WOONZORGWONINGEN

Met de overheveling van bepaalde taken van de AWBZ naar de WMO is er onder andere een wijziging gekomen in de toelatingseisen voor mensen met een handicap voor een woonzorgwoning (wozoco) in de sociale sector.

Zo kan alleen iemand, die minimaal 5 uur persoonlijke verzorging of verpleeghulp nodig heeft, in aanmerking komen voor zo’n woning.
Het aantal uren huishoudelijke hulp telt niet mee.

Dit heeft volgens mijn informatie en eigen ervaring tot gevolg, dat landelijk gezien mensen die afhankelijk zijn van een rolstoel, maar zelf nog voor bijv. hun maaltijden kunnen zorgen, boodschappen kunnen doen enz., maar “slechts” hulp nodig hebben bij bijv. het douchen, hier niet voor in aanmerking komen, omdat ze de 5-uurs norm niet halen. Terwijl ze voor het schoonhouden van hun woning hulp nodig hebben, omdat ze dat nou net zelf absoluut niet kunnen. Bovendien is het dan niet mogelijk bij tijdelijke verslechtering van hun situatie direct hulp kunnen krijgen waardoor ze in hun eigen woning kunnen blijven.
Is dat niet de bedoeling van woonzorgcomplexen?

Dat heeft weer als gevolg, dat woonzorgwoningen voor hen onbereikbaar zijn geworden en deze woningen nu toegewezen worden aan mensen, die er eigenlijk in eerste instantie niet voor geindiceerd zijn, terwijl mensen die vanwege hun handicap precies in het plaatje passen, nu buiten spel staan.

Zo kan het voorkomen, dat iemand die na een beroerte bijv. eenzijdig verlamd is, maar nog alles op alles zet om zoveel mogelijk zelf te doen en daar redelijk in slaagt, mis grijpt terwijl hij qua handicap ervoor in aanmerking zou komen.

Hier lopen bemiddelaars dagelijks tegenaan: dit is de klacht uit het werkveld!

Dat kan en mag wat mij betreft niet de bedoeling zijn! Het kan toch niet zo zijn, dat we speciaal zorgwoningen bouwen voor o.a. rolstoelers, terwijl mensen die het beleid uit moeten voeren met de handen in hun haar zitten en de één na de ander af moeten wijzen.

Het beleid van de overheid is nu, dat mensen zo lang mogelijk zelfstandig moeten kunnen blijven wonen. Daar worden dan woonzorgcomplexen voor gebouwd, waar de doelgroep vervolgens niet van kan profiteren.

Als gevolg hiervan moeten de mensen op zoek naar een geschikte woning, een woning dus die aangepast kan worden (wat bepaald niet meevalt!), waarna de gemeente deze woning met gemeenschapsgeld moet aanpassen. De wereld op zijn kop!!!!

Hoog tijd dus m.i. voor de politiek hier nog eens goed naar te kijken en op korte termijn veranderingen aan te brengen

Dédé SIEMONS




Tot zover “WOONZORGWONINGEN”, door Lex Willem van RIJN op verzoek van de auteur geplaatst: vrijdagavond zes november 2009.