huursubsi-die-vermindering weer verder laten stijgen? Hoe kunnen we woorden van perversiteit van de aftrekregeling van onze eigen nestors jaren geleden al - nog steeds - negeren?
Waarom mag het H-woord niet gesproken en besproken worden?
Waarom laten we de hogere inkomens de maximale aftrek nog steeds incasseren?
Het ging toch om wonen mogelijk te maken en niet om rijken nog rijker te maken? Die door de gestegen overwaarde en waardevermeerdering van hun huis (soms 4 tot 5 maal de aankoopsom !) allerlei leningen kunnen afsluiten op hypothecaire basis? Overigens met alle risico’s zoals we in Amerika hebben gezien, want ook hier kunnen dan prijs-/waardedalingen ontstaan door een recessie.
Hoe kunnen we dan toch toestaan dat de huursubsidie voor de lagere inko-mensgroepen weer wordt verminderd? Zien we als CDA dan niet hoe mensen in schulden komen en met schuldsanering en hulpverlening moeten aankloppen bij de honderden voedselbanken, die - schandelijk genoeg - vaak hun produkten betrekken van bedrijven, die ze daarvoor weggooiden/doorgedraaid moesten worden? Welk een ellende ontstaat bij huisuitzettingen?
- Hoe kunnen we banken weer saai en degelijk laten worden en dat laten doen waarvoor ze in de maatschappij nodig zijn en als taak moeten doen:
Geld bewaren en geld uitlenen. Maar niet de mensen belazeren met woekerhypotheken, -leningen en –polissen en torenhoge administratiekosten als eerste ervan aftrekken? Waarom maakt een sociaal-democratische minister van Financiën zich drukker voor een kleine groep maximaal graaiende kapitaal-krachtige spaarders die –waarschijnlijk ook nog eens belastingontduikend naar IJsland uitweken -, terwijl híj noch zijn collega-ministers acties aankondigen als er een grote groep/generatie werklozen dreigt aan te komen?
- Hoe kan de politiek die vermaledijde marktwerking weer in het gareel krijgen, waarbij de bedoeling van de instelling met die zogenaamde maatschap-pelijk verantwoordelijke taak zijn maatschappelijke doelstelling eerst nakomt en niet zichzelf eerst wil verrijken?
Natuurlijk zitten we nu door de gebeurtenissen met de vraag in deze financiële–kredietcrisistijd, waardoor de economie nu ook de klappen krijgt, hoe de besteding van mensen toch op peil kan worden gehouden?
Mijnsinziens in ieder geval niet – als CDA – om als eerste aan de onderkant de klappen uit te delen. Als we de broekriem moeten aanhalen dan allemaal. In de wetenschap dat die riem bij de onderkant al aardig strak is aange-haald en er aan de bovenkant mensen met dure bretels rondlopen vanwege de flinke buiken waarvoor geen riemen meer te krijgen waren.
Ontzettend veel vragen en onzekerheden,
maar ook voorstellen en aandachtspunten willen we aandragen.
Laat alleenstaande moeders/vaders (gescheiden of weduwe) met nog geen schoolgaande kinderen hun zorg en opvoeding aan deze kwetsbare groep thuis kunnen besteden. Kom daarna pas met de verplichting voor een part-timebaan gedurende de schooltijden. Geen dure voor- of naschoolse opvang, maar een moeder/vader die thuis kan zijn voor haar/zijn kinderen.
Vergeet niet dat huisvrouw/moeder-zijn door uw coalitie-genoot al jaren ge- leden als het mooiste, belangrijkste werk en intensiefste taak werd beschouwd.
Dat gewoon financieel zelfs beloond zou moeten worden.
Zorg voor mensen met een beperking, dat hun beperking geaccepteerd wordt en overleg met hen hun mogelijkheden voor een evt. beperkte en aange-paste inzet. En laat instellingen voor Werk en Inkomen werkplekken voor hen creëren en opzoeken binnen bedrijven. En zo voor het bedrijf en henzelf via job-coaching tot optimale en levensvervullende inzet komen. Zodat zij zich ook met hun inzet waardevol kunnen voelen in onze samenleving en erbij horen en er niet naast worden gezet. Ook zij zouden hun “employability” willen en kunnen waarmaken.
Zorg voor een stevig basissalaris in de verzorging met salarisschalen voor de verschillende werkniveau’s. Hier kunnen bonden en de SER hun advi-sering voor inzetten. Maar zorg ook voor de duidelijke salariëring tot aan de top en laat dat niet aan “hun” marktwerking over.
Zorg dat corporaties tot hun maatschappelijk taak - het bouwen van huurwoningen voor de laagstbetaalden – blijvend worden aangezet en/of ge-dwongen. En als er huursubsidie bij het bouwen of wonen nodig mocht blijken te zijn, laat de corporaties deze dan zelf aanvragen en innen bij het Rijk.
Zadel daar niet onderkant mee op, die of de regeling niet kent, weet of kan begrijpen. Belast hen alleen met/voor die afgesproken maximale woonbijdrage van 1/5e deel, 20% van hun inkomen, zoals al jaren zo mooi in ons partij-pro-gramma staat. Laat een corporatiedirecteur en zijn mede-Raad van Bestuurleden maar werken voor hun salaris dat vaak hoger is dan van onze premier.
Pak de perversiteit in de hypotheekrenteaftrek aan en benut de aftrek weer voor de starters waarvoor de regeling bedoeld was; mensen aan een eigen/ koophuis te helpen.
Net als bij studenten om hun studie mogelijk te maken. Maar stel die regeling qua kosten dan gelijk met de huurondersteuning. Al die subsidierege-lingen zijn toch bedoeld om mensen bij de start te helpen, maar toch niet om ze met “gouden krukken“ tot aan de finish te ondersteunen.
Neem de marktwerking in alle sectoren goed onder de loep en controleer en dwing af waar zij hun doelstelling als MVO voorbij dreigen te schieten en nu voor velen al voorbij geschoten zijn in hun “kapitalistisch”-getinte zelfbe-”vlekking”/ bevóórdeling.
Ontzie zoveel mogelijk de zwakkeren en belast de sterkere schouders op eerlijke en solidaire wijze. Pas op met die zogenaamde vlaktaks. De bovenkant krijgt dan nog meer “lucht” maar de onderkant een flinke “luchtdruk”.
Verminderde belastingdruk naar 40% levert de Staat minder belasting op aan de bovenkant én de bovenkant houdt meer over. Belastingdruk naar 40% aan de onderkant is een behoorlijk hogere aderlating voor de persoon en levert de Staat vanzelfsprekend minder op dan het wegvallen aan belastinginkomsten aan de bovenkant.
Hervormingen aan de onderkant van het inkomensgebouw zijn voor de kwaliteit van onze samenleving en voor de goede werking van de arbeids-markt van groot belang.
En zoals Bert de Vries toen al zei: “Meer AOW-uitkeringen in de vergrijzende toekomst (eigenlijk nu al) en meer belastinginkomsten bij de goed gepensioneerde ouderen heffen elkaar bijna op.“
Vlaktaks zal ook hier de inkomsten van de Staat behoorlijk afvlakken.
De overheid moet de mensen aan de onderkant beschermen tegen uitbuiting en blijkbaar aan de bovenkant tegen zichzelf.
Maar de afbraak is inmiddels in volle gang (blz.28).
We moeten het doen met een aanzet tot maximering van de zorgkosten, die voor de lagere inkomensgroepen achteruitgang en voor de middengroepen vooruitgang oplevert.
Een levensloopregeling die lijdt aan het mankement, dat hij vooral is toegesneden op de midden- en hogere inkomensgroepen.
We moeten het doen met huursubsidie die weer verminderd wordt en aan woningbouw die de afgesproken quota (nota bene door het CDA) niet haalt, terwijl de bouw om opdrachten schreeuwt in deze economische recessie.
Aan het opschroeven van de service- en andere kosten door de corporaties, omdat de jaarlijkse inflatiecorrectie hen te weinig oplevert. Een inflatiecorrectie die ze natuurlijk optimaal toepasten, maar die niet verplicht was.
Om met hun eigen woorden te spreken: “Onze broek kunnen we best ophouden, de verhoging hebben we eigenlijk niet nodig.” Maar waar een minis-ter(es) van WWI wel door gepiepeld wordt en kan vertrekken.
Bert de Vries raakte toen al “een gevoelige snaar bij de CDA-top, die verontwaardigd, defensief, afbluffend en met een poging tot isoleren reageerde” (Marnix van Rij).
Hopelijk raken wij die snaar nu ook als Basisgroep, maar is uw reactie begrijpelijker dan toen.
Want een Basisgroep waarborgt de basis van een partij, volgt haar partij kritisch en bevragend en wil de argumentatie kunnen ondersteunen in de uitleg van de maatregelen naar anderen; samen levend en werkend.
Leo W.C. BOETERS
lid CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
oud-directeur Katholiek Basisonderwijs
lid Ned. Woonbond
lid KBO en ANBO
lid Geschillencommissie Patrimonium
opleider/lobbyist Ouderenbonden projekt “Meer woningen voor Ouderen”
contactpersoon CNV “Anders”- en Postactieven
lid Donoraad Sanquin
Reserve Eerste Luitenant Koninklijke Marechaussee b.d.
tot zover de in de plenaire Basisgroepvergadering van donderdag elf december 2008 door Leo BOETERS gestelde: "VRAGEN AAN VAN GEEL"
VRAGEN AAN VAN GEEL:
Met het risico,dat U boos op mij wordt over hetgeen ik aan U en de fractie wil vragen en voorstellen, beroep ik mij toch op het goede gezelschap – vanmiddag – van Bert de Vries, die ook door de partijleider en voorzitster werd gekleineerd en ernstig bekritiseerd over zijn visie in zijn boek “Overmoed en Onbehagen”.
Later nog eens extra ondersteunt door Mathijs Bouman in zijn boek “Hollandse Overmoed”, die met dezelfde prikkelende kritiek en titelkeuze van zijn boek, de forse bezuinigingen en het trieste financiële beleid- dat zelfs tijdens het tweede kabinet Balkenende in de troonrede de Koningin moest uitspreken - als een economisch horrorverhaal.
Maar De Vries heeft – naar later bleek –toch vele puntjes op de i’s van ons partijprogramma gezet en de neo-liberale koers met de VVD en de neo-conservatieve en calvinistische koers van onze partijleider argumentvol willen en kunnen weerleggen. De doemscenario’s over globalisering en vergrijzing moesten op de juiste meritis worden beoordeeld en in de juiste proporties worden gebracht.
Een eerlijke verzorgingsmaatschappij op basis van gerechtigheid, solidariteit, rentmeesterschap en gespreide verantwoordelijkheid hoefde er niet door afgebroken te worden.
Een verantwoordelijke zorgzame samenleving diende voorop te staan.
Wel diende de Arbeidsproductiviteit in de gaten te worden gehouden.
Meer mensen aan het werk door grotere en bredere arbeidsparticipatie en meer en slimmer werken onderschreven ook anderen, bijv. Servaas Storm en Ro Naastepad van de TU in Delft in het vakblad “Economisch Statistische berichten “.
De verantwoordelijkheden dienen bij de burgers en hun organisaties mede gelegd te worden om het onderwijs, de zorg en de sociale zekerheid te optimali-seren, die door verambtelijking, bureaucratisering, gebrek aan aandacht voor de kwaliteit van de dienstverlening en een lage efficiency waren “ingeslapen”.
Maar door zichzelf bevoordelend en belangrijkvindend en overheersend management in een disproportionele marktwerking terecht kwamen.
En vaak blijken gelukkig ervaren oud-CDA-politici met hun kritische noot en visie de juiste nuancering(en) en verbeteringen aan te dragen, die voor ons als midden-partij zo essentieel zijn. Essentieel zijn, in de verduidelijking en toe-lichting – die vaak wordt gemist – en in de argumentatie die zij aanreiken om duidelijk te maken waar voor een midden-partij de moeilijke maar rechtvaardige keuzes zitten.
Natuurlijk is het makkelijker om vanuit een standspartij de belangen van jouw clubje alleen te verdedigen en te benadrukken.
En natuurlijk – of jammergenoeg - is dat het politieke spel, maar voor de Nederlander is van belang dat hij/zij kan zien/horen en afmeten waarom een keuze is gemaakt. En hoe moeilijk het voor een midden-partij is de eerlijke afweging te maken tussen de verschillende mogelijkheden en standpunten.
Wij, het CDA is en moet blijven ijveren een partij voor iedereen te zijn.
Geen eigen stokpaardjes, geen eigen belangen, enz., maar met een eerlijke en duidelijk naar buiten uitdragende visie te komen om – nogmaals – duidelijk te maken dat de belangen van een ieder eerlijk zijn afgewogen. Het CDA is en dient naar mijn mening de meest “polderende” partij te zijn en te blijven.
“Samen Levend en Samen werkend.”
In zo’n partij is het toch prachtig de vele meningen in den lande te horen en mee te laten tellen. De huidige debattenreeks “Morgen begint vandaag“ is daar een fantastisch voorbeeld voor, waar ons Ritaatje Verdonk nog maar eens aan moet kunnen tippen. Wij zijn juist tróts op het CDA als onze meningen ook echt gehoord willen worden.
En zeker als Basisgroep Sociale Zekerheid willen we onze naam waar maken om als “ervaringsdeskundigen” binnen onze partij steeds weer te wijzen op de uitwerkingen in de praktijk en U daarover te informeren en op te wijzen.
En dan hoop ik dat uw mening straks is: “Van je familie en zeker van je Basisgroep (en) moet je het juist hebben.” Als parafrase op de woorden van onze oud-voorzitster. En die evt. kritische noten moeten we juist binnen onze gelederen kunnen kraken.
Beter hier en nu, dan dat we er later op worden aangevallen en afgerekend.
Hier kunnen we op basis van onze CDA-uitgangspunten de “ degens ” kruisen.
Beste Pieter van Geel, waarde fractievoorzitter van het CDA,
Er is veel “bederf “ in onze samenleving geslopen.
En het verlies aan die waarden en normen alleen te stéllen is nutteloos als niet de juiste diagnose kan worden gesteld en maatregelen, ingrepen, enz. enz. worden afgesproken en ingesteld. Daarnaast is er ook veel scepcis ontstaan bij de burgers over het politieke proces en de weinig leiderschap uitstralende functie van onze politici en bestuurders.
Wie kunnen we nog vertrouwen?
Wie durven we nog een hand te geven zonder daarna onze vingers te hoeven tellen?
En wij als Basisgroep Sociale Zekerheid zien – net als Bert de Vries dat in 2005 al zag – dat de positie van de “zwakkeren”in onze maatschappij steeds moeilijker wordt en zelfs als het zogenaamde “ zuur ”voorbij is het “ zoet ” (eigenlijk het herstel) weer net zo hard aan deze neuzen voorbij gaat.
Nee, …….de maatregelen aan de onderkant worden harder en scherper en lijken die zwakkeren zelfs te willen afstraffen voor hun zwakte.
Natuurlijk moet naar de reden van die zwakte gekeken worden en de mate en de “eerlijkheid”van die zwakte.
Waar is die door ontstaan en hoe kunnen we helpen?
Natuurlijk mag het beroep op zelfstandigheid en zelfverantwoordelijkheid (zelfredzaamheid en employability) gedaan worden, maar altijd met een mense-lijke maat, met onze christelijke en sociale moraal.
De kern van de kritiek van Bert de Vries in 2005.
“ Het Rijnlandmodel heeft westelijk Europa groot gemaakt“, zei onlangs nog Yves Leterme, premier van België in de Ridderzaal. “Allen moeten aan het succes deelnemen. Het Angelsaksische model met het neoliberalisme dacht teveel aan aandeelhouders en managers. Het Rijnlandmodel heeft iederéén voor ogen, stelt samenwerking voorop en acht sociale bescherming essentieel, goede arbeidsverhoudingen, hecht belang aan collectieve successen en niet alleen aan individuele competitie. Economie heeft de mens tot doel en niet omgekeerd; het is gericht op economische waardecreatie op lange termijn en sociale vooruitgang.”
Doorbreek die meritocratische visie in de samenleving, waarbij winnaars en verliezers hun positie vooral te danken hebben, respectievelijk te wijten aan hun eigen inspanningen. Verliezers moeten – in die visie - dus maar niet teveel rekenen op de solidariteit van de winnaars.
Maar al eerder had ons WI in 2003 in “Sociaal en Zeker “ al gepleit een nieuwe balans te vinden tussen solidariteit en eigen verantwoordelijkheid in het licht van een goede werking van de arbeidsmarkt. Het “ driepijlersysteem ” of leuker geformuleerd het cappuccino-model; AOW (de koffie), aanvullende pensioen (de opgeklopte melk) en individuele lijfrente (de cacao) pleitte voor een juiste verantwoordelijkheidsverdeling.
Maar waarin niet stond, dat alle regelingen van de overheid moesten worden afgebroken tot het minimum-niveau ! Zelfs dat rapport vond hij al een verslechtering van het rapport “Vernieuwing om behoud” van 20 jaar daarvoor (1982).
Natuurlijk mag een beroep gedaan worden op de “civil society”, een be-roep op de naastenliefde van onze mede-burgers, maar dan moeten de mogelijk-heden daar wel voor aanwezig zijn of worden geschapen.
Een regering dient dan voorbeeld stellend en voorwaarden scheppend te zijn.
Aan de inkomensbeschermende functie van kwetsbaren mag zeker onze zich sociaal christelijk noemende partij nooit tornen.
- Hoe kunnen moeders met kleine kinderen opvoeding en werk het beste combineren?
- Hoe kunnen mensen met een beperking toch zinvol voor zichzelf een plek in deze samenleving in nemen?
- Hoe dienen we zieken te ontzien en te helpen om weer in het arbeids-proces terug te komen?
- Hoe kunnen we die hulpverleensters en verzorgsters aan de basis weer hun ideaal terug laten vinden als de directeur, de Raden van Bestuur of Toezicht met een exorbitante salaris er van door gaan en ze op de werkvloer te weinig betaald worden, te lang moeten werken en zien dat bij de jeugd te weinig ideaal en liefhebberij aanwezig is om aan hun werk bij te dragen en/of over te nemen?
- Hoe kunnen huurders met een laag inkomen nog blijven wonen in huizen waarvan de huren steeds maar hoger worden? Hoe kan de verloedering in wijken gestopt worden en worden de huizen te weinig onderhouden en opgewaardeerd, terwijl de corporaties miljarden tegoeden hebben.
Een minister van WWI zelfs sneuvelt omdat ze die miljarden maar niet weet te confisqueren om die gelden dan weer in te zetten om de verloedering van hun eigen huizenbestand en wijken van de corporaties tegen te gaan? Hoe komt het toch dat er te weinig huurhuizen worden gebouwd en er weer woning-nood is, terwijl overal prachtige appartementen kunnen worden gebouwd en verkocht tegen niet te betalen prijzen en de huis-eigenaren niet weten hoe ze hun steeds stijgende overwaarde nu weer moeten belenen?
Hoe kunnen woningstichtingen weer gewone woningbouwverenigingen worden met die ene duidelijke sociale doelstelling?
Hoe kan het toch dat wij vier/vijf keer zoveel miljarden aan de hypotheek-renteaftrek willen blijven spenderen en het verschil met en door de huursubsi-die-vermindering weer verder laten stijgen? Hoe kunnen we woorden van perversiteit van de aftrekregeling van onze eigen nestors jaren geleden al - nog steeds - negeren?
Waarom mag het H-woord niet gesproken en besproken worden?
Waarom laten we de hogere inkomens de maximale aftrek nog steeds incasseren?
Het ging toch om wonen mogelijk te maken en niet om rijken nog rijker te maken? Die door de gestegen overwaarde en waardevermeerdering van hun huis (soms 4 tot 5 maal de aankoopsom !) allerlei leningen kunnen afsluiten op hypothecaire basis? Overigens met alle risico’s zoals we in Amerika hebben gezien, want ook hier kunnen dan prijs-/waardedalingen ontstaan door een recessie.
Hoe kunnen we dan toch toestaan dat de huursubsidie voor de lagere inko-mensgroepen weer wordt verminderd? Zien we als CDA dan niet hoe mensen in schulden komen en met schuldsanering en hulpverlening moeten aankloppen bij de honderden voedselbanken, die - schandelijk genoeg - vaak hun produkten betrekken van bedrijven, die ze daarvoor weggooiden/doorgedraaid moesten worden? Welk een ellende ontstaat bij huisuitzettingen?
- Hoe kunnen we banken weer saai en degelijk laten worden en dat laten doen waarvoor ze in de maatschappij nodig zijn en als taak moeten doen:
Geld bewaren en geld uitlenen. Maar niet de mensen belazeren met woekerhypotheken, -leningen en –polissen en torenhoge administratiekosten als eerste ervan aftrekken? Waarom maakt een sociaal-democratische minister van Financiën zich drukker voor een kleine groep maximaal graaiende kapitaal-krachtige spaarders die –waarschijnlijk ook nog eens belastingontduikend naar IJsland uitweken -, terwijl híj noch zijn collega-ministers acties aankondigen als er een grote groep/generatie werklozen dreigt aan te komen?
- Hoe kan de politiek die vermaledijde marktwerking weer in het gareel krijgen, waarbij de bedoeling van de instelling met die zogenaamde maatschap-pelijk verantwoordelijke taak zijn maatschappelijke doelstelling eerst nakomt en niet zichzelf eerst wil verrijken?
Natuurlijk zitten we nu door de gebeurtenissen met de vraag in deze financiële–kredietcrisistijd, waardoor de economie nu ook de klappen krijgt, hoe de besteding van mensen toch op peil kan worden gehouden?
Mijnsinziens in ieder geval niet – als CDA – om als eerste aan de onderkant de klappen uit te delen. Als we de broekriem moeten aanhalen dan allemaal. In de wetenschap dat die riem bij de onderkant al aardig strak is aange-haald en er aan de bovenkant mensen met dure bretels rondlopen vanwege de flinke buiken waarvoor geen riemen meer te krijgen waren.
Ontzettend veel vragen en onzekerheden,
maar ook voorstellen en aandachtspunten willen we aandragen.
Laat alleenstaande moeders/vaders (gescheiden of weduwe) met nog geen schoolgaande kinderen hun zorg en opvoeding aan deze kwetsbare groep thuis kunnen besteden. Kom daarna pas met de verplichting voor een part-timebaan gedurende de schooltijden. Geen dure voor- of naschoolse opvang, maar een moeder/vader die thuis kan zijn voor haar/zijn kinderen.
Vergeet niet dat huisvrouw/moeder-zijn door uw coalitie-genoot al jaren ge- leden als het mooiste, belangrijkste werk en intensiefste taak werd beschouwd.
Dat gewoon financieel zelfs beloond zou moeten worden.
Zorg voor mensen met een beperking, dat hun beperking geaccepteerd wordt en overleg met hen hun mogelijkheden voor een evt. beperkte en aange-paste inzet. En laat instellingen voor Werk en Inkomen werkplekken voor hen creëren en opzoeken binnen bedrijven. En zo voor het bedrijf en henzelf via job-coaching tot optimale en levensvervullende inzet komen. Zodat zij zich ook met hun inzet waardevol kunnen voelen in onze samenleving en erbij horen en er niet naast worden gezet. Ook zij zouden hun “employability” willen en kunnen waarmaken.
Zorg voor een stevig basissalaris in de verzorging met salarisschalen voor de verschillende werkniveau’s. Hier kunnen bonden en de SER hun advi-sering voor inzetten. Maar zorg ook voor de duidelijke salariëring tot aan de top en laat dat niet aan “hun” marktwerking over.
Zorg dat corporaties tot hun maatschappelijk taak - het bouwen van huurwoningen voor de laagstbetaalden – blijvend worden aangezet en/of ge-dwongen. En als er huursubsidie bij het bouwen of wonen nodig mocht blijken te zijn, laat de corporaties deze dan zelf aanvragen en innen bij het Rijk.
Zadel daar niet onderkant mee op, die of de regeling niet kent, weet of kan begrijpen. Belast hen alleen met/voor die afgesproken maximale woonbijdrage van 1/5e deel, 20% van hun inkomen, zoals al jaren zo mooi in ons partij-pro-gramma staat. Laat een corporatiedirecteur en zijn mede-Raad van Bestuurleden maar werken voor hun salaris dat vaak hoger is dan van onze premier.
Pak de perversiteit in de hypotheekrenteaftrek aan en benut de aftrek weer voor de starters waarvoor de regeling bedoeld was; mensen aan een eigen/ koophuis te helpen.
Net als bij studenten om hun studie mogelijk te maken. Maar stel die regeling qua kosten dan gelijk met de huurondersteuning. Al die subsidierege-lingen zijn toch bedoeld om mensen bij de start te helpen, maar toch niet om ze met “gouden krukken“ tot aan de finish te ondersteunen.
Neem de marktwerking in alle sectoren goed onder de loep en controleer en dwing af waar zij hun doelstelling als MVO voorbij dreigen te schieten en nu voor velen al voorbij geschoten zijn in hun “kapitalistisch”-getinte zelfbe-”vlekking”/ bevóórdeling.
Ontzie zoveel mogelijk de zwakkeren en belast de sterkere schouders op eerlijke en solidaire wijze. Pas op met die zogenaamde vlaktaks. De bovenkant krijgt dan nog meer “lucht” maar de onderkant een flinke “luchtdruk”.
Verminderde belastingdruk naar 40% levert de Staat minder belasting op aan de bovenkant én de bovenkant houdt meer over. Belastingdruk naar 40% aan de onderkant is een behoorlijk hogere aderlating voor de persoon en levert de Staat vanzelfsprekend minder op dan het wegvallen aan belastinginkomsten aan de bovenkant.
Hervormingen aan de onderkant van het inkomensgebouw zijn voor de kwaliteit van onze samenleving en voor de goede werking van de arbeids-markt van groot belang.
En zoals Bert de Vries toen al zei: “Meer AOW-uitkeringen in de vergrijzende toekomst (eigenlijk nu al) en meer belastinginkomsten bij de goed gepensioneerde ouderen heffen elkaar bijna op.“
Vlaktaks zal ook hier de inkomsten van de Staat behoorlijk afvlakken.
De overheid moet de mensen aan de onderkant beschermen tegen uitbuiting en blijkbaar aan de bovenkant tegen zichzelf.
Maar de afbraak is inmiddels in volle gang (blz.28).
We moeten het doen met een aanzet tot maximering van de zorgkosten, die voor de lagere inkomensgroepen achteruitgang en voor de middengroepen vooruitgang oplevert.
Een levensloopregeling die lijdt aan het mankement, dat hij vooral is toegesneden op de midden- en hogere inkomensgroepen.
We moeten het doen met huursubsidie die weer verminderd wordt en aan woningbouw die de afgesproken quota (nota bene door het CDA) niet haalt, terwijl de bouw om opdrachten schreeuwt in deze economische recessie.
Aan het opschroeven van de service- en andere kosten door de corporaties, omdat de jaarlijkse inflatiecorrectie hen te weinig oplevert. Een inflatiecorrectie die ze natuurlijk optimaal toepasten, maar die niet verplicht was.
Om met hun eigen woorden te spreken: “Onze broek kunnen we best ophouden, de verhoging hebben we eigenlijk niet nodig.” Maar waar een minis-ter(es) van WWI wel door gepiepeld wordt en kan vertrekken.
Bert de Vries raakte toen al “een gevoelige snaar bij de CDA-top, die verontwaardigd, defensief, afbluffend en met een poging tot isoleren reageerde” (Marnix van Rij).
Hopelijk raken wij die snaar nu ook als Basisgroep, maar is uw reactie begrijpelijker dan toen.
Want een Basisgroep waarborgt de basis van een partij, volgt haar partij kritisch en bevragend en wil de argumentatie kunnen ondersteunen in de uitleg van de maatregelen naar anderen; samen levend en werkend.
Leo W.C. BOETERS
lid CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
oud-directeur Katholiek Basisonderwijs
lid Ned. Woonbond
lid KBO en ANBO
lid Geschillencommissie Patrimonium
opleider/lobbyist Ouderenbonden projekt “Meer woningen voor Ouderen”
contactpersoon CNV “Anders”- en Postactieven
lid Donoraad Sanquin
Reserve Eerste Luitenant Koninklijke Marechaussee b.d.
tot zover de in de plenaire Basisgroepvergadering van donderdag elf december 2008 door Leo BOETERS gestelde: "VRAGEN AAN VAN GEEL"
woensdag 21 januari 2009
2009, HET JAAR VAN HET HERSTELD VERTROUWEN
De wensen voor 2009 klonken op vele Nieuwjaarsrecepties toch anders.
In vele gevallen kon niet teruggekeken worden op fantastische resultaten en als die er nog wel waren, dan werd door de Nieuwjaarsspreker daar snel een grauwe sluier over getrokken met de verwachtingen voor 2009.
2008 was het jaar van het beschaamd vertrouwen.
Gezamenlijk zullen we moeten zoeken naar een duurzame weg uit de crisis.
Ook de regering en het parlement zullen met weinig Haags gekissebis de weg aan moeten geven, waar aan het eind het licht weer gloort.
De Nederlandse topbankiers konden een aantal weken geleden nog geen zinnig woord uitbrengen tijdens hun gesprek met de Tweede Kamerleden. De oorzaken lagen buiten henzelf en de hand in eigen boezem steken was niet nodig.
En konden en wisten ze al helemaal de schuld niet bij zichzelf te zoeken; in een internationale enquête van accountantkantoor KPMG onder 500 bank-bestuurders durven ze anoniem meer kritiek op anderen en zichzelf te geven.
Meer dan de helft van de topbankiers wijst in dit onderzoek het belonings- en bonusbeleid aan als de belangrijkste veroorzaker van de kredietcrisis. 75% geeft eerlijk toe als bewijs van de crisis, dat de bankensector strengere regelgeving verdient. De wetgever en toezichthouders dienen een essentiële rol te krijgen in het bepalen van de hoogte van salarissen en beloningen.
Falend risicobeheer en raden van bestuur met onvoldoende kennis van zaken en ervaring hadden het managen van de risico’s te weinig in de gaten.
Maar de druk van toezichthouders moet steviger en de regels omtrent risico’s
moet scherper worden nageleefd en een duidelijk onderdeel zijn van de strategie.
Zonder toezicht op de banken zouden zij zich van de ene in de andere crisis storten. De Nederlandse Bank, de Autoriteit Financiële Markten zullen kritischer moeten zijn en de zorgplicht voor de klant moet niet alleen met financiële bijsluitertjes geregeld worden. De sector zal ook tegen zichzelf beschermd moeten worden en de enquête laat dat ook zien. Driekwart wil strenger toezicht.
Het is de roep van een kind in een reclame, die zichzelf moet opvoeden:
“Woutertje Bos en Nout Wellink, bescherm ons tegen onszelf.”
En de club van nieuwe rijken was in 2008 weer groter geworden. Het aantal miljonairs steeg afgelopen jaren zelfs onrustbarend.
Grootverdieners zijn niet alleen de bank- en bedrijfstopmannen, maar ook de omhooggeschoten tv-jongens en –meisjes, ziekenhuisdirecteuren, school-bestuurders, directeuren van nutsbedrijven en ook velen in de publieke sector zelfs, die juist met hun subsidiegelden zo zuinig en economisch moesten om-springen om zo maatschappelijk verantwoord mogelijk hun doelstellingen te verwezenlijken.
Nee,……….het was de eigen portemonnee waaraan het eerst werd gedacht, zelfs als ze ontslagen zouden worden. Verder de protserige gebouwen, de extra vagante inrichtingen, gepaard gaand aan hun opsnoevende belangrijkheid en maatschappelijke waarde.
Vreemd genoeg zijn het wel de banken, die door de regering het eerst worden geholpen met vele miljarden. Hun essentiële en belangrijke financiële functie moest natuurlijk gehandhaafd kunnen worden.
Maar die dan nu weer met te grote voorzichtigheid onze gespaarde centjes aan anderen - zoals de middenstand - niet durven/willen ter beschikking te stellen en/of te steunen.
Nú moeten/worden natuurlijk wél grote zekerheden worden ingebouwd bij leningen.
Maar dat daarmee de economische crisis als gevolg van de kredietcrisis daar zeker niet mee geholpen of verholpen wordt, is nu weer een slecht beleid.
En juist de banken, die de veroorzakers waren, kunnen en moeten juist nu de oplossers worden en hersteld vertrouwen teruggeven.
En ook de Nederlandse regering twijfelt en twijfelt terwijl juist die econo-mische molen draaiende gehouden moet worden.
Engeland en Duitsland zijn al met fikse maatregelen ons voor gegaan, maar onze financiële man en economische vrouw horen we weinig.
En juist aan de onderkant van onze samenleving vallen de klappen nu nog meer. Voedselbanken, pandjesbedrijven voor beleningen, tweedehands kleding -
en kringloopwinkels krijgen het drukker en drukker.
De bovenkant werd als eerste geholpen en zal hard aan het herstellen van vertrouwen dienen te werken; zeker met die vele miljarden mogelijkheid.
Mag ook voor de onderkant in onze samenleving een hersteld vertrouwen gloren. Daarvoor zijn vaak minder miljarden nodig, die direct weer in de economie hun weg zullen vinden.
Je zou kunnen zeggen:
Aan de onderkant blijkt financiële steun het mes te zijn dat aan twee kanten dus snijdt en naar beide kanten helpt: Vertrouwen en Hulp.
Leo BOETERS, gewoon lid CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid,
ingezonden bij E-mail-bericht van woensdag veertien januari 2009;
door blog-beheerder geplaatst woensdag 21 januari 2009
tot zover: 2009, HET JAAR VAN HET HERSTELD VERTROUWEN
In vele gevallen kon niet teruggekeken worden op fantastische resultaten en als die er nog wel waren, dan werd door de Nieuwjaarsspreker daar snel een grauwe sluier over getrokken met de verwachtingen voor 2009.
2008 was het jaar van het beschaamd vertrouwen.
Gezamenlijk zullen we moeten zoeken naar een duurzame weg uit de crisis.
Ook de regering en het parlement zullen met weinig Haags gekissebis de weg aan moeten geven, waar aan het eind het licht weer gloort.
De Nederlandse topbankiers konden een aantal weken geleden nog geen zinnig woord uitbrengen tijdens hun gesprek met de Tweede Kamerleden. De oorzaken lagen buiten henzelf en de hand in eigen boezem steken was niet nodig.
En konden en wisten ze al helemaal de schuld niet bij zichzelf te zoeken; in een internationale enquête van accountantkantoor KPMG onder 500 bank-bestuurders durven ze anoniem meer kritiek op anderen en zichzelf te geven.
Meer dan de helft van de topbankiers wijst in dit onderzoek het belonings- en bonusbeleid aan als de belangrijkste veroorzaker van de kredietcrisis. 75% geeft eerlijk toe als bewijs van de crisis, dat de bankensector strengere regelgeving verdient. De wetgever en toezichthouders dienen een essentiële rol te krijgen in het bepalen van de hoogte van salarissen en beloningen.
Falend risicobeheer en raden van bestuur met onvoldoende kennis van zaken en ervaring hadden het managen van de risico’s te weinig in de gaten.
Maar de druk van toezichthouders moet steviger en de regels omtrent risico’s
moet scherper worden nageleefd en een duidelijk onderdeel zijn van de strategie.
Zonder toezicht op de banken zouden zij zich van de ene in de andere crisis storten. De Nederlandse Bank, de Autoriteit Financiële Markten zullen kritischer moeten zijn en de zorgplicht voor de klant moet niet alleen met financiële bijsluitertjes geregeld worden. De sector zal ook tegen zichzelf beschermd moeten worden en de enquête laat dat ook zien. Driekwart wil strenger toezicht.
Het is de roep van een kind in een reclame, die zichzelf moet opvoeden:
“Woutertje Bos en Nout Wellink, bescherm ons tegen onszelf.”
En de club van nieuwe rijken was in 2008 weer groter geworden. Het aantal miljonairs steeg afgelopen jaren zelfs onrustbarend.
Grootverdieners zijn niet alleen de bank- en bedrijfstopmannen, maar ook de omhooggeschoten tv-jongens en –meisjes, ziekenhuisdirecteuren, school-bestuurders, directeuren van nutsbedrijven en ook velen in de publieke sector zelfs, die juist met hun subsidiegelden zo zuinig en economisch moesten om-springen om zo maatschappelijk verantwoord mogelijk hun doelstellingen te verwezenlijken.
Nee,……….het was de eigen portemonnee waaraan het eerst werd gedacht, zelfs als ze ontslagen zouden worden. Verder de protserige gebouwen, de extra vagante inrichtingen, gepaard gaand aan hun opsnoevende belangrijkheid en maatschappelijke waarde.
Vreemd genoeg zijn het wel de banken, die door de regering het eerst worden geholpen met vele miljarden. Hun essentiële en belangrijke financiële functie moest natuurlijk gehandhaafd kunnen worden.
Maar die dan nu weer met te grote voorzichtigheid onze gespaarde centjes aan anderen - zoals de middenstand - niet durven/willen ter beschikking te stellen en/of te steunen.
Nú moeten/worden natuurlijk wél grote zekerheden worden ingebouwd bij leningen.
Maar dat daarmee de economische crisis als gevolg van de kredietcrisis daar zeker niet mee geholpen of verholpen wordt, is nu weer een slecht beleid.
En juist de banken, die de veroorzakers waren, kunnen en moeten juist nu de oplossers worden en hersteld vertrouwen teruggeven.
En ook de Nederlandse regering twijfelt en twijfelt terwijl juist die econo-mische molen draaiende gehouden moet worden.
Engeland en Duitsland zijn al met fikse maatregelen ons voor gegaan, maar onze financiële man en economische vrouw horen we weinig.
En juist aan de onderkant van onze samenleving vallen de klappen nu nog meer. Voedselbanken, pandjesbedrijven voor beleningen, tweedehands kleding -
en kringloopwinkels krijgen het drukker en drukker.
De bovenkant werd als eerste geholpen en zal hard aan het herstellen van vertrouwen dienen te werken; zeker met die vele miljarden mogelijkheid.
Mag ook voor de onderkant in onze samenleving een hersteld vertrouwen gloren. Daarvoor zijn vaak minder miljarden nodig, die direct weer in de economie hun weg zullen vinden.
Je zou kunnen zeggen:
Aan de onderkant blijkt financiële steun het mes te zijn dat aan twee kanten dus snijdt en naar beide kanten helpt: Vertrouwen en Hulp.
Leo BOETERS, gewoon lid CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid,
ingezonden bij E-mail-bericht van woensdag veertien januari 2009;
door blog-beheerder geplaatst woensdag 21 januari 2009
tot zover: 2009, HET JAAR VAN HET HERSTELD VERTROUWEN
