(ontboezemingen naar aanleiding van het rapport van de commissie-FRISSEN)
“Partij en leden moeten de consequenties voor de positie van het CDA eerlijk onder ogen zien.”
De drie oorzaken, die de evaluatiecommissie noemt zijn:
- Inhoud en profiel van het CDA zijn te lang verwaarloosd.
- Er ontstond een inhoudelijke teloorgang door een versteende partijcultuur die velen binnen en buiten het CDA van deze partij heeft vervreemd.
- Het CDA was bang voor inhoudelijke vernieuwing.
Conclusies en constateringen waarvan je schrikt om nog van zo’n partij lid te zijn en/of te zijn geweest en nog een bijdrage aan zou willen leveren. Overigens ook kritiek, die we als de Basisgroep Sociale Zekerheid zo vaak hebben geuit, maar nooit naar werd geluisterd en/of serieus werd genomen.
Maar met die gevoelens schieten we nu ook niets mee op en strelen onze bedoelingen en inzet misschien, maar zijn eigenlijk frustrerend te noemen.
En wat gaan we met deze – weer – naar binnen gerichte conclusies nu doen; én als partij én als Basisgroep. Maar natuurlijk is die “mea culpa” die in het overgrote deel van het rapport door de commissie wordt bepleit, goed en nodig. Maar dat had Til Gardeniers in de vorige eeuw ook al gedaan. En het wordt weer allemaal prachtig opgesomd op pagina 62 o.a.
Natuurlijk zijn de constateringen juist en hard nodig om je partij weer bij de les te brengen, maar welke toekomstvisie en aanpak worden aangegeven.
Kritiek is prima, als we er wat mee doen.
Want, Arend als waardevolle voorzitter van de BSZ wees je hier eigenlijk al jaren op. Haalde je mensen uit de praktijk binnen om hun praktijkervaringen aan onze Basisgroep door te geven.
Maar wat heeft het uitgehaald?
Ja, gefrustreerde bestuursleden en leden van de BSZ!
Daarenboven is de maatschappij wel veranderd en dan is het essentiëler - naast navelstaren - om dát te signaleren en als partij daar oog voor te hebben en er op in te spelen.
Het CDA stond en staat sprakeloos tegenover de vragen van kiezende Nederlanders, tegenover hun zorgen en hun verwachtingen voor de toekomst.Het CDA miste de aansluiting bij het Nederland van vandaag én morgen, als we niet oppassen.
Natuurlijk zijn KERNWAARDEN (Leitmotiv) voor onze Christelijk Sociale Democratische visie van grote waarden, maar dan moet daar-mee ook de weg naar de SAMENLEVING worden gevonden en nú weer hèrvonden.
Er is dringende behoefte aan eigentijdse vertaling. Wie geen antenne heeft voor de taal en codes van de samenleving van de 21ste eeuw, zal de signalen dan ook niet snel opvangen.
Maar die zet de evaluatiecommissie NIET op haar “routekaart“ en laat/ moet die nieuwe agenda maar uit de partij zelf komen. Dat is prachtig, maar houdt voor de BSZ een wezenlijke uitdaging in, die nu niet alleen besproken en over vergaderd moet worden, maar waarmee door de BSZ “spijkers met koppen“ dienen te worden geslagen en bereikt. In dat opzicht wacht dus de BSZ een schone en mede-verantwoordelijke taak in de hoop, dat er nu wel geluisterd wordt naar de Basisgroep, die er anders wéér voor “spek en bonen” bij hoort en zit.
Hervormingen en houdbaarheid van de SOCIALE ZEKERHEID vragen om nieuwe solidariteit en visie. Onzekerheid over Sociale Zekerheid moet weggenomen worden en vervangen door een solidariteit tussen generaties in combinatie met werk als dat enigszins mogelijk is en zorg als dat echt nodig is.
De BSZ zal een aanpak moeten aandragen voor nieuwe sociale kwesties;
- de werkende armen,
- voor de mensen die zijn afgehaakt,
- voor de Nederlanders die niet betrokken zijn of kunnen zijn bij de kenniseconomie, want economie is meer dan kennis en er zijn altijd mensen nodig die met hun handen bijdragen en daarvoor ook eerlijk moeten worden beloond,
- verruwing van omgangsvormen,
- ruimte voor vertrouwen en eerlijke delen in en met elkaar,
- integriteit van CDA-politici en – bestuurders,
- steeds uitgaand van de verduurzaming van de maatschappij.
Oké, de BSZ wordt zelfs nu wel genoemd, want men wil ook gaan luisteren naar en de “deskundigheid van mensen beter benut-ten in en aan de rand van de partij.” “Ook de ‘landing’ van de stuk-ken in de partij en ver daarbuiten kan/wordt beter door de bespreking ervan te borgen.” Het partijbestuur moet structureel een inhoudelijke en bestuurlijk traject van behandeling en verwerking van zulke stuk-ken opstellen. “
Zouden de werkstukken van de WERKGROEPEN van de BSZ nu ook werkelijk gehoord, gelezen en besproken worden ?
De werkelijkheid van Nederland van vandaag moet in een permanente discussie gevoerd worden om de betekenis van en de verbinding tussen de C, de D en de A en hun relatie met de inhoudelijke thema’s en de werkelijkheid van Nederland van vandaag.
Ontwikkel een meer geprofileerd ideologisch en historisch besef.
We hebben denkers en doeners genoeg in ons midden en dienen ervoor te zorgen, dat ook een Wetenschappelijk Instituut een eigen agenda en een herkenbaar profiel moet kunnen geven.
Houd de ontwikkelingen in je samenleving in de gaten en geef er vanuit de Christelijke Sociale Democratische visie als MIDDEN-partij er je visie op en pas desnoods je programma hierop aan.
Houd “sluwe vossen “die de partij naar rechts of links willen trekken en “verkopen” (alleen om de macht) goed in de gaten.
Macht corrumpeert en laat mensen domme dingen doen, die de partij alleen maar schaden en leden uit elkaar spelen. Gevolgen als stemmenverlies en partijscheuring hebben we nu gezien.
Een eerlijke en duidelijke visie waarom het CDA iets wil of niet, dient het overwogen uitgangspunt te zijn van de partij en niet van een enkeling. De tijd van “vriendjespolitiek” en “baantjes vergeven” is voorbij. Het CDA dient kwalitatieve, verantwoordelijke, eigentijdse bestuurders op de juiste plaatsen te zetten (evenwichtig leiderschap) en dient charlatans te elimineren.
De cultuur en kracht van het CDA uit zich in de organisatie.
Er is verschil tussen een goed bestuurder en een goed politicus.
Deze rollen vergen andere persoonlijkheden.We zullen zien hoe lang de huidigen het volhouden en worden gedoogd.
Leo W.C. BOETERS,
oud-bestuurslid, thans agendalid van de BSZ
tot zo ver de bijdrage:
"Hoe gaat ook de BSZ verder na de klap en de weg terug?"
CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid, maart 2006
De CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid, in maart 2006 voor overleg met de CDA-fractie bijeen in het gebouw van de Tweede Kamer, met CDA-bestuursleden Frank KERCKHAERT en Ronald MIGO en enkele andere gasten; als u op deze foto klikt gaat u (terug) naar onze web-site "http://www.BSZ.CDA.NL/"
zondag 14 november 2010
vrijdag 6 november 2009
WOONZORGWONINGEN
Met de overheveling van bepaalde taken van de AWBZ naar de WMO is er onder andere een wijziging gekomen in de toelatingseisen voor mensen met een handicap voor een woonzorgwoning (wozoco) in de sociale sector.
Zo kan alleen iemand, die minimaal 5 uur persoonlijke verzorging of verpleeghulp nodig heeft, in aanmerking komen voor zo’n woning.
Het aantal uren huishoudelijke hulp telt niet mee.
Dit heeft volgens mijn informatie en eigen ervaring tot gevolg, dat landelijk gezien mensen die afhankelijk zijn van een rolstoel, maar zelf nog voor bijv. hun maaltijden kunnen zorgen, boodschappen kunnen doen enz., maar “slechts” hulp nodig hebben bij bijv. het douchen, hier niet voor in aanmerking komen, omdat ze de 5-uurs norm niet halen. Terwijl ze voor het schoonhouden van hun woning hulp nodig hebben, omdat ze dat nou net zelf absoluut niet kunnen. Bovendien is het dan niet mogelijk bij tijdelijke verslechtering van hun situatie direct hulp kunnen krijgen waardoor ze in hun eigen woning kunnen blijven.
Is dat niet de bedoeling van woonzorgcomplexen?
Dat heeft weer als gevolg, dat woonzorgwoningen voor hen onbereikbaar zijn geworden en deze woningen nu toegewezen worden aan mensen, die er eigenlijk in eerste instantie niet voor geindiceerd zijn, terwijl mensen die vanwege hun handicap precies in het plaatje passen, nu buiten spel staan.
Zo kan het voorkomen, dat iemand die na een beroerte bijv. eenzijdig verlamd is, maar nog alles op alles zet om zoveel mogelijk zelf te doen en daar redelijk in slaagt, mis grijpt terwijl hij qua handicap ervoor in aanmerking zou komen.
Hier lopen bemiddelaars dagelijks tegenaan: dit is de klacht uit het werkveld!
Dat kan en mag wat mij betreft niet de bedoeling zijn! Het kan toch niet zo zijn, dat we speciaal zorgwoningen bouwen voor o.a. rolstoelers, terwijl mensen die het beleid uit moeten voeren met de handen in hun haar zitten en de één na de ander af moeten wijzen.
Het beleid van de overheid is nu, dat mensen zo lang mogelijk zelfstandig moeten kunnen blijven wonen. Daar worden dan woonzorgcomplexen voor gebouwd, waar de doelgroep vervolgens niet van kan profiteren.
Als gevolg hiervan moeten de mensen op zoek naar een geschikte woning, een woning dus die aangepast kan worden (wat bepaald niet meevalt!), waarna de gemeente deze woning met gemeenschapsgeld moet aanpassen. De wereld op zijn kop!!!!
Hoog tijd dus m.i. voor de politiek hier nog eens goed naar te kijken en op korte termijn veranderingen aan te brengen
Dédé SIEMONS
Tot zover “WOONZORGWONINGEN”, door Lex Willem van RIJN op verzoek van de auteur geplaatst: vrijdagavond zes november 2009.
Zo kan alleen iemand, die minimaal 5 uur persoonlijke verzorging of verpleeghulp nodig heeft, in aanmerking komen voor zo’n woning.
Het aantal uren huishoudelijke hulp telt niet mee.
Dit heeft volgens mijn informatie en eigen ervaring tot gevolg, dat landelijk gezien mensen die afhankelijk zijn van een rolstoel, maar zelf nog voor bijv. hun maaltijden kunnen zorgen, boodschappen kunnen doen enz., maar “slechts” hulp nodig hebben bij bijv. het douchen, hier niet voor in aanmerking komen, omdat ze de 5-uurs norm niet halen. Terwijl ze voor het schoonhouden van hun woning hulp nodig hebben, omdat ze dat nou net zelf absoluut niet kunnen. Bovendien is het dan niet mogelijk bij tijdelijke verslechtering van hun situatie direct hulp kunnen krijgen waardoor ze in hun eigen woning kunnen blijven.
Is dat niet de bedoeling van woonzorgcomplexen?
Dat heeft weer als gevolg, dat woonzorgwoningen voor hen onbereikbaar zijn geworden en deze woningen nu toegewezen worden aan mensen, die er eigenlijk in eerste instantie niet voor geindiceerd zijn, terwijl mensen die vanwege hun handicap precies in het plaatje passen, nu buiten spel staan.
Zo kan het voorkomen, dat iemand die na een beroerte bijv. eenzijdig verlamd is, maar nog alles op alles zet om zoveel mogelijk zelf te doen en daar redelijk in slaagt, mis grijpt terwijl hij qua handicap ervoor in aanmerking zou komen.
Hier lopen bemiddelaars dagelijks tegenaan: dit is de klacht uit het werkveld!
Dat kan en mag wat mij betreft niet de bedoeling zijn! Het kan toch niet zo zijn, dat we speciaal zorgwoningen bouwen voor o.a. rolstoelers, terwijl mensen die het beleid uit moeten voeren met de handen in hun haar zitten en de één na de ander af moeten wijzen.
Het beleid van de overheid is nu, dat mensen zo lang mogelijk zelfstandig moeten kunnen blijven wonen. Daar worden dan woonzorgcomplexen voor gebouwd, waar de doelgroep vervolgens niet van kan profiteren.
Als gevolg hiervan moeten de mensen op zoek naar een geschikte woning, een woning dus die aangepast kan worden (wat bepaald niet meevalt!), waarna de gemeente deze woning met gemeenschapsgeld moet aanpassen. De wereld op zijn kop!!!!
Hoog tijd dus m.i. voor de politiek hier nog eens goed naar te kijken en op korte termijn veranderingen aan te brengen
Dédé SIEMONS
Tot zover “WOONZORGWONINGEN”, door Lex Willem van RIJN op verzoek van de auteur geplaatst: vrijdagavond zes november 2009.
donderdag 2 juli 2009
DE VERROMMELING IN NEDERLAND
BASISGROEP SOCIALE ZEKERHEID van het Christen Democratisch Appél:
laat Nederland niet verder verrommelen.
De economische crisis mag geen aanleiding zijn om ons landje verder te laten verrommelen.
Een uitdrukking en waarschuwing uit de architectenwereld om de open ruimte rond de steden nu juist niet in deze crisistijd vol te bouwen met woningen om de bouwsector aan de gang te houden.
En zeker onze leiders moeten nu daadkrachtig hun leiderschap tonen met misschien harde, maar eerlijke en crisisaanpakkende maatregelen voor nu en naar de toekomst en niet rommelen in de marge en van alles hapsnap.
“Leiders moeten gezag uitstralen en hun campagnes moeten klip en klaar zijn, maar vertoonden onlangs nog alle kenmerken van nietszeggendheid”, aldus politicoloog Hans Blokland in: “Een lange leegte. Over maatschappelijk onbehagen, politieke competentie en het plannen van een toekomst.”
Hij spreekt de politieke klasse stevig aan op het laten ontstaan van het onbehagen bij de kiezer. “Ze lopen achter de oppervlakkige voorkeuren aan van de kiezer in plaats van zich te richten op hun werkelijke behoeften.
Cultuurpolitieke idealen koesteren en uitdragen en het formuleren van een aansprekend toekomstbeeld zijn nodig om deze patstelling te doorbreken.”
Ook historicus Remieg Aerts maakt zich in zijn boek “Het aanzien van de politiek” ernstig zorgen over het aanzien en vertrouwen in de politiek:
“Politici zijn aangewezen op gezag en aanzien van de politiek als zodanig. Balkenende heeft als onervaren carrièrepoliticus zijn positie veel te gemakkelijk verkregen. Het wordt tijd voor nieuwe, intelligente politici, die een degelijke, fatsoenlijke en sociaaleconomisch verantwoorde visie op tafel weten te leggen.”
Woensdag 15 juli lazen we de “slimme slijmerige” woorden van Obama in de krant: “Balkenende heeft bijzondere expertise als het gaat om het samenwerken met internationale leiders. Hij mag aanschuiven bij de komende G-20-top in Pittsburgh.”
Wat Obama bedoelde laat zich raden, maar dat JP als “meelopertje” achter internationale leiders (o.a. Amerika) weer was misleid en gepaaid en zich weer had laten verleiden tot toezeggingen (terreurverdachten en andere gevangenen uit Guántanamo Bay in Nederland opnemen, verlenging van onze inzet in Afghanistan, e.a.) werd wel duidelijk.
Maarten Haverkamp en de hoogleraar Internationaal Strafrecht, Geert-Jan Knoops –“het kan juridisch gewoon niet” – lazen hem gelukkig al vóór hij terug kwam uit de Verenigde Staten de les.
Een paar weken daarvoor sloot Maxime Verhagen dit in overleg met Hillary Clinton al uit. Maar Verhagen blijkt een CDA-er die nu ineens aan geheugenverlies lijdt.
CDA, je gebrek aan leiderschap, dementie en financiële tekorten en schulden gaan je opbreken. Nederlanders pikken veel, maar niet alles.
We moeten juist nu orde op zaken stellen en alle “rommel” letterlijk en figuurlijk opruimen en aanpakken en geen nieuwe rommel veroorzaken.
Intenties zijn goed en nodig, maar de mens ...
Neem nu de codes die er eindelijk, maar weinig doortastend, voor managers uitrollen.
Het wemelt van de gedragcodes, van Tabaksblat, weer naar Frijns en van Iseboud naar Dijkstal, van Aedes-code naar de Balkenende-norm, van de code voor de Publieke Omroep tot de code voor universiteiten en naar culturele instellingen en vandaar naar de code voor de zorg, enz. enz.
Aan nobele intenties en motieven ontbreekt het ons niet.
Richtlijnen voor integer bestuur blijken nodig.
Maar deze richtlijnen zijn wel vrijwillig en kunnen niet worden afgedwongen.
En heel slim is het “ pas toe of leg uit”-beginsel er nu ingerommeld. Als de normen van de code niet worden toegepast mogen of moeten de bestuurders motiveren waarom niet.
Eigenlijk dachten en begrepen we, als kritische Nederlanders die genoeg hadden van de graai- en bonuscultuur, het benoemingsbeleid en de belangenverstrengeling in het bobo-circuit enz., dat we met de codes eindelijk wisten waar iedereen aan toe was.
Eerlijke verdeling van inkomen en beloning.
De maatschappelijke onrust, waarbij brede lagen van de bevolking het gedrag bij vele organisaties afkeurden, zou daarmee worden gesust.
Zelfs met het declaratiegedrag van politiek leiders en bestuurders wordt aangegeven hoe die “ik”-mentaliteit en cultuur ook de politiek is binnen geslopen.
Helaas blijken nu de codes juist een averechtse werking te hebben. Bestuurders vinden, met de code achter zich, dat ze niet meer over de bedoelde integriteit, die er achter zat en die er mee beoogd werd, hoeven na te denken.
Het bedrag en gedrag in de code zien ze niet als grens, maar als nu geaccepteerd gedrag en bedrag.
En de nieuwe spanning zit er nu in, om als bestuurder het “pas toe of leg uit”-beginsel creatief en fantasierijk te gebruiken in hun uitleg.
En lukt dat niet, dan kunnen simpel wat extra onkosten opgevoerd worden of declaraties opgeschroefd, zoals we zagen bij de honderden miljoenen die medisch specialisten in rekening brachten. De verzekering- en zorgpremies zullen wel weer navenant aangepast gaan worden.
Hogere uitgaven, hogere premies een simpele conclusie.
Dus niet het bedrag of gedrag wordt nageleefd, maar de sport om het “GEEN COMMENTAAR“ van vroeger nu heerlijk te gaan omschrijven met heel fraaie en – het moet gezegd – fantasievolle teksten over belangrijkheid, kunde, verantwoordelijkheden, onmisbaarheid en ga zo maar door.
De Nederlandse literatuur is er in dit opzicht mee verrijkt of ... wordt schandelijk verrommeld met quasi-motieven.
En als het te moeilijk wordt om de motieven voor méér te vinden, dan gaan de bestuurders van piepkleine organisaties lekker iets onder de Balkenende-norm zitten en hebben dan met minimale motieven het maximale bereikt.
En met wat opgehoogde declaraties van onkosten en zo kom je ook een heel eind verder en hoger uit.
Sommige codes zouden lachwekkend zijn, als ze niet zo – nóg – droeviger uitpakken.
Neem nu de code-inhoud dat bankbestuurders, zorginstellingbestuurders en directies van woningcorporaties en ziekenhuizen: “de klant centraal moeten stellen”.
Maar is en was dat eigenlijk al niet normaal??
Klantvriendelijkheid is toch de basis voor elke onderneming. Maar dat wordt nu opgeschreven, omdat ze eerst aan zichzelf dachten en hun inkomen.
Maar, zoals gezegd, constateren we deze mentaliteit nu zelfs bij onze politici, die zo prat gaan en zouden moeten gaan op hun voorbeeldfunctie.
Maar verandert er nu wat?
De gedragscode bij de omroepen bijv. wordt met grote voeten getreden, omdat bepaalde coryfeeën er toch, gezien de kijkcijfers, volgens het “leg-uit”-gedeelte van de code uitspringen en dus……
En juist en o.a. door de codes is het in Nederland m.i. alleen maar verder verrommeld.
Gezag van de politiek is ver te zoeken, zeker nu je die declaratie- en beloningscultuur ook bij sommige politici blijkt aan te treffen.
Waar fatsoen, begrip, integriteit, enz. afwezig is helpt een code niet en maakt de manager het met “fantasievolle” omschrijvingen alleen nog maar erger.
Integriteit, en begrijpen wat een code en afspraak bedoelen te zeggen, moeten in de mensen zitten waarvoor ze zouden moeten gelden en bedoeld zijn.
Maar als dat niet in die mensen zit, dan werken codes niet en gezien de praktijk nog eens averechts ook. Naar Amerikaans voorbeeld zou 150 jaar celstraf misschien beter helpen.
Of: “dient de politiek haar gezag te laten gelden en de politiek als een A-merk in de markt te zetten”, volgens Aerts
en
L.W.C. Boeters,
bestuurslid van de CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
P.S. En denk nu ook weer niet dat alles nieuw is.
Sören Kierkegaard (1813-1855) schreef er al over na de heftige turbulentie van de Franse revolutie. In “Een passieloze tijd” beschrijft Frits Florin, “de actualiteit van Kierkegaards maatschappijkritiek” en de parallellen naar nu.
Égalité en Liberté zijn inhoudelijk duidelijk.
Aan de Gelijkheid van iedereen schort nog het nodige.
Onze Vrijheid gaat steeds meer aangepakt en ingepakt worden.
De term en inhoud van Fraternité, Broederschap, is altijd een probleem gebleven.
Elkaar in de samenleving als broeders en zusters waarderen en zien is voor velen een hele opgave en lukt velen maar weinig.
Idealen van de “VERLICHTING” die, 220 jaar na de Franse Revolutie, nog steeds niet alle drie helemaal bereikt zijn.
Tot zo ver: “De verrommeling in Nederland”
laat Nederland niet verder verrommelen.
De economische crisis mag geen aanleiding zijn om ons landje verder te laten verrommelen.
Een uitdrukking en waarschuwing uit de architectenwereld om de open ruimte rond de steden nu juist niet in deze crisistijd vol te bouwen met woningen om de bouwsector aan de gang te houden.
En zeker onze leiders moeten nu daadkrachtig hun leiderschap tonen met misschien harde, maar eerlijke en crisisaanpakkende maatregelen voor nu en naar de toekomst en niet rommelen in de marge en van alles hapsnap.
“Leiders moeten gezag uitstralen en hun campagnes moeten klip en klaar zijn, maar vertoonden onlangs nog alle kenmerken van nietszeggendheid”, aldus politicoloog Hans Blokland in: “Een lange leegte. Over maatschappelijk onbehagen, politieke competentie en het plannen van een toekomst.”
Hij spreekt de politieke klasse stevig aan op het laten ontstaan van het onbehagen bij de kiezer. “Ze lopen achter de oppervlakkige voorkeuren aan van de kiezer in plaats van zich te richten op hun werkelijke behoeften.
Cultuurpolitieke idealen koesteren en uitdragen en het formuleren van een aansprekend toekomstbeeld zijn nodig om deze patstelling te doorbreken.”
Ook historicus Remieg Aerts maakt zich in zijn boek “Het aanzien van de politiek” ernstig zorgen over het aanzien en vertrouwen in de politiek:
“Politici zijn aangewezen op gezag en aanzien van de politiek als zodanig. Balkenende heeft als onervaren carrièrepoliticus zijn positie veel te gemakkelijk verkregen. Het wordt tijd voor nieuwe, intelligente politici, die een degelijke, fatsoenlijke en sociaaleconomisch verantwoorde visie op tafel weten te leggen.”
Woensdag 15 juli lazen we de “slimme slijmerige” woorden van Obama in de krant: “Balkenende heeft bijzondere expertise als het gaat om het samenwerken met internationale leiders. Hij mag aanschuiven bij de komende G-20-top in Pittsburgh.”
Wat Obama bedoelde laat zich raden, maar dat JP als “meelopertje” achter internationale leiders (o.a. Amerika) weer was misleid en gepaaid en zich weer had laten verleiden tot toezeggingen (terreurverdachten en andere gevangenen uit Guántanamo Bay in Nederland opnemen, verlenging van onze inzet in Afghanistan, e.a.) werd wel duidelijk.
Maarten Haverkamp en de hoogleraar Internationaal Strafrecht, Geert-Jan Knoops –“het kan juridisch gewoon niet” – lazen hem gelukkig al vóór hij terug kwam uit de Verenigde Staten de les.
Een paar weken daarvoor sloot Maxime Verhagen dit in overleg met Hillary Clinton al uit. Maar Verhagen blijkt een CDA-er die nu ineens aan geheugenverlies lijdt.
CDA, je gebrek aan leiderschap, dementie en financiële tekorten en schulden gaan je opbreken. Nederlanders pikken veel, maar niet alles.
We moeten juist nu orde op zaken stellen en alle “rommel” letterlijk en figuurlijk opruimen en aanpakken en geen nieuwe rommel veroorzaken.
Intenties zijn goed en nodig, maar de mens ...
Neem nu de codes die er eindelijk, maar weinig doortastend, voor managers uitrollen.
Het wemelt van de gedragcodes, van Tabaksblat, weer naar Frijns en van Iseboud naar Dijkstal, van Aedes-code naar de Balkenende-norm, van de code voor de Publieke Omroep tot de code voor universiteiten en naar culturele instellingen en vandaar naar de code voor de zorg, enz. enz.
Aan nobele intenties en motieven ontbreekt het ons niet.
Richtlijnen voor integer bestuur blijken nodig.
Maar deze richtlijnen zijn wel vrijwillig en kunnen niet worden afgedwongen.
En heel slim is het “ pas toe of leg uit”-beginsel er nu ingerommeld. Als de normen van de code niet worden toegepast mogen of moeten de bestuurders motiveren waarom niet.
Eigenlijk dachten en begrepen we, als kritische Nederlanders die genoeg hadden van de graai- en bonuscultuur, het benoemingsbeleid en de belangenverstrengeling in het bobo-circuit enz., dat we met de codes eindelijk wisten waar iedereen aan toe was.
Eerlijke verdeling van inkomen en beloning.
De maatschappelijke onrust, waarbij brede lagen van de bevolking het gedrag bij vele organisaties afkeurden, zou daarmee worden gesust.
Zelfs met het declaratiegedrag van politiek leiders en bestuurders wordt aangegeven hoe die “ik”-mentaliteit en cultuur ook de politiek is binnen geslopen.
Helaas blijken nu de codes juist een averechtse werking te hebben. Bestuurders vinden, met de code achter zich, dat ze niet meer over de bedoelde integriteit, die er achter zat en die er mee beoogd werd, hoeven na te denken.
Het bedrag en gedrag in de code zien ze niet als grens, maar als nu geaccepteerd gedrag en bedrag.
En de nieuwe spanning zit er nu in, om als bestuurder het “pas toe of leg uit”-beginsel creatief en fantasierijk te gebruiken in hun uitleg.
En lukt dat niet, dan kunnen simpel wat extra onkosten opgevoerd worden of declaraties opgeschroefd, zoals we zagen bij de honderden miljoenen die medisch specialisten in rekening brachten. De verzekering- en zorgpremies zullen wel weer navenant aangepast gaan worden.
Hogere uitgaven, hogere premies een simpele conclusie.
Dus niet het bedrag of gedrag wordt nageleefd, maar de sport om het “GEEN COMMENTAAR“ van vroeger nu heerlijk te gaan omschrijven met heel fraaie en – het moet gezegd – fantasievolle teksten over belangrijkheid, kunde, verantwoordelijkheden, onmisbaarheid en ga zo maar door.
De Nederlandse literatuur is er in dit opzicht mee verrijkt of ... wordt schandelijk verrommeld met quasi-motieven.
En als het te moeilijk wordt om de motieven voor méér te vinden, dan gaan de bestuurders van piepkleine organisaties lekker iets onder de Balkenende-norm zitten en hebben dan met minimale motieven het maximale bereikt.
En met wat opgehoogde declaraties van onkosten en zo kom je ook een heel eind verder en hoger uit.
Sommige codes zouden lachwekkend zijn, als ze niet zo – nóg – droeviger uitpakken.
Neem nu de code-inhoud dat bankbestuurders, zorginstellingbestuurders en directies van woningcorporaties en ziekenhuizen: “de klant centraal moeten stellen”.
Maar is en was dat eigenlijk al niet normaal??
Klantvriendelijkheid is toch de basis voor elke onderneming. Maar dat wordt nu opgeschreven, omdat ze eerst aan zichzelf dachten en hun inkomen.
Maar, zoals gezegd, constateren we deze mentaliteit nu zelfs bij onze politici, die zo prat gaan en zouden moeten gaan op hun voorbeeldfunctie.
Maar verandert er nu wat?
De gedragscode bij de omroepen bijv. wordt met grote voeten getreden, omdat bepaalde coryfeeën er toch, gezien de kijkcijfers, volgens het “leg-uit”-gedeelte van de code uitspringen en dus……
En juist en o.a. door de codes is het in Nederland m.i. alleen maar verder verrommeld.
Gezag van de politiek is ver te zoeken, zeker nu je die declaratie- en beloningscultuur ook bij sommige politici blijkt aan te treffen.
Waar fatsoen, begrip, integriteit, enz. afwezig is helpt een code niet en maakt de manager het met “fantasievolle” omschrijvingen alleen nog maar erger.
Integriteit, en begrijpen wat een code en afspraak bedoelen te zeggen, moeten in de mensen zitten waarvoor ze zouden moeten gelden en bedoeld zijn.
Maar als dat niet in die mensen zit, dan werken codes niet en gezien de praktijk nog eens averechts ook. Naar Amerikaans voorbeeld zou 150 jaar celstraf misschien beter helpen.
Of: “dient de politiek haar gezag te laten gelden en de politiek als een A-merk in de markt te zetten”, volgens Aerts
en
L.W.C. Boeters,
bestuurslid van de CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
P.S. En denk nu ook weer niet dat alles nieuw is.
Sören Kierkegaard (1813-1855) schreef er al over na de heftige turbulentie van de Franse revolutie. In “Een passieloze tijd” beschrijft Frits Florin, “de actualiteit van Kierkegaards maatschappijkritiek” en de parallellen naar nu.
Égalité en Liberté zijn inhoudelijk duidelijk.
Aan de Gelijkheid van iedereen schort nog het nodige.
Onze Vrijheid gaat steeds meer aangepakt en ingepakt worden.
De term en inhoud van Fraternité, Broederschap, is altijd een probleem gebleven.
Elkaar in de samenleving als broeders en zusters waarderen en zien is voor velen een hele opgave en lukt velen maar weinig.
Idealen van de “VERLICHTING” die, 220 jaar na de Franse Revolutie, nog steeds niet alle drie helemaal bereikt zijn.
Tot zo ver: “De verrommeling in Nederland”
donderdag 16 april 2009
SOCIALE ZEKERHEID en de JSF
Een Bestuurslid van de Basisgroep Sociale Zekerheid dat zich bezig houdt met de aanschaf van de JSF, de Joint Strike Fighter, in samenwerking met de Verenigde Staten?
Maar met onze Sociale Zekerheid hangt veel samen.
En nu coalitiepartner(s) twijfelen over nut en kosten van dit gevechts-/ vernietigings-toestel is op z’n minst het meedenken daarover van een Basisgroep zelfs een noodzaak als de bezuinigingen, die men met de aanschaf wil bereiken, niet door mogen gaan van het CDA en met name van onze Staatssecretaris van Defensie Jack de Vries, maar wel bezuinigingen met een pennenstreek – en dat nog wel door ons CDA – worden doorgevoerd ten koste van de kwetsbaarste groepen in onze samenleving.
Als CDA-lid en bestuurslid van deze Basisgroep wil en zal ik aan onze defensietaak, die zo optimaal mogelijk moet zijn en blijven, niet willen tornen.
Maar als de miljardenaanschaf van vernietigings-/gevechtstoestellen in het hoogste geweldsspectrum niet bediscussieerd mag worden door het CDA en bezuinigingen daarvoor niet in overweging mogen worden genomen, maar wel ten koste gaan van andere Sociale Zekerheden dan dient, nee, ……..moet een Basisgroep die de Grondslagen en Uitgangspunten zeker t.a.v. die Sociale Zekerheid wil en moet bewaken, haar onvrede duidelijk laten blijken.
Ook als oud dienstplichtig reserve officier van de Koninklijke Marechaussee heb ik mijn defensievertegenwoordigers in de Tweede Kamer al genoeg met argumentatie benaderd. Ook trouwens over de waardering en erkenning waar wij als “Koude-Oorlog”-veteraan nog steeds op wachten. Waardering en erkenning, omdat wij toen voor de VREDEShandhaving in die periode in NAVO-verband hebben gezorgd, zodat de beroepsmilitairen van nu op "Vredes"-missies kunnen worden gestuurd.
Argumentaties die de P.v.d.A. wél in overweging heeft genomen en die nu luid en duidelijk in het overleg naar voren heeft gebracht. En nog slechts ter informatie, die door negentien genodigde defensiespecialisten e.a. betrokkenen niet gegeven kon worden.
Is het dan zo gek, dat je nog even op de rem trapt, zeker als dat ten koste gaat van andere sociale zekerheden. Maar reacties van mijn eigen "clubgenoten" nul!
Als er vragen aan onze fractievoorzitter hierover worden gesteld komt er zelfs geen antwoord. Gelukkig nog maar dat het geen journalist van "Geen Stijl" was, anders had het Partijbestuur misschien wel moeten ingrijpen.
Waar zijn we toch bang voor ?
Mogen er geen afwegingen en veranderingen tijdens de "rit" meer gemaakt worden?
Waarom moet onze CDA-minister van Sociale Zaken met tegenzin nog aanpassingen in de nieuwe Wajongwet beloven?
En als bestuurslid van de BSZ wil ik hem graag wijzen op blz. 44 van onze
"GRONDSLAG en UITGANGSPUNTEN"
"Het CDA staat een stelsel van Sociale Zekerheid voor:
- waarin de overheid een niveau aan bescherming organiseert dat op zichzelf toereikend is voor de betrokkenen om in de samenleving op aanvaardbare wijze te kunnen participeren;
- dat houdbaar is, ook als het CONJUNCTUREEL TEGENZIT; "
Ik zou als minister en als controlerend CDA-volksvertegenwoordiger toch maar zorgen dat mijn eigen uitgangspunten niet alleen op papier staan, maar………..
Leo W.C. Boeters
res elnt KMar b.d.
en
bestuurslid van de CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
tot zover: "SOCIALE ZEKERHEID en de JSF"
Maar met onze Sociale Zekerheid hangt veel samen.
En nu coalitiepartner(s) twijfelen over nut en kosten van dit gevechts-/ vernietigings-toestel is op z’n minst het meedenken daarover van een Basisgroep zelfs een noodzaak als de bezuinigingen, die men met de aanschaf wil bereiken, niet door mogen gaan van het CDA en met name van onze Staatssecretaris van Defensie Jack de Vries, maar wel bezuinigingen met een pennenstreek – en dat nog wel door ons CDA – worden doorgevoerd ten koste van de kwetsbaarste groepen in onze samenleving.
Als CDA-lid en bestuurslid van deze Basisgroep wil en zal ik aan onze defensietaak, die zo optimaal mogelijk moet zijn en blijven, niet willen tornen.
Maar als de miljardenaanschaf van vernietigings-/gevechtstoestellen in het hoogste geweldsspectrum niet bediscussieerd mag worden door het CDA en bezuinigingen daarvoor niet in overweging mogen worden genomen, maar wel ten koste gaan van andere Sociale Zekerheden dan dient, nee, ……..moet een Basisgroep die de Grondslagen en Uitgangspunten zeker t.a.v. die Sociale Zekerheid wil en moet bewaken, haar onvrede duidelijk laten blijken.
Ook als oud dienstplichtig reserve officier van de Koninklijke Marechaussee heb ik mijn defensievertegenwoordigers in de Tweede Kamer al genoeg met argumentatie benaderd. Ook trouwens over de waardering en erkenning waar wij als “Koude-Oorlog”-veteraan nog steeds op wachten. Waardering en erkenning, omdat wij toen voor de VREDEShandhaving in die periode in NAVO-verband hebben gezorgd, zodat de beroepsmilitairen van nu op "Vredes"-missies kunnen worden gestuurd.
Argumentaties die de P.v.d.A. wél in overweging heeft genomen en die nu luid en duidelijk in het overleg naar voren heeft gebracht. En nog slechts ter informatie, die door negentien genodigde defensiespecialisten e.a. betrokkenen niet gegeven kon worden.
Is het dan zo gek, dat je nog even op de rem trapt, zeker als dat ten koste gaat van andere sociale zekerheden. Maar reacties van mijn eigen "clubgenoten" nul!
Als er vragen aan onze fractievoorzitter hierover worden gesteld komt er zelfs geen antwoord. Gelukkig nog maar dat het geen journalist van "Geen Stijl" was, anders had het Partijbestuur misschien wel moeten ingrijpen.
Waar zijn we toch bang voor ?
Mogen er geen afwegingen en veranderingen tijdens de "rit" meer gemaakt worden?
Waarom moet onze CDA-minister van Sociale Zaken met tegenzin nog aanpassingen in de nieuwe Wajongwet beloven?
En als bestuurslid van de BSZ wil ik hem graag wijzen op blz. 44 van onze
"GRONDSLAG en UITGANGSPUNTEN"
"Het CDA staat een stelsel van Sociale Zekerheid voor:
- waarin de overheid een niveau aan bescherming organiseert dat op zichzelf toereikend is voor de betrokkenen om in de samenleving op aanvaardbare wijze te kunnen participeren;
- dat houdbaar is, ook als het CONJUNCTUREEL TEGENZIT; "
Ik zou als minister en als controlerend CDA-volksvertegenwoordiger toch maar zorgen dat mijn eigen uitgangspunten niet alleen op papier staan, maar………..
Leo W.C. Boeters
res elnt KMar b.d.
en
bestuurslid van de CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
tot zover: "SOCIALE ZEKERHEID en de JSF"
woensdag 1 april 2009
ALLES OVER ABP:
SOCIALE ZEKERHEID NA ONS 65e
Als er op dit moment iets gebeurt, dat de meesten van ons nu raakt of in de nabije toekomst, dan is het wel de ingreep van Donner in de pensioenen. En dat vraagt van de gepensioneerden nu alle aandacht en natuurlijk reactie.
Deze regering en met name de minister van Sociale Zaken, Piet Hein Donner probeert wel heel makkelijk in deze economische crisis een oplossing te vinden en zonder overleg liet hij de eerste “af”- rekening alvast stilletjes ten laste van de gepensioneerden komen. De coalitie vergaderde en vergaderde en verg….., maar de gepensioneerden – als gemakkelijke “prooi”- werden al wél het haasje, waarop “geschoten” kon worden. Nog even en het verdere villen zal beginnen.
Het werd heel netjes gebracht als “het herstel van de pensioenpot”.
Nu geen gemakkelijke greep uit die grote pensioenpot, maar gewoon en gemakkelijk zonder mededeling of overleg de "nullijn" voor de gepensioneerden en de indexatie in de ijskast. De Staatkas herstellen met – weer – een greep uit deze pot was gewoon niet meer mogelijk, omdat de pot voor de uitkeringen al ontoereikend begon te worden.
Want uiteindelijk is herstel van de – slecht en onverantwoord belegde – pot (voor de Staat) belangrijk en de gepensioneerden kunnen voorlopig even” op de pot”.
De gepensioneerden werden nog niet eens geïnformeerd en de veroorzakers van de te lage dekkingsgraad van het ABP-pensioen krijgen de kans om in vijf jaar die dekkingsgraad te herstellen door de indexatie van de koopkracht van gepensioneerden achterwege te laten en het pensioen vijf jaar op nul te zetten.
Het geeft toch geen pas gepensioneerden als eersten en zonder overleg te laten opdraaien voor het wanbeleid bij het ABP.
Moet ook dit bestuur zich niets eens verantwoorden ?
Het ABP is wel het enige pensioenfonds dat op grote schaal aan de Staat de laatste twintig, dertig jaar genereus cadeautjes heeft uitgedeeld. Je kunt ook zeggen dat de Staat telkens een flinke graai uit de overvolle pensioenpot nam. Want het ABP had uiteindelijk zoveel in kas, dat de Staat daar wel van dacht mee te kunnen genieten en gaatjes in de begroting te kunnen dichten. Geld van het ABP werd aan de Staat tegen belachelijk lage en zelfs géén rente eventjes geleend.
En was het ook niet de Staat die jarenlang geen pensioenpremies voor haar werknemers/ambtenaren aan het ABP hoefde af te dragen?
Eind 2007 was de dekking nog 140 procent. Het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds was het grootste fonds ter wereld. Op dit moment zou het op nog maar 90 procent dekking zitten. Dit is toch onvoorstelbaar. Moet de Staat haar geleende en gebruikte gelden dan ook niet eerst maar eens integraal terugstorten? En dan is het ook nog niet eens subsidiëring, maar terugstorting van geleende (“gegraaide”) gelden – door de Staat - om de opgelopen schulden/tekorten aan te vullen.
Voordat we de betaling van pensioenen op nul gaan zetten lijkt mij dit de eerste stap die de Nederlandse Bank moet zetten; terug-betalen van geleende gelden en Donner z’n “nullijn” moet voorlopig nog even in de wachtkamer.
Dan gaan we werken aan herstel en betere andere beleggingen; en met de verantwoordelijke bestuurders en commissarissen eens een hartig gesprekje voeren. Misschien zijn bij hun beleggingstegoeden, ontslagvergoedingen, hoge salarissen boven de Balkenende-norm, bonussen, gratificaties, enz. enz. nog wat miljoenen terug te halen. 6,8 Miljard investeren in de hypotheekbanken Freddie Mac en Fanny Mae is op dit moment toch onlogisch en dom, als dat in eerste instantie nu een taak van de Amerikaanse overheid is ?
Had De Nederlandsche Bank zelfs niet een nog groter aandeel in de investering bij deze twee Amerikaanse hypotheekbanken? Onvoorstelbaar!
De achterstallige premies die de Staat nog moet storten is de vol-
gende en tweede stap.
Een premieverhoging van de Staat(als werkgever) voor zijn werknemers/ambtenaren is daarna aan de orde en de derde mogelijkheid om de pensioenpot te herstellen.
Een premieverhoging door de Staat van zijn werknemers/ambtenaren is daarna aan de orde en de vierde mogelijkheid; en een premieverhoging kan heel snel de gaten weer dichten. Met deze premieverhoging sparen zij weer voor hun pensioenuitkeringen uit de ABP-pot in de toekomst.
En dan pas kan het niet-indexeren van de pensioenen aan bod komen en is dus pas de vijfde stap.
Daarna zijn we, ten zesde pas – als het moet - zover, dat een korting op de pensioenen kan/moet worden overwogen.
En dan nog zijn aan onze "slimme en sluwe" Donner nog meer creatieve ideeën aan de hand te doen.
Is de terugkeer naar het systeem van vóór 2006 ook niet een mogelijkheid? Draai de verplichting uit de Pensioenwet van 2006 om de tegoeden te waarderen tegen marktrente weer terug naar het systeem van waarderen van vóór 2006. De tegoeden moesten toen gewaardeerd worden tegen een vaste rente van 4%. Dit scheelt al snel een dekkingsgraad van tien tot vijftien procent hoger.
Laat het bestuur – bestaande uit de Staat en de vakbonden – van het ABP en de Raad van Bestuur en Commissarissen/toezicht zich eerst maar eens verantwoorden voor al hetgeen in het verleden gewoon zomaar uit de kas van het ABP is verdwenen. Dan kan onze CDA-bobo, Eelco Brinkman ook weer aan de bak; eerst zijn slimme zet om met een koopje de bouwfraude af te kopen; dan verantwoording afleggen voor de miljoenen die bij Philadelphia, een zorginstelling, zijn verdwenen waar hij in de Raad van Bestuur zat en dan nu zijn verantwoording als bestuursvoorzitter zelfs van het ABP. Zijn overige commissariaten zou ik ook maar vast nalopen.
En met haar nieuwe bestuursvoorzitter Harry Borghouts haalt het ABP nu ook geen "groot licht" in huis. Onder zijn bewind en verantwoordelijkheid belegde de Provincie Noord-Holland 110 miljoen bij Icesave; ook was hij voorzitter van de Raad van Toezicht bij de IJsselmeerziekenhuizen. Wat hij in die functies ook gedaan heeft, toezichthouden en ellende voorkomen in ieder geval niet. Maar deze part-time functie levert hem wel zo’n 67.000 Euro op. Is dat nou het zoeken naar de "right man on the right place", die best wat mag kosten?
Wat dacht de Staat van haar verplichtingen aan het ABP?
Hoe kan de Staat wél de banken steunen, die blijkbaar nog niets geleerd hebben om het vertrouwen te herstellen en rustig doorgaan met miljoenen uit te keren aan bonussen?
Gepensioneerden zijn een gemakkelijk en zonder overleg te pakken groepering, terwijl de Staat net zo goed verplichtingen heeft aan deze bevolkingsgroep. Laat ze zich daar maar eerst eens van kwijten. Want de Staat moet zich ook realiseren dat vermindering van de koopkracht bij zo’n vijf miljoen gepensioneerden in het land een aanzienlijke schade zal kunnen toebrengen aan de markteconomie.
Leo W.C. BOETERS,
oud-directeur in het Katholiek Basisonderwijs;
bestuurslid CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
tot zover: "ALLES OVER ABP: SOCIALE ZEKERHEID NA ONS 65e"
Als er op dit moment iets gebeurt, dat de meesten van ons nu raakt of in de nabije toekomst, dan is het wel de ingreep van Donner in de pensioenen. En dat vraagt van de gepensioneerden nu alle aandacht en natuurlijk reactie.
Deze regering en met name de minister van Sociale Zaken, Piet Hein Donner probeert wel heel makkelijk in deze economische crisis een oplossing te vinden en zonder overleg liet hij de eerste “af”- rekening alvast stilletjes ten laste van de gepensioneerden komen. De coalitie vergaderde en vergaderde en verg….., maar de gepensioneerden – als gemakkelijke “prooi”- werden al wél het haasje, waarop “geschoten” kon worden. Nog even en het verdere villen zal beginnen.
Het werd heel netjes gebracht als “het herstel van de pensioenpot”.
Nu geen gemakkelijke greep uit die grote pensioenpot, maar gewoon en gemakkelijk zonder mededeling of overleg de "nullijn" voor de gepensioneerden en de indexatie in de ijskast. De Staatkas herstellen met – weer – een greep uit deze pot was gewoon niet meer mogelijk, omdat de pot voor de uitkeringen al ontoereikend begon te worden.
Want uiteindelijk is herstel van de – slecht en onverantwoord belegde – pot (voor de Staat) belangrijk en de gepensioneerden kunnen voorlopig even” op de pot”.
De gepensioneerden werden nog niet eens geïnformeerd en de veroorzakers van de te lage dekkingsgraad van het ABP-pensioen krijgen de kans om in vijf jaar die dekkingsgraad te herstellen door de indexatie van de koopkracht van gepensioneerden achterwege te laten en het pensioen vijf jaar op nul te zetten.
Het geeft toch geen pas gepensioneerden als eersten en zonder overleg te laten opdraaien voor het wanbeleid bij het ABP.
Moet ook dit bestuur zich niets eens verantwoorden ?
Het ABP is wel het enige pensioenfonds dat op grote schaal aan de Staat de laatste twintig, dertig jaar genereus cadeautjes heeft uitgedeeld. Je kunt ook zeggen dat de Staat telkens een flinke graai uit de overvolle pensioenpot nam. Want het ABP had uiteindelijk zoveel in kas, dat de Staat daar wel van dacht mee te kunnen genieten en gaatjes in de begroting te kunnen dichten. Geld van het ABP werd aan de Staat tegen belachelijk lage en zelfs géén rente eventjes geleend.
En was het ook niet de Staat die jarenlang geen pensioenpremies voor haar werknemers/ambtenaren aan het ABP hoefde af te dragen?
Eind 2007 was de dekking nog 140 procent. Het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds was het grootste fonds ter wereld. Op dit moment zou het op nog maar 90 procent dekking zitten. Dit is toch onvoorstelbaar. Moet de Staat haar geleende en gebruikte gelden dan ook niet eerst maar eens integraal terugstorten? En dan is het ook nog niet eens subsidiëring, maar terugstorting van geleende (“gegraaide”) gelden – door de Staat - om de opgelopen schulden/tekorten aan te vullen.
Voordat we de betaling van pensioenen op nul gaan zetten lijkt mij dit de eerste stap die de Nederlandse Bank moet zetten; terug-betalen van geleende gelden en Donner z’n “nullijn” moet voorlopig nog even in de wachtkamer.
Dan gaan we werken aan herstel en betere andere beleggingen; en met de verantwoordelijke bestuurders en commissarissen eens een hartig gesprekje voeren. Misschien zijn bij hun beleggingstegoeden, ontslagvergoedingen, hoge salarissen boven de Balkenende-norm, bonussen, gratificaties, enz. enz. nog wat miljoenen terug te halen. 6,8 Miljard investeren in de hypotheekbanken Freddie Mac en Fanny Mae is op dit moment toch onlogisch en dom, als dat in eerste instantie nu een taak van de Amerikaanse overheid is ?
Had De Nederlandsche Bank zelfs niet een nog groter aandeel in de investering bij deze twee Amerikaanse hypotheekbanken? Onvoorstelbaar!
De achterstallige premies die de Staat nog moet storten is de vol-
gende en tweede stap.
Een premieverhoging van de Staat(als werkgever) voor zijn werknemers/ambtenaren is daarna aan de orde en de derde mogelijkheid om de pensioenpot te herstellen.
Een premieverhoging door de Staat van zijn werknemers/ambtenaren is daarna aan de orde en de vierde mogelijkheid; en een premieverhoging kan heel snel de gaten weer dichten. Met deze premieverhoging sparen zij weer voor hun pensioenuitkeringen uit de ABP-pot in de toekomst.
En dan pas kan het niet-indexeren van de pensioenen aan bod komen en is dus pas de vijfde stap.
Daarna zijn we, ten zesde pas – als het moet - zover, dat een korting op de pensioenen kan/moet worden overwogen.
En dan nog zijn aan onze "slimme en sluwe" Donner nog meer creatieve ideeën aan de hand te doen.
Is de terugkeer naar het systeem van vóór 2006 ook niet een mogelijkheid? Draai de verplichting uit de Pensioenwet van 2006 om de tegoeden te waarderen tegen marktrente weer terug naar het systeem van waarderen van vóór 2006. De tegoeden moesten toen gewaardeerd worden tegen een vaste rente van 4%. Dit scheelt al snel een dekkingsgraad van tien tot vijftien procent hoger.
Laat het bestuur – bestaande uit de Staat en de vakbonden – van het ABP en de Raad van Bestuur en Commissarissen/toezicht zich eerst maar eens verantwoorden voor al hetgeen in het verleden gewoon zomaar uit de kas van het ABP is verdwenen. Dan kan onze CDA-bobo, Eelco Brinkman ook weer aan de bak; eerst zijn slimme zet om met een koopje de bouwfraude af te kopen; dan verantwoording afleggen voor de miljoenen die bij Philadelphia, een zorginstelling, zijn verdwenen waar hij in de Raad van Bestuur zat en dan nu zijn verantwoording als bestuursvoorzitter zelfs van het ABP. Zijn overige commissariaten zou ik ook maar vast nalopen.
En met haar nieuwe bestuursvoorzitter Harry Borghouts haalt het ABP nu ook geen "groot licht" in huis. Onder zijn bewind en verantwoordelijkheid belegde de Provincie Noord-Holland 110 miljoen bij Icesave; ook was hij voorzitter van de Raad van Toezicht bij de IJsselmeerziekenhuizen. Wat hij in die functies ook gedaan heeft, toezichthouden en ellende voorkomen in ieder geval niet. Maar deze part-time functie levert hem wel zo’n 67.000 Euro op. Is dat nou het zoeken naar de "right man on the right place", die best wat mag kosten?
Wat dacht de Staat van haar verplichtingen aan het ABP?
Hoe kan de Staat wél de banken steunen, die blijkbaar nog niets geleerd hebben om het vertrouwen te herstellen en rustig doorgaan met miljoenen uit te keren aan bonussen?
Gepensioneerden zijn een gemakkelijk en zonder overleg te pakken groepering, terwijl de Staat net zo goed verplichtingen heeft aan deze bevolkingsgroep. Laat ze zich daar maar eerst eens van kwijten. Want de Staat moet zich ook realiseren dat vermindering van de koopkracht bij zo’n vijf miljoen gepensioneerden in het land een aanzienlijke schade zal kunnen toebrengen aan de markteconomie.
Leo W.C. BOETERS,
oud-directeur in het Katholiek Basisonderwijs;
bestuurslid CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
tot zover: "ALLES OVER ABP: SOCIALE ZEKERHEID NA ONS 65e"
vrijdag 6 maart 2009
CDA-BASISGROEP SOCIALE ZEKERHEID: VERGADERROOSTER EERSTE HELFT 2009
donderdagochtend vijftien januari te Utrecht C.S.: bestuursvergadering
donderdag vijf februari overdag te Den Haag in CDA-Bureau:
plenaire jaarvergadering
donderdagochtend negentien februari te Utrecht C.S.: bestuursvergadering
donderdag vijf maart overdag te Den Haag in CDA-Bureau:
plenaire studiedag met deskundigen over WSW
donderdag 26 maart overdag te Den Haag in gebouw Tweede Kamer:
plenair overleg met CDA-kamerfractieleden over WSW -
op het laatste moment (op woensdag 25 maart) uitgesteld of afgelast omdat de kamerfractie moest deelnemen aan het overleg in de Tweede Kamer over het crisispakket.
donderdagochtend zestien april te Utrecht C.S.: bestuursvergadering
donderdag veertien mei overdag te Den Haag in CDA-Bureau:
plenaire studiedag over werkende armen
donderdag vier juni overdag te Den Haag in gebouw Tweede Kamer:
plenair overleg met CDA-kamerfractieleden over werkende armen
op een nader te bepalen datum in juli te Twello op een landelijke locatie: afsluiting seizoen
onderwerp voor de tweede helft van 2009: wonen
tot zover: "CDA-BASISGROEP SOCIALE ZEKERHEID: VERGADERROOSTER EERSTE HELFT 2009"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
donderdag vijf februari overdag te Den Haag in CDA-Bureau:
plenaire jaarvergadering
donderdagochtend negentien februari te Utrecht C.S.: bestuursvergadering
donderdag vijf maart overdag te Den Haag in CDA-Bureau:
plenaire studiedag met deskundigen over WSW
donderdag 26 maart overdag te Den Haag in gebouw Tweede Kamer:
plenair overleg met CDA-kamerfractieleden over WSW -
op het laatste moment (op woensdag 25 maart) uitgesteld of afgelast omdat de kamerfractie moest deelnemen aan het overleg in de Tweede Kamer over het crisispakket.
donderdagochtend zestien april te Utrecht C.S.: bestuursvergadering
donderdag veertien mei overdag te Den Haag in CDA-Bureau:
plenaire studiedag over werkende armen
donderdag vier juni overdag te Den Haag in gebouw Tweede Kamer:
plenair overleg met CDA-kamerfractieleden over werkende armen
op een nader te bepalen datum in juli te Twello op een landelijke locatie: afsluiting seizoen
onderwerp voor de tweede helft van 2009: wonen
tot zover: "CDA-BASISGROEP SOCIALE ZEKERHEID: VERGADERROOSTER EERSTE HELFT 2009"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
dinsdag 3 maart 2009
NAAR EEN SOCIALERE MARKTECONOMIE
...Waar een crisis al niet goed voor is.
Wat een veranderende inbreng toonde onze MP op een bijeenkomst van alle Europese regeringsleiders in Berlijn op 22 februari 2009. De woorden van de Amerikaanse president Barack OBAMA indachtig, zal onze Minister President gedacht hebben (hoop ik): “We moeten zorgen, dat we sterker uit deze crisis komen dan dat we er in gingen.” In die en ook mijn redeneertrant, die ik eerder heb laten weten, worden bedreigingen kansen en worden de onheil-sprofeten van hun profetie ontdaan.
En dat is nu hard nodig, want een economie gedijt beter bij een optimistische dan bij een pessimistische stemming. De bekende inhoud van het gezegde wat ook zit in een half glas, dat voor de pessimist half leeg is en voor de optimist nog half vol.
De vraag is dan wel: Welk model leidt ons dan door de crisis?
En blijkbaar is onze MP in het buitenland beter op dreef, dan dat hij het aan zijn eigen burgers kan uitleggen of voorleven.
En om met het halve glas in de hand verder te gaan; het essentiële is om met het half volle glas het vertrouwen bij de burgers terug te brengen.
Hij zei in Berlijn nogal rake en flinke woorden volgens het pers- nieuwsbericht van 23-02-2009: “Om dat vertrouwen terug te brengen moeten we steviger regels stellen, dient er meer toezicht te komen en moeten we voor krachtiger instituties zorgen, en dat in het bijzonder voor de financiële sector.”
En nog duidelijker was hij in het volgende: “Er is vooral behoefte aan verantwoordelijk gedrag, gebaseerd op gemeenschappelijke principes en normen.”
Ook pleitte hij voor solidariteit met de armere landen en vooral ook solidariteit naar en met de toekomstige generaties. Banen scheppen en de economie vergroenen kan samengaan.
De situatie is ernstig, maar ook JP vindt: “dat somberheid ons niet verder helpt.”
Het lijkt wel of hij niet meer voor Staatskapitalisme of zijn neo-liberalisme en het Angelsaksische model meer kiest, dat ons naar deze crisis heeft geduwd, maar naar het West-Europese Rijnlandse model met ons poldermodel als variant. Sommige economen spreken zelfs van een omslag van onze regeringsleider naar de Economia Solidaria; een SOCIALE MARKTECONOMIE. “Economische blokken moeten niet meer tegenover elkaar staan, maar moeten willen samenwerken. En die kans moeten we verzilveren.”
Een economie op basis van solidariteit. Schreven en hoopten we al niet eerder dat de huidige crisis een positieve uitwerking kon hebben.
Sowieso moest en wilde de overheid zich al als redder van de banken opwerpen, maar nu verder. En natuurlijk is de solidariteit dicht bij huis het grootst, maar op Europees niveau en mondiaal gezien moet deze Economia Solidaria gesteund en uitgedragen worden.
Zei John Maynard KEYNES al niet bij de crisis in de jaren dertig in de vorige eeuw: “In een recessie moeten de overheden het geld juist laten rollen door meer uit te geven. Want als de overheid geen ricico’s zou nemen nu de private sector dat nauwelijks meer durft, dan zou de economie geheel in elkaar zakken.”
Natuurlijk zullen, als de openbare financiën uit het lood dreigen te raken, de overheden hun grenzen in de gaten moeten houden. Een financieringstekort laten oplopen kan alleen als een duidelijk en geloofwaardig pad voor het op middellange termijn weer op orde brengen van de overheidsfinanciën wordt uitgestippeld. Stimuleren en saneren staan nu dus niet op gespannen voet,maar liggen juist in elkaars verlengde.
“De stimulerende maatregelen moeten tijdig, tijdelijk en trefzeker zijn”, stelt de Tilburgse hoogleraar economie Prof. Dr. Lans BOVENBERG. En ondanks de crisis liggen de kansen voor het oprapen.
Laten wij danook, als Basisgroep Sociale Zekerheid, ons niet tot algemene termen beperken, maar man en paard durven noemen.
1. Steun de bouwsector. Realiseer windparken, isoleer woningen, leg zonnepanelen op de daken. Je zorgt zo ook voor een innovatieve voorsprong straks.
2. Investeer in de infrastructuur. Rails en wegen leveren werkgelegenheid nu op en besparen weer op de files bij een aantrekkende economie.
3. Let op de regelgeving en pas die aan als ze onnodig vertragen.
4. Verstrek als overheid desnoods zelf kredieten en maak strakke en sterke afspraken met banken.
5. Gebruik de ontwikkelingsmaatschappijen die we hebben om meer publiek geld in bedrijven te brengen.
6. Zorg voor snelle betalingen.
7. Stimuleer de autosector. Ruim de oude en vervuilende auto’s op met bonussen en help de sector met het ontwikkelen van schonere en zelfs hybride motoren.
8. Breng de huizen markt weer op gang en zeker de huurhuizenmarkt.
9. Zorg voor een forse verlaging van de hypotheekrenteaftrek en kijk naar de verlaging of afschaffing van de overdrachtsbelasting.
10. Zet vooral zwaar in op innovatie. Innovatie om de internationale concurrentieslag het hoofd te bieden. Innoveer om de arbeidsproductiviteit te verhogen. Investeer in hoogwaardige onderwijs en kenniseconomie. En stel, dat bedrijven even gedwongen worden onderzoeksafdelingen af te stoten, breng deze dan onder bij universiteiten.
11. Loopt de werkloosheid in de ene sector op, vang deze dan in andere sectoren op.
M.a.w:. laten we de grenzen sociaal verleggen en minstens opzij schuiven en de handen ineen slaan.
Kom nu, Jan Peter BALKENENDE, niet met woorden alleen uit Berlijn terug, maar laat ze in Europa nu maar eens een poepje ruiken van onze aanpak met die sociale markteconomie waarop iedere burger zit te wachten en waaraan iedere burger graag zijn bijdrage wil leveren. We waren toch al “het beste jongetje uit de Europese klas” en laten we daar dan nu maar eens trots op zijn.
Met woorden heb je lef getoond en vooruit durven kijken en met een half vol glas juist kunnen en willen proosten. Wees vernieuwend voor wat betreft de inhoud, maar vooral ook met de vorm.
Ook vanuit de Basisgroep steunen de uitkeringsgerechtigden met een ander half leeg glas met “zoet” je van harte in deze crisisaanpak en vernieuwende economische uitdaging.
Zorg dat voor ons het glas niet verder leeg raakt. We zijn al blij als het langzaam bijgevuld kan worden.
Leo W.C. BOETERS,
bestuurslid CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
tot zover: "NAAR EEN SOCIALERE MARKTECONOMIE"
Wat een veranderende inbreng toonde onze MP op een bijeenkomst van alle Europese regeringsleiders in Berlijn op 22 februari 2009. De woorden van de Amerikaanse president Barack OBAMA indachtig, zal onze Minister President gedacht hebben (hoop ik): “We moeten zorgen, dat we sterker uit deze crisis komen dan dat we er in gingen.” In die en ook mijn redeneertrant, die ik eerder heb laten weten, worden bedreigingen kansen en worden de onheil-sprofeten van hun profetie ontdaan.
En dat is nu hard nodig, want een economie gedijt beter bij een optimistische dan bij een pessimistische stemming. De bekende inhoud van het gezegde wat ook zit in een half glas, dat voor de pessimist half leeg is en voor de optimist nog half vol.
De vraag is dan wel: Welk model leidt ons dan door de crisis?
En blijkbaar is onze MP in het buitenland beter op dreef, dan dat hij het aan zijn eigen burgers kan uitleggen of voorleven.
En om met het halve glas in de hand verder te gaan; het essentiële is om met het half volle glas het vertrouwen bij de burgers terug te brengen.
Hij zei in Berlijn nogal rake en flinke woorden volgens het pers- nieuwsbericht van 23-02-2009: “Om dat vertrouwen terug te brengen moeten we steviger regels stellen, dient er meer toezicht te komen en moeten we voor krachtiger instituties zorgen, en dat in het bijzonder voor de financiële sector.”
En nog duidelijker was hij in het volgende: “Er is vooral behoefte aan verantwoordelijk gedrag, gebaseerd op gemeenschappelijke principes en normen.”
Ook pleitte hij voor solidariteit met de armere landen en vooral ook solidariteit naar en met de toekomstige generaties. Banen scheppen en de economie vergroenen kan samengaan.
De situatie is ernstig, maar ook JP vindt: “dat somberheid ons niet verder helpt.”
Het lijkt wel of hij niet meer voor Staatskapitalisme of zijn neo-liberalisme en het Angelsaksische model meer kiest, dat ons naar deze crisis heeft geduwd, maar naar het West-Europese Rijnlandse model met ons poldermodel als variant. Sommige economen spreken zelfs van een omslag van onze regeringsleider naar de Economia Solidaria; een SOCIALE MARKTECONOMIE. “Economische blokken moeten niet meer tegenover elkaar staan, maar moeten willen samenwerken. En die kans moeten we verzilveren.”
Een economie op basis van solidariteit. Schreven en hoopten we al niet eerder dat de huidige crisis een positieve uitwerking kon hebben.
Sowieso moest en wilde de overheid zich al als redder van de banken opwerpen, maar nu verder. En natuurlijk is de solidariteit dicht bij huis het grootst, maar op Europees niveau en mondiaal gezien moet deze Economia Solidaria gesteund en uitgedragen worden.
Zei John Maynard KEYNES al niet bij de crisis in de jaren dertig in de vorige eeuw: “In een recessie moeten de overheden het geld juist laten rollen door meer uit te geven. Want als de overheid geen ricico’s zou nemen nu de private sector dat nauwelijks meer durft, dan zou de economie geheel in elkaar zakken.”
Natuurlijk zullen, als de openbare financiën uit het lood dreigen te raken, de overheden hun grenzen in de gaten moeten houden. Een financieringstekort laten oplopen kan alleen als een duidelijk en geloofwaardig pad voor het op middellange termijn weer op orde brengen van de overheidsfinanciën wordt uitgestippeld. Stimuleren en saneren staan nu dus niet op gespannen voet,maar liggen juist in elkaars verlengde.
“De stimulerende maatregelen moeten tijdig, tijdelijk en trefzeker zijn”, stelt de Tilburgse hoogleraar economie Prof. Dr. Lans BOVENBERG. En ondanks de crisis liggen de kansen voor het oprapen.
Laten wij danook, als Basisgroep Sociale Zekerheid, ons niet tot algemene termen beperken, maar man en paard durven noemen.
1. Steun de bouwsector. Realiseer windparken, isoleer woningen, leg zonnepanelen op de daken. Je zorgt zo ook voor een innovatieve voorsprong straks.
2. Investeer in de infrastructuur. Rails en wegen leveren werkgelegenheid nu op en besparen weer op de files bij een aantrekkende economie.
3. Let op de regelgeving en pas die aan als ze onnodig vertragen.
4. Verstrek als overheid desnoods zelf kredieten en maak strakke en sterke afspraken met banken.
5. Gebruik de ontwikkelingsmaatschappijen die we hebben om meer publiek geld in bedrijven te brengen.
6. Zorg voor snelle betalingen.
7. Stimuleer de autosector. Ruim de oude en vervuilende auto’s op met bonussen en help de sector met het ontwikkelen van schonere en zelfs hybride motoren.
8. Breng de huizen markt weer op gang en zeker de huurhuizenmarkt.
9. Zorg voor een forse verlaging van de hypotheekrenteaftrek en kijk naar de verlaging of afschaffing van de overdrachtsbelasting.
10. Zet vooral zwaar in op innovatie. Innovatie om de internationale concurrentieslag het hoofd te bieden. Innoveer om de arbeidsproductiviteit te verhogen. Investeer in hoogwaardige onderwijs en kenniseconomie. En stel, dat bedrijven even gedwongen worden onderzoeksafdelingen af te stoten, breng deze dan onder bij universiteiten.
11. Loopt de werkloosheid in de ene sector op, vang deze dan in andere sectoren op.
M.a.w:. laten we de grenzen sociaal verleggen en minstens opzij schuiven en de handen ineen slaan.
Kom nu, Jan Peter BALKENENDE, niet met woorden alleen uit Berlijn terug, maar laat ze in Europa nu maar eens een poepje ruiken van onze aanpak met die sociale markteconomie waarop iedere burger zit te wachten en waaraan iedere burger graag zijn bijdrage wil leveren. We waren toch al “het beste jongetje uit de Europese klas” en laten we daar dan nu maar eens trots op zijn.
Met woorden heb je lef getoond en vooruit durven kijken en met een half vol glas juist kunnen en willen proosten. Wees vernieuwend voor wat betreft de inhoud, maar vooral ook met de vorm.
Ook vanuit de Basisgroep steunen de uitkeringsgerechtigden met een ander half leeg glas met “zoet” je van harte in deze crisisaanpak en vernieuwende economische uitdaging.
Zorg dat voor ons het glas niet verder leeg raakt. We zijn al blij als het langzaam bijgevuld kan worden.
Leo W.C. BOETERS,
bestuurslid CDA-Basisgroep Sociale Zekerheid
tot zover: "NAAR EEN SOCIALERE MARKTECONOMIE"
